ตลาดมืดและการค้าอสูร

"ตายซะ!" คมดาบที่อาบด้วยพิษสีม่วงคล้ำฟาดฟันลงมาหมายปลิดชีพหลินฟานในพริบตาเดียว ทว่าเสียงโลหะกระทบกันกลับดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ไม่ใช่เสียงของเนื้อหนังที่ถูกเฉือน แต่เป็นเสียงของกรงเล็บคู่เล็กๆ ที่ดูนุ่มนิ่มราวกับก้อนเมฆของเสี่ยวตู้ ซึ่งขยายขนาดขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อรับคมดาบนั้นไว้ "พวกเจ้าเลือกเวลามาต้อนรับข้าได้แย่มากนะ" หลินฟานแสยะยิ้ม มุมปากของเขาเหยียดออกเป็นเส้นตรงที่ดูเยือกเย็น เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกมา แต่กลับดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เปลวเพลิงสีครามเข้มพลันระเบิดออกจากร่างของเสี่ยวตู้ กลืนกินเหล่านักฆ่าในเงาจนสลายกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่พวกมันจะได้ร้องขอชีวิตเสียด้วยซ้ำ หลินฟานปัดฝุ่นออกจากชายเสื้ออย่างใจเย็น แม้หัวใจจะเต้นรัวจากอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน แต่ใบหน้าเขากลับเรียบเฉย เขาลูบหัวเสี่ยวตู้ที่กลับมาอยู่ในร่างลูกพยัคฆ์มังกรขนปุยแสนน่ารักอีกครั้ง "ทำได้ดีมากเจ้าแสบ แต่คราวหน้าอย่าเล่นแรงนักล่ะ เดี๋ยวไม่มีใครเหลือให้ข้าเค้นความลับ" เสี่ยวตู้ส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตสีอำพันวาวโรจน์ราวกับจะบอกว่า 'พวกมันอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นคู่มือ' หลินฟานรู้ดีว่าเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตระกูลของเขามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ และของชิ้นสำคัญที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์นั้นกำลังถูกซื้อขายอยู่ในที่ที่มืดมิดที่สุดของเมืองนี้... ตลาดมืดใต้ดิน *** สองชั่วยามต่อมา หลินฟานในชุดคลุมสีเทามิดชิด สวมหน้ากากไม้แกะสลักเป็นรูปอสูรไร้หน้า ก้าวเท้าเข้าสู่บรรยากาศที่อับชื้นและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือดผสมกับกลิ่นสมุนไพรแปลกปลอม ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนถนนหนทาง แต่มันคือเขาวงกตใต้ฐานรากของอาคารร้างที่ลึกสุดหยั่ง "ต้องการอะไรล่ะท่านนักเดินทาง? หัวใจอสูรระดับสูง? หรือจะเป็นทักษะลับที่สาบสูญไปนับพันปี?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากพ่อค้าที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หินที่เปื้อนคราบกรัง หลินฟานไม่ตอบ แต่เขาหยิบเหรียญตราโลหะสีสนิมเขรอะวางลงบนโต๊ะ ดวงตาภายใต้หน้ากากจ้องเขม็งไปที่พ่อค้านั้น "ข้าไม่ได้มาหาของโหลๆ ข้าต้องการทราบข่าวเรื่อง 'ศิลาผนึกมังกร' ที่เพิ่งถูกนำเข้ามาเมื่อเช้านี้" พ่อค้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ "เจ้ากล้าหาญดีนะที่เอ่ยชื่อนี้ออกมา รู้ไหมว่าใครเป็นเจ้าของมัน?" "ข้าไม่สนว่าใครเป็นเจ้าของ ข้าสนแค่ว่าข้าจะเอาไปได้ยังไง" หลินฟานกระซิบ น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจสังหารที่กดทับลงมาจนอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน ในขณะที่การเจรจากำลังตึงเครียด สายตาของหลินฟานก็เหลือบไปเห็นกรงเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าดำที่มุมห้อง กรงนั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง และเขารู้สึกได้ถึงไอพลังที่คุ้นเคย... พลังที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของเขา "เสี่ยวตู้ หมอบลง" หลินฟานสั่งเบาๆ สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนถึงอันตรายระดับที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน "เจ้าคิดจะขโมยของจากงานประมูลเลือดรึ?" พ่อค้าก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ร่างกายของเขายืดขยายขึ้น ผิวหนังเปลี่ยนเป็นเกล็ดสีเขียวเข้ม กรงเล็บงอกยาวออกมาจากปลายนิ้ว "เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าก้าวเข้ามาในกรงขังของตัวอะไรเข้าให้แล้ว" หลินฟานชักกระบี่หยกที่เก็บซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา แสงสีครามสว่างวาบไปทั่วโถงตลาดมืด เสียงคึกคักจากการค้าขายหยุดลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่ชายในหน้ากากรูปอสูรที่กำลังเผชิญหน้ากับอสูรจำแลงในร่างพ่อค้า ทว่าก่อนที่คมกระบี่จะได้สัมผัสกับศัตรู รอยแยกมิติสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นกลางโถงตลาดมืด แรงดึงดูดมหาศาลลากดึงเอาข้าวของทุกอย่างรอบข้างเข้าไปในความว่างเปล่า หลินฟานเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น เงาร่างที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต... หญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับดาบเล่มที่เคยปักอยู่ในอกของบิดาเขา "ท่าน... ท่านแม่?" หลินฟานครางออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ ความคิดในหัวของเขาที่เคยเป็นระเบียบพลันพังทลายลงในชั่วพริบตา เงาร่างนั้นหันมาหาเขา หน้ากากของนางค่อยๆ เลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นใบหน้าที่หลินฟานจดจำได้แม่นยำ แต่ดวงตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยสีแดงฉานราวกับโลหิต "เจ้าตามหาข้ามาตลอดงั้นหรือ... หลินฟาน?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ไปชั่วขณะ ก่อนที่นางจะชี้นิ้วมาที่เสี่ยวตู้ในอ้อมแขนของเขา "ส่งมันมาให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อเห็นจุดจบของตระกูลเจ้าด้วยตาตัวเอง" หลินฟานกอดเสี่ยวตู้แน่นขึ้น สมองของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง นี่คือกับดัก หรือนี่คือความจริงที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิตกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับข้าในเส้นทางสายเซียนนี้ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นได้มากกว่าเดิมนะครับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา