ค้นพบวิชาตบหน้าเซียน

"เจ้ากล้าดียังไงถึงเอาอุ้งเท้าอวบๆ นั่นมาแปะลงบนหน้าข้า! เจ้าพยัคฆ์มังกรจอมขี้เกียจ!" หลินฟานตะโกนเสียงหลง ร่างของเขาปลิวละลิ่วกระแทกเข้ากับผนังถ้ำหินที่สั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล เบื้องหน้าของเขา เสี่ยวตู้—เจ้าก้อนขนสีขาวราวกับหิมะแรกแย้มที่ดูภายนอกแสนน่ารักน่าชัง—กำลังนั่งทำหน้าซื่อตาใส ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมาจากการขยับอุ้งเท้านั่น กลับทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยวจนน่าหวาดหวั่น "นี่เจ้า... ไปปลุกอะไรขึ้นมากันแน่เสี่ยวตู้!" หลินฟานพยุงร่างที่สะบักสะบอมขึ้นมา พลางเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง เสี่ยวตู้ไม่ตอบ มันเพียงแต่เอียงคอทำเสียง 'ครางหงิงๆ' ในลำคอ ก่อนจะใช้หัวถูไถกับพื้นหินที่แตกละเอียดเป็นวงกว้าง ทันใดนั้น แผ่นหินใต้ร่างของมันก็เกิดรอยแยก เผยให้เห็นจารึกโบราณที่ส่องแสงสีครามวาบขึ้นมา จารึกนั้นไม่ใช่ตัวอักษรธรรมดา แต่เป็นวิถีแห่งพลังที่ดูดกลืนกระแสปราณในอากาศให้หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง 'วิชาตบหน้าเซียน... การสะท้อนกลับแห่งห้วงนภา' ชื่อวิชานี้ปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของหลินฟานโดยฉับพลันราวกับมีใครมากระซิบข้างหู เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ค้นพบขุมทรัพย์ล้ำค่า ในยุทธภพนี้มีวิชาทำลายล้างนับไม่ถ้วน แต่จะมีสักกี่วิชาที่เปลี่ยนแรงกระแทกของศัตรูให้กลายเป็นอาวุธย้อนกลับไปทำลายเจ้าของมันได้? "เข้าใจแล้ว..." หลินฟานพึมพำ "เจ้าอยากให้ข้าเรียนสิ่งนี้สินะเจ้าตัวแสบ" เขานั่งขัดสมาธิลงกลางโถงถ้ำ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันที่บีบคั้นลดระดับลง เหลือเพียงกระแสลมปราณที่ไหลเวียนนุ่มนวลราวกับสายน้ำ หลินฟานหลับตาลง สัมผัสถึงความเย็นเยียบของจารึกใต้เท้า มันคือพลังแห่ง 'ความว่างเปล่า' ที่พร้อมจะยอมรับทุกสรรพสิ่ง ก่อนจะส่งมันคืนกลับไปในทิศทางตรงกันข้าม ผ่านไปสามชั่วยาม... หลินฟานลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววคมกริบดั่งใบมีด เขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้า หากแต่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในจุดตันเถียน พลังปราณของเขาสามารถหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น หากมีใครโจมตีเข้ามา พลังนั้นจะไม่ปะทะกับร่างกายเขาโดยตรง แต่จะถูก 'โอบอุ้ม' แล้วดีดกลับไปทันที ทว่าความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากปากถ้ำ! "หลินฟาน! ออกมาส่งมอบพยัคฆ์มังกรตัวนั้นซะ! ข้าได้รับคำสั่งจากเจ้าสำนักกิเลนเพลิงให้มาเอาชีวิตเจ้า!" เสียงตะคอกกร้าวของศิษย์เอกสายตรงจากสำนักอริดังลั่นเข้ามา หลินฟานผุดลุกขึ้น เขามองเสี่ยวตู้ที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นราวกับไม่สนโลก ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "มาช้าไปก้าวเดียวจริงๆ" หลินฟานเดินออกจากถ้ำไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ชายร่างกำยำในชุดคลุมสีเพลิงมองมาที่หลินฟานด้วยสายตาเหยียดหยาม "แกมันก็แค่ขยะไร้ค่าที่เก็บสัตว์อสูรตกถังข้าวสารมาได้ อย่าคิดว่าวิชาพื้นๆ ของเจ้าจะต้านทานดาบเพลิงพิฆาตของข้าได้!" มันฟาดฟันดาบยักษ์ในมือเข้าใส่หลินฟานทันที พลังเพลิงที่ร้อนแรงจนอากาศมอดไหม้พุ่งตรงมาที่หน้าอกของเขา ทว่าหลินฟานไม่แม้แต่จะขยับกายถอยหลัง เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น โดยมีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้า *วูบ!* วินาทีที่ดาบเพลิงสัมผัสเข้ากับไอปราณที่แผ่ออกมาคุ้มกันร่างกายหลินฟาน แทนที่จะเกิดเสียงปะทะที่รุนแรง พลังเพลิงเหล่านั้นกลับถูกม้วนดึงเข้าสู่วงโคจรที่แปลกประหลาดราวกับถูกดูดเข้าไปในหลุมดำ ก่อนที่พลังทำลายล้างทั้งหมดจะถูกดีดกลับไปด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมสองเท่า! *เปรี้ยง!* ศิษย์เอกสำนักกิเลนเพลิงกระเด็นหงายหลังล้มตึง เลือดสดๆ พุ่งออกจากปากของมันอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "นี่มัน... วิชาอะไรกัน! ทำไมพลังของข้าถึง..." หลินฟานก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูมันด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงความเย็นชา "วิชาตบหน้าเซียนไงครับ... และบอกไว้ก่อนนะ ครั้งต่อไปที่เจ้ากล้าเอาดาบมาจ่อหน้าข้า พลังที่สะท้อนกลับไปจะไม่ใช่แค่แรงกระแทก แต่มันคือชีวิตของเจ้า" ชายหนุ่มหันหลังเตรียมเดินกลับเข้าไปในถ้ำ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เสียงปรบมือที่ดังแว่วมาจากยอดเขาสูงชันเหนือหัวเขา ทำให้หลินฟานต้องชะงักเท้า "ยอดเยี่ยม... ไม่นึกเลยว่าคนของตระกูลที่ถูกกวาดล้างไปแล้ว จะยังสามารถเรียนรู้วิชาลับของเซียนอสูรบรรพกาลได้" เงาร่างหนึ่งร่อนลงมาจากฟ้าอย่างแผ่วเบา สตรีในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยผ้าแพรบางๆ ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือดและความคุ้นเคยอย่างประหลาด หลินฟานเบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับบนข้อมือของหญิงสาวผู้นั้น มันเป็นตราประทับเดียวกับที่เขามี... ตราประทับที่บ่งบอกว่า เขายังไม่ใช่ทายาทคนสุดท้ายของสายเลือดต้องคำสาป! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับข้าและเสี่ยวตู่นะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ!