เผชิญหน้าอสูรระดับต่ำ

“เจ้าหยุดความคึกคะนองไว้เพียงเท่านี้เถอะ” เสียงทุ้มต่ำของหลินฟานเค้นออกมาจากลำคอ ในขณะที่เศษกระบี่เหล็กนิลในมือยังคงสั่นระริกด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้มองไปที่ใบหน้าไร้ดวงตาของสตรีตรงหน้า แต่จดจ้องไปที่ไอสังหารสีดำมืดที่กำลังไหลเวียนอยู่รอบกายของนางราวกับงูพิษ การที่กระบี่ของเขาหักสะบั้นลงในพริบตา ไม่ใช่เพราะฝีมือของนางเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะ ‘เขตแดน’ ที่นางสร้างขึ้นนั้นบีบอัดมวลอากาศจนกลายเป็นอาวุธสังหาร ข้างกายเขา ‘เสี่ยวตู้’ พยัคฆ์มังกรขนปุยสีขาวราวหิมะที่ควรจะดูไร้พิษสง กลับพองขนจนตั้งชัน ดวงตากลมโตดุจอัญมณีสีครามเปล่งประกายแสงสีทองลึกลับ มันส่งเสียงคำรามเบาๆ ในลำคอ เสียงที่ฟังดูคล้ายเสียงลูกแมวขู่ฟ่อ แต่ทว่าพื้นดินใต้เท้าพวกเขากลับแตกร้าวออกเป็นวงกว้างด้วยคลื่นพลังที่มองไม่เห็น “เสี่ยวตู้... อย่าเพิ่งออกแรงมากเกินไป” หลินฟานกระซิบพลางยกมือขึ้นลูบหัวเจ้าขนปุยที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยความตื่นตัว “ข้าไม่ได้ต้องการชีวิตของนาง แค่ต้องการคำตอบว่าเหตุใดเงาแค้นของตระกูลข้าจึงมาปรากฏตัวที่นี่” สตรีไร้ดวงตาไม่ได้ตอบโต้ นางเพียงแต่เอียงศีรษะเล็กน้อย รอยเย็บบนใบหน้าขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต ก่อนที่ร่างของนางจะเลือนหายไปเหมือนหมอกควันท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านรอยแยกของถ้ำ “หนีไปแล้วงั้นรึ? ไม่สิ... นางแค่กำลังล่อให้เราตามไป” หลินฟานแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่ว่างเปล่าคว้าไปที่อากาศ พลังปราณสีครามเริ่มก่อตัวเป็นกระบี่เล่มใหม่ แต่มันไม่ใช่เหล็กกล้า มันคือการผสานปราณเข้ากับ ‘แก่นวิญญาณ’ ของเสี่ยวตู้ นี่คือวิชาลับที่เขาเพิ่งเริ่มฝึกฝน การหลอมรวมจิตของมนุษย์และสัตว์อสูรบรรพกาลเข้าด้วยกัน “เสี่ยวตู้ ส่งพลังมาให้ข้าทีละน้อย อย่าให้เส้นชีพจรของข้าฉีกขาดเชียวล่ะ เจ้าตัวดี” เสี่ยวตู้ส่งเสียงครางรับ มันพุ่งตัวเข้าหาหลินฟานด้วยความเร็วที่ตาเปล่าไม่อาจมองเห็น ร่างเล็กๆ นั้นไม่ได้กระแทกใส่เขา แต่กลับกลายเป็นแสงสีขาวพุ่งเข้าสู่หน้าอกของหลินฟานโดยตรง ทันใดนั้น ความรู้สึกดั่งมีเพลิงอสูรแผดเผาไหลพล่านไปทั่วร่าง เส้นเลือดที่ลำคอของหลินฟานปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากของมวลพลังมหาศาลทำให้เขากัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาที่มุมปาก “อึก... พลังนี่มัน... ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะรับไหว” หลินฟานหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลชุ่มร่างจนเสื้อผ้าแนบไปกับแผ่นหลัง ในชั่วขณะที่พลังของเสี่ยวตู้ผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับเขา ประสาทสัมผัสของหลินฟานก็ขยายวงกว้างออกไปจนทั่วทั้งป่าอสูร เขาเห็นร่องรอยของมดที่เดินผ่าน เห็นหยดน้ำค้างที่กำลังร่วงหล่นจากใบไม้ และที่สำคัญที่สุด... เขาเห็น ‘นาง’ สตรีไร้ดวงตานั่นกำลังยืนอยู่บนยอดไม้ห่างออกไปเพียงสามร้อยจั้ง “พบตัวแล้ว” เขากระโจนขึ้นสู่ยอดไม้ราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศร พลังของเสี่ยวตู้ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพละกำลังของมังกรและเล่ห์เหลี่ยมของพยัคฆ์ซ่อนอยู่ในทุกจังหวะการก้าว แต่ทันใดนั้น เขาก็ต้องชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน เบื้องหน้าของเขาไม่ใช่เพียงสตรีไร้ดวงตาเพียงลำพัง แต่มันคือฝูงอสูรระดับต่ำกว่าร้อยชีวิตที่กำลังรวมตัวกันอยู่รอบกายของนาง พวกมันไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา ดวงตาของพวกมันทุกตัวมีรอยเย็บแบบเดียวกับสตรีปริศนา! “คิดจะใช้จำนวนเข้าถมที่รึ?” หลินฟานหัวเราะลั่น ความหวาดหวั่นมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความกระหายในการต่อสู้ “เสี่ยวตู้ เตรียมตัวให้พร้อม วันนี้เราจะทำให้พวกมันรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าป่าตัวจริง!” เสี่ยวตู้ปรากฏกายออกมาจากร่างของหลินฟานอีกครั้ง คราวนี้ขนสีขาวของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม มันกระโดดลงสู่พื้นและแยกเขี้ยวใส่อสูรฝูงนั้น เสียงคำรามของมันก้องกังวานไปทั่วป่าดุจเสียงพิพากษาจากสวรรค์ ทว่า ในจังหวะที่หลินฟานกำลังจะพุ่งตัวเข้าปะทะ เขากลับสังเกตเห็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น สตรีไร้ดวงตานั่นไม่ได้กำลังควบคุมฝูงอสูร แต่ในมือของนางกลับถือ... ป้ายหยกประจำตระกูลหลินที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับความพินาศของตระกูลเมื่อสิบปีก่อน! หยกชิ้นนั้นเริ่มเรืองแสงสีเลือด และทันใดนั้น ฝูงอสูรทั้งหมดก็ก้มหัวลงพร้อมกันอย่างนอบน้อม ก่อนที่สตรีผู้นั้นจะเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเหมือนเสียงเหล็กขูดหินว่า... “เจ้ามาถึงช้าไปสิบปี... หลินฟาน” แล้วนางก็ขว้างป้ายหยกชิ้นนั้นพุ่งตรงมาที่หน้าอกของเขา ราวกับจะบอกว่านี่คือจุดจบของการตามหาความจริงที่เขาเฝ้าเพียรพยายามมาตลอดชีวิต! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเดินทางครั้งนี้ของหลินฟานและเสี่ยวตู้ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา