เข้าสู่หุบเขาลึกลับ

“หากเจ้ายังเอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งเหมือนก้อนอุจจาระค้างปีแบบนั้น ข้าจะปล่อยให้พวกแมลงกินเนื้อจัดการเจ้าก่อนที่เราจะไปถึงหุบเขาหมื่นพิษเสียอีกนะ เสี่ยวตู้” หลินฟานกล่าวพลางใช้นิ้วเคาะเบาๆ บนจมูกสีชมพูระเรื่อของพยัคฆ์มังกรขนปุยที่กำลังนั่งขดตัวอยู่บนไหล่ของเขา เสี่ยวตู้ส่งเสียงครางฮือในลำคอ ดวงตากลมโตสีฟ้าครามดุจท้องนภากลอกไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะสะบัดหางฟูฟ่องฟาดเข้าที่แก้มของผู้เป็นนายเบาๆ ราวกับจะบอกว่า ‘เจ้าเป็นคนเลือกเส้นทางวิบากนี้เองนะ’ เบื้องหน้าของพวกเขามิใช่เส้นทางเดินป่าธรรมดา แต่มันคือ ‘หุบเขาไร้เงา’ พื้นที่รอยต่อระหว่างเขตแดนมนุษย์และดินแดนแห่งสัตว์อสูรบรรพกาล หมอกหนาสีม่วงคล้ำลอยต่ำเตี้ยเรี่ยดิน กลิ่นอายความตายโชยกระทบจมูกจนแสบขั้วปอด ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นดินที่เปียกชื้นด้วยน้ำค้างสีประหลาด เสียงกิ่งไม้หักกรอบแกรบดังก้องราวกับเสียงกระดูกมนุษย์ที่ถูกบดเคี้ยว ภารกิจแรกในฐานะศิษย์นอกสำนักที่หลินฟานได้รับ คือการเก็บ ‘หญ้าวิญญาณโลหิต’ สมุนไพรที่เติบโตเฉพาะในจุดที่สัตว์อสูรระดับสูงอาศัยอยู่เท่านั้น มันเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ หากไม่ใช่เพราะความต้องการแก้แค้นให้ตระกูลที่ถูกตระกูลใหญ่ข่มเหงจนพินาศ หลินฟานคงไม่เอาชีวิตมาเสี่ยงในที่อับชื้นเช่นนี้ “เจ้าได้กลิ่นไหม?” หลินฟานกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับสายลม เสี่ยวตู้หยุดนิ่ง ขนสีขาวบริสุทธิ์เริ่มพองตัวขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสัตว์ป่าที่ดูไร้พิษสงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่ยากจะหยั่งถึง มันพุ่งตัวออกจากไหล่ของหลินฟานไปเกาะอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่สูงตระหง่านราวกับเงามืด สายตาจดจ้องไปยังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้าอย่างมุ่งมั่น “ชู่ว... เงียบไว้” หลินฟานกำด้ามกระบี่ไม้ที่พกติดตัวมาด้วยความเคยชิน แม้มันจะเป็นเพียงกระบี่ธรรมดา แต่ในมือของเขาก็ไม่ต่างจากอาวุธระดับนภา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสิ่งที่น่าจะเป็นสัตว์อสูรขนาดใหญ่ดังขึ้นเป็นจังหวะ มันไม่ได้มาเพียงตัวเดียว แต่มีแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินยืนยันได้ว่าพวกมันมีไม่ต่ำกว่าสาม และที่สำคัญ... กลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมานั้นข่มขวัญจนลมหายใจของเขาสั่นไหว “หึ พวกสุนัขเฝ้าประตูที่หิวโซงั้นรึ? น่าสมเพชนัก” หลินฟานแสยะยิ้มที่มุมปาก ท่ามกลางความตึงเครียด เขากลับผ่อนคลายกล้ามเนื้อลงอย่างประหลาด นี่คือสัญชาตญาณของนักล่าที่ถูกปลุกขึ้น พริบตาถัดมา ร่างมหึมาของ ‘พยัคฆ์เงาโลหิต’ สามตัวก็พุ่งทะลุหมอกออกมาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บที่คมกริบราวกับใบมีดตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว หลินฟานไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาเบี่ยงตัวหลบคมเล็บเฉียดฉิว ก่อนจะใช้เท้าเตะรากไม้ขนาดใหญ่ให้พุ่งเข้าหาศัตรูเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ เสี่ยวตู้ที่อยู่บนยอดไม้คำรามออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ แต่พลังที่แฝงมานั้นรุนแรงจนต้นไม้รอบข้างสั่นสะท้านเป็นวงกว้าง ทันใดนั้น ร่างเล็กๆ สีขาวของมันก็หายวับไปในอากาศ ราวกับภูตผีที่ไร้ตัวตน! เพียงเสี้ยววินาที ร่างของพยัคฆ์เงาโลหิตตัวที่ใกล้ที่สุดก็ร่วงหล่นลงกับพื้น เลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากลำคอที่ขาดสะบั้นโดยที่ไม่มีใครมองเห็นกระบวนท่าสังหารด้วยซ้ำ “ดีมาก เสี่ยวตู้! ที่เหลือข้าจัดการเอง!” หลินฟานพุ่งทะยานเข้าหาพยัคฆ์อีกสองตัวที่เหลือ เขาไม่ได้ใช้กระบี่ฟาดฟัน แต่เขากลับซัดเข็มเงินที่อาบด้วยน้ำยาสกัดจากพืชมีพิษเข้าใส่จุดตายบนร่างกายของพวกมันอย่างแม่นยำ การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็วเกินคาด แต่ทว่า... ความเงียบงันที่ตามมากลับน่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงคำราม หลินฟานหอบหายใจเล็กน้อยขณะเดินไปเก็บ ‘หญ้าวิญญาณโลหิต’ ที่ส่องแสงสีแดงฉานอยู่หลังโขดหิน “ภารกิจแรกผ่านไปด้วยดี... ใช่ไหม?” เขาพึมพำกับตัวเองขณะหยิบสมุนไพรขึ้นมาสำรวจ ทว่าในวินาทีที่เขาสัมผัสใบหญ้า พื้นดินที่เขายืนอยู่กลับยุบตัวลงฉับพลัน! แรงดึงดูดมหาศาลลากดึงร่างกายเขาลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรุนแรง เสี่ยวตู้พยายามกระโดดเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ แต่กลับถูกไอพลังลึกลับบางอย่างกระแทกจนกระเด็นออกไป “หลินฟาน!” เสียงของเสี่ยวตู้ดังลั่นในความคิดของเขาด้วยกระแสจิตที่แตกตื่น หลินฟานร่วงหล่นลงมาในโถงถ้ำมืดสนิท ก่อนที่แสงจากสมุนไพรในมือจะเผยให้เห็นบางสิ่งที่อยู่ตรงหน้า... มันไม่ใช่ผนังถ้ำ แต่เป็นมวลศิลานับพันที่สลักลวดลายอักขระโบราณที่เขารู้จักดีจากตำราลับของตระกูล และกลางโถงนั้น มีหญิงสาวในชุดอาภรณ์สีคราม นั่งหันหลังให้เขาอยู่ พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ในที่สุด... สายเลือดแห่งผู้ทรยศก็กลับมาที่นี่เสียที” ร่างหญิงสาวค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงรอยเย็บที่ปิดสนิท และไอสังหารที่รุนแรงจนกระบี่ในมือหลินฟานหักเป็นสองท่อนในทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับ "ลั่วอสูรหมื่นภูผา" นะครับ