ช่วยชีวิตแม่นางน้อย

"วางกระบี่เล่มนั้นลงเสีย ถ้าเจ้าไม่อยากให้หัวใจตัวเองกลายเป็นรูพรุนก่อนจะถึงพรุ่งนี้เช้า" เสียงของหลินฟานราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรดาผู้ฝึกตนฝ่ายอธรรมสามคนตรงหน้าต้องชะงักงัน กลางป่าทมิฬที่เต็มไปด้วยไอหมอกพิษ ร่างของเด็กสาวในชุดอาภรณ์สีฟ้าครามบอบช้ำทรุดตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ในมือของนางกำหีบหยกสีมรกตเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เลือดสีสดหยดลงบนใบไม้แห้งกรอบเป็นจังหวะที่บ่งบอกว่านางกำลังสูญเสียพลังชีวิตไปอย่างรวดเร็ว "เจ้าเป็นใคร? อย่าได้สะเออะมายุ่งเรื่องของตระกูลหลิว! ถอยไปเสียก่อนที่ข้าจะเชือดเจ้าทิ้งเป็นปุ๋ยต้นไม้" หนึ่งในนักฆ่าคำราม พลางกระชับมีดสั้นอาบยาพิษในมือ หลินฟานไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสะบัดชายเสื้อเพียงเล็กน้อย เสียงขู่เบาๆ ที่ดูน่ารักราวกับแมวเหมียวดังขึ้นจากไหล่ "ฮู่วว..." เสี่ยวตู้—พยัคฆ์มังกรสีขาวขนปุยตัวน้อย—โผล่หัวกลมๆ ออกมาจากสาบเสื้อ ดวงตาสีอำพันของมันหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังมองดูของเล่นที่ไร้ค่า "เสี่ยวตู้ จัดการ" หลินฟานสั่งเบาๆ เพียงเสี้ยววินาที ขนสีขาวราวหิมะพลันเรืองแสงสีทองเจิดจ้า ร่างเล็กจ้อยพุ่งออกไปดุจสายฟ้าฟาด ความเร็วของมันเหนือกว่าขอบเขตที่มนุษย์ทั่วไปจะมองเห็น เสียงกระดูกหักดังกร๊อบสลับกับเสียงร้องโหยหวนผ่านไปเพียงชั่วพริบตา นักฆ่าทั้งสามก็ลงไปนอนกองกับพื้นโดยที่อาวุธยังไม่ทันได้ออกจากฝักเสียด้วยซ้ำ หลินฟานเดินผ่านร่างเหล่านั้นไปอย่างไม่ใส่ใจ เขาตรงไปยังเด็กสาวที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง รักษาระยะห่างอย่างให้เกียรติ พลางส่งยิ้มที่ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แม่นางน้อย ข้าไม่ใช่ศัตรู เจ้าปลอดภัยแล้ว" เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยนั้นเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา นางมองหลินฟานอย่างระแวงก่อนจะก้มมองหีบหยกในมือแน่นขึ้น "ท่าน... ท่านเป็นใคร? ทำไมถึงต้องช่วยข้า?" "ข้าก็แค่คนเดินดินที่บังเอิญผ่านมาเห็นเรื่องไม่ชอบมาพากล" หลินฟานตอบพร้อมกับยื่นมือไปแตะที่ชีพจรของนางโดยไม่ให้รู้สึกคุกคาม "พิษดอกราตรีเก้าชั้น... ถ้าไม่รีบแก้ภายในหนึ่งเค่อ เจ้าคงได้ไปคุยกับท่านยมทูตก่อนได้รู้ความลับของหีบนั่นแน่" นางชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าลังเลฉายชัด "ท่านรู้ว่าในนี้มีอะไร?" "ข้าไม่ได้อยากรู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่ข้าอยากรู้ว่าทำไมคนตระกูลหลิวถึงต้องตามล่าสมาชิกในตระกูลตัวเองจนถึงขั้นลงมือฆ่าแกงกันเช่นนี้" หลินฟานกล่าวพลางหยิบขวดยาเม็ดโอสถสีเขียวมรกตออกมาจากแขนเสื้อ "กินซะ นี่คือโอสถล้างพิษเก้าฟ้า มันอาจจะขมหน่อย แต่รับรองว่าได้ผลดีกว่าการรอความตาย" นางมองเขาสลับกับโอสถในมือด้วยแววตาซับซ้อน ความเจ็บปวดจากพิษแล่นเข้าสู่หัวใจจนนางต้องนิ่วหน้า สุดท้ายนางจึงตัดสินใจกลืนโอสถลงไป ความอบอุ่นไหลซ่านไปทั่วร่าง ล้างพิษร้ายที่เกาะกินหัวใจออกไปอย่างรวดเร็ว "ข้าชื่อหลินฟาน แล้วแม่นางล่ะ?" เขาถามพลางหยัดกายยืนขึ้น และหมุนตัวไปทางทิศตะวันออก "ข้า... ข้าชื่อมู่เหยียน" เด็กสาวตอบเสียงแผ่ว พลางพยุงตัวเองขึ้น "ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิต แต่ท่านต้องรีบไป ที่นี่ไม่ปลอดภัย... ผู้ที่ไล่ล่าข้าไม่ได้มีแค่พวกที่ตายไปนี้ แต่ยังมี 'ผู้พิทักษ์เงา' ที่ตามรอยไอเวทมา" ทันใดนั้นเอง ผืนป่ารอบข้างก็สั่นสะเทือน เงาร่างสีดำมืดมิดนับสิบสายปรากฏขึ้นบนกิ่งไม้สูงดุจภูตผี ออร่าสังหารกดทับลงมาจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง ผู้นำของกลุ่มนักฆ่ากลุ่มใหม่ก้าวออกมาจากเงามืด มันสวมหน้ากากเหล็กสีเงินและถือทวนยาวที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมา "ส่งหีบแห่งพงศาวดารตระกูลมู่มาเสีย แล้วข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าตายอย่างสบาย" เสียงของมันแหบพร่าคล้ายเหล็กเสียดสีกัน หลินฟานแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเสี่ยวตู้ที่กำลังแยกเขี้ยวคำรามอยู่ในคออย่างสนุกสนาน "แม่นางมู่เหยียน ดูเหมือนว่าท่านจะเป็นของร้อนที่ทำให้พวกสุนัขรับใช้พวกนี้หิวโซจริงๆ" "ท่านหลินฟาน ข้าไม่อยากดึงท่านมาเดือดร้อน..." มู่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "เดือดร้อนหรือ?" หลินฟานขัดขึ้นเบาๆ พร้อมกับชักกระบี่ไร้นามออกมาจากฝัก แสงสีฟ้าหม่นวาบขึ้นในความมืด "คนของตระกูลข้าเคยถูกพวกไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้รังแกมาก่อน ความแค้นเก่าของข้ากับคนจำพวกนี้... ยังไม่ได้สะสางเลยสักนิด" ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งลึกลับดังก้องมาจากฟากฟ้าเหนือหัวของพวกเขา แรงกดดันมหาศาลจู่โจมลงมาจนต้นไม้รอบข้างล้มระเนระนาด เงาดำที่ล้อมรอบอยู่พลันสลายตัวไปเกือบครึ่งด้วยความหวาดกลัว มู่เหยียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นั่นมัน... ค่ายกลดาราคล้อยของสำนักหมื่นพันธนาการ! พวกมันมาที่นี่ได้อย่างไร?" หลินฟานเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สีหน้าของเขาสุขุมจนน่ากลัว ในใจเขากำลังคิดคำนวณบางอย่าง แต่วินาทีที่หีบหยกในมือนางเปล่งแสงสีแดงฉานออกมา เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ 'ตราประทับแห่งตระกูลหลิน' ที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ลั่วอสูรหมื่นภูผาหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับเส้นทางสายเซียนนี้จนวางไม่ลงนะครับ