สมบัติชิ้นแรกที่ได้มา

“เจ้าตัวเล็ก... ถ้าเจ้ากล้าฉี่ใส่กล่องสมบัตินั่น ข้าจะจับเจ้าไปฝากไว้กับสำนักปรุงโอสถให้พวกนั้นจับต้มน้ำซุปกระดูกมังกรซะเดี๋ยวนี้!” หลินฟานเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางใช้ฝ่ามือหนากดหัวเจ้า ‘เสี่ยวตู้’ พยัคฆ์มังกรบรรพกาลที่กำลังใช้จมูกสีชมพูระเรื่อดุนดันหีบศิลาโบราณที่ฝังลึกอยู่ในผนังถ้ำชั้นในสุด กลิ่นอายของกาลเวลาและไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากรอยแยกหินทำให้ขนอ่อนตามตัวของมันลุกชัน แต่นั่นมิใช่เพราะความหวาดกลัว หากเป็นเพราะสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่สัมผัสได้ถึง ‘ของดี’ ที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน “แฮ่...” เสี่ยวตู้ครางเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตสีฟ้าครามวาวโรจน์ มันไม่สนใจคำขู่ของเจ้านายแม้แต่น้อย กรงเล็บสีขาวสะอาดที่ดูนุ่มนิ่มราวกับปุยเมฆตวัดวูบเดียว ผนังหินแกร่งดุจเหล็กกล้ากลับถูกกรีดลึกราวกับเต้าหู้ถูกมีดตัด หีบศิลาโบราณร่วงหล่นลงสู่พื้นถ้ำ เกิดเสียงก้องกังวานไปทั่วโถงมืดมิด หลินฟานถอนหายใจยาวพลางปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมขึ้น เขาหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกมาแปะไว้รอบหีบ กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาทันทีที่ฝาหีบเผยอขึ้นเพียงเล็กน้อย กลิ่นนั้นมิใช่กลิ่นโอสถทั่วไป แต่มันให้ความรู้สึกราวกับได้ยืนอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆบนยอดเขาที่ไม่มีวันแตะถึง “โอสถสวรรค์เก้าชั้นฟ้า...” หลินฟานพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่ง หากตำนานที่บรรพบุรุษตระกูลหลินเคยจารึกไว้เป็นความจริง โอสถเม็ดนี้คือหนึ่งในสมบัติที่ถูกช่วงชิงไปในคืนที่ตระกูลของเขาล่มสลาย ไม่นึกเลยว่ามันจะถูกซ่อนไว้ในถ้ำมืดอับชื้นที่เต็มไปด้วยรากไม้พันปีเช่นนี้ เสี่ยวตู้ดูเหมือนจะรู้ว่าเจ้านายกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด มันกระโดดขึ้นไปนั่งบนฝาหีบแล้วใช้เท้าหน้าตบเบาๆ เป็นเชิงเร่งเร้า หลินฟานยิ้มมุมปาก เขาหยิบโอสถสีทองอร่ามที่มีประกายแสงระยิบระยับดุจดวงดาวในยามค่ำคืนออกมา สิ่งนี้คือตัวแปรสำคัญที่จะทำให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนไปสู่ขั้น ‘ปราณวิถีสวรรค์’ ได้ในคืนเดียว แต่ในขณะที่นิ้วของเขากำลังจะแตะลงบนผิวสัมผัสอันเรียบเนียนของโอสถ บรรยากาศภายในถ้ำก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ไอร้อนระอุพุ่งผ่านช่องลมที่ควรจะเย็นเฉียบ กลิ่นอายสังหารที่กดทับจนอากาศรอบกายหนืดข้นราวกับปรอททำเอาเสี่ยวตู้หยุดชะงัก มันแยกเขี้ยวขาววาววับขู่คำรามไปทางปากถ้ำ ดวงตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้เปลี่ยนเป็นดุดันราวกับนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณผู้บุกรุก หลินฟานเก็บโอสถเข้าแหวนมิติอย่างรวดเร็วโดยไม่ทำให้อีกฝ่ายเห็น เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดตรงหน้า ใบหน้าคมสันเรียบเฉย แต่แววตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งค้างปี “ผู้ใดกันที่เสียมารยาท เดินเข้ามาในที่พักส่วนตัวของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต?” เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด รูปร่างสูงโปร่งสวมชุดคลุมสีเทาเข้มจนเกือบกลืนไปกับความมืดมิด ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนยิ่ง—ไอปีศาจระดับสูง! ชายคนนั้นยกยิ้มที่มุมปาก เห็นรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าตั้งแต่นัยน์ตาขวาลงมาถึงคาง ดูน่าสยดสยอง “ข้าเพียงแค่ได้กลิ่นหอมของสมบัติชิ้นงาม... ไม่คิดเลยว่าจะมาพบกับเจ้าหนุ่มที่ขโมยของของ ‘นายท่าน’ ไป” เสียงแหบพร่าราวกับกิ่งไม้แห้งขูดสีกันดังขึ้น หลินฟานเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “นายท่านของเจ้า? หวังว่าคงไม่ใช่คนที่พยายามจะฆ่าข้าเมื่อสามวันก่อนนะ หากใช่ ก็บอกมันเสียด้วยว่าอย่าส่งหมาล่าเนื้อฝีมือห่วยแตกแบบเจ้ามาให้เสียเวลาข้า” “เจ้า!” ชายชุดเทาบันดาลโทสะ ฝ่ามือที่ปกคลุมด้วยไอปีศาจพุ่งเข้าใส่หลินฟานทันที แต่ก่อนที่มันจะถึงตัว สัตว์เลี้ยงตัวน้อยบนพื้นก็พุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้าสีขาว เคร้ง! เสียงกรงเล็บปะทะกับพลังปราณดังก้องไปทั่วถ้ำ แรงปะทะทำให้ผนังถ้ำร้าวราน เสี่ยวตู้ลอยตัวกลับมาลงบนไหล่ของหลินฟานอย่างสง่างาม ทว่าในวินาทีนั้นเอง หลินฟานกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ส้นเท้า แรงกดทับจากพื้นดินเริ่มแปรปรวน มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ของคนสองคน แต่ถ้ำแห่งนี้กำลังถล่มลงมาเพราะบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้นจากเบื้องล่าง! หลินฟานมองไปที่ชายชุดเทาที่กำลังจะซัดฝ่ามือมาอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองพื้นดินที่กำลังแตกร้าวเป็นรอยลึก แสงสีแดงฉานพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกนั้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกกักขังมานานนับพันปี “เจ้าโง่... เจ้านั่นแหละที่ปลุก ‘ผู้เฝ้าสมบัติ’ ให้ตื่นขึ้นมา” หลินฟานกระซิบ เสียงของเขาแฝงความตื่นเต้นมากกว่าหวาดกลัว “ดูเหมือนงานเลี้ยงนี้... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่มอีกคนแล้วสินะ” แสงสีแดงสว่างวาบไปทั่วโถงถ้ำ เงาขนาดมหึมาที่แฝงตัวอยู่ใต้พื้นดินมานานนับศตวรรษค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายแห่งความตายที่ทำให้แม้แต่ชายชุดเทายังต้องชะงักงันและถอยกรูดไปจนชิดผนัง ลั่วอสูรหมื่นภูผาขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สิบนะครับ