พายุหิมะที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เสียงกระดูกลั่นกรอบดั่งกิ่งไม้แห้งใต้ฝ่าเท้า... ไม่ใช่เสียงจากศัตรูที่ไหน แต่เป็นเสียงความเย็นยะเยือกที่เข้ากัดกินแก่นปราณในร่างจนแทบจะแข็งตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง หลินฟานหอบหายใจออกมาเป็นไอสีขาวข้นหนา ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกย้อมด้วยสีขาวโพลนของพายุหิมะโหมกระหน่ำจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วมือของตนเอง ลมหนาวระดับนี้ไม่ใช่แค่ความหนาวเหน็บทางกายภาพ แต่มันคือ "เขตแดนเหมันต์นิรันดร์" ที่ถูกสร้างขึ้นจากจิตสังหารอันเข้มข้นของบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิดของหุบเขาหมื่นอสูร "เจ้าตัวเล็ก ไหวไหม?" หลินฟานเอ่ยกระซิบเสียงแหบพร่า ริมฝีปากของเขาแห้งแตกจนมีเลือดซึมออกมา ในอ้อมอกของชายหนุ่ม... เสี่ยวตู้ พยัคฆ์มังกรบรรพกาลตัวน้อยที่ปกติจะมีขนสีขาวปุยดั่งก้อนเมฆและส่งเสียงร้องออดอแอดยามหิวโหย ตอนนี้มันกำลังขดตัวกลมเป็นก้อน ขนทั่วร่างลุกชัน เกล็ดมังกรใต้วงขนสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าครามเพื่อต้านทานไอน้ำแข็งที่พยายามแทรกซึมเข้ามาทางผิวหนัง มันส่งเสียง "ฮึמת..." ในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตสีอำพันฉายแววดุดันและระแวดระวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เจ้าตัวเล็กไม่ได้น่ารักน่ากอดในยามนี้ แต่มันคืออสูรบรรพกาลผู้พร้อมจะแผดเผาฟ้าดินให้กลายเป็นจุลได้ทุกเมื่อหากมีสิ่งใดกล้าเข้ามาคุกคามนายเหนือของมัน ความหนาวเย็นนี้แทรกซึมลึกถึงจิตวิญญาณ คำพูดที่ดังวนเวียนอยู่ในหัวของหลินฟานตั้งแต่เมื่อครู่ยังคงสั่นสะท้อนไม่หยุดหย่อน— *"ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียทีนะ... ตัวข้าที่เหลือรอด"* ประโยคปริศนาดังกล่าวไม่ใช่เสียงของศัตรู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นมาจาก "ห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณ" ของตัวหลินฟานเอง! มันเป็นเสียงที่เหมือนกับเสียงของเขา แต่กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ความโหยหา และความบ้าคลั่งที่สะสมมานับพันปี หลินฟานหยุดฝีเท้าลง ปราณแท้จริงในจุดตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่งเพื่อขับไล่พิษความเย็น เขาหรี่ตาลงมองผ่านม่านพายุหิมะที่พัดโหมกระหน่ำ ตรงหน้าเขาคือหน้าผาน้ำแข็งโบราณที่สลักลวดลายอักษรลับประหลาด ลวดลายเหล่านั้นกำลังเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาเป็นจังหวะราวกับมันกำลัง "หายใจ" "เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับข้ากันแน่..." หลินฟานพึมพำกับความว่างเปล่า มือขวาของเขากุมกระบี่บินในแหวนมิติแน่น ทันใดนั้นเอง! พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ไม่ใช่เสียงของเสี่ยวตู้ แต่เป็นเสียงคำรามที่สะท้อนก้องมาจากอีกด้านหนึ่งของหน้าผาน้ำแข็ง แรงกดดันระดับ "หลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์" กดทับลงมาบนบ่าของหลินฟานจนเข่าแทบทรุดลงไปกระแทกกับพื้นน้ำแข็ง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากของชายหนุ่มทันที เสี่ยวตู้กระโดดผละออกจากอ้อมอกของหลินฟานกลางอากาศ ร่างเล็กจิ๋วขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา กลายเป็นพยัคฆ์มังกรสง่างามที่มีไอเพลิงสีทองห่อหุ้มรอบตัว มันแยกเขี้ยวคำรามใส่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า ดวงตาจ้องเขม็งไปยังเงาร่างหนึ่งที่กำลังก้าวเดินทะลุผ่านพายุหิมะออกมาอย่างเชื่องช้า เงาร่างนั้น... สวมชุดคลุมยาวสีขาวสนิทที่กลมกลืนไปกับหิมะ เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลม ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินฟานต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลืมความเจ็บปวดก็คือ— ใบหน้าของเงาร่างนั้น... เหมือนกับเขาทุกระเบียดนิ้ว! แม้กระทั่งแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ ก็ยังถอดแบบมาจากหลินฟานราวกับส่องกระจกเงา "ไม่แปลกใจเลยใช่ไหมที่ได้เห็นข้า" ร่างเงาสวมชุดขาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของมันราบเรียบแต่น่าขนลุก "ข้าคือนายเหนือหัวผู้แท้จริงของร่างนี้... หลินฟาน เจ้าเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกส่งมาเกิดใหม่เพื่อทำหน้าที่แทนข้าเท่านั้น ถึงเวลาที่แกจะต้องคืนร่างนี้ให้กับต้นกำเนิดแล้ว!" บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงทันที พายุหิมะที่เคยโหมกระหน่ำกลับกลายเป็นนิ่งค้างกลางอากาศ ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยพลังบางอย่าง เสี่ยวตู้คำรามต่ำในลำคอ มันก้าวเท้าถอยหลังมาขนาดข้างหลินฟาน หางหนาฟาดพื้นน้ำแข็งจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต หลินฟานปาดเลือดที่มุมปากออก รอยยิ้มมุมปากที่เคยขี้เล่นและกวนประสาทหายวับไป เหลือเพียงแววตาคมกลาบที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น เขายกกระบี่ขึ้นชี้หน้าเงาปริศนาที่อ้างว่าเป็นตัวจริง พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ท่ามกลางความหนาวเหน็บ "ร่างต้นงั้นรึ? น่าขันสิ้นดี..." หลินฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "ต่อให้เจ้าจะเป็นใครมาจากไหน หรือแม้กระทั่งตัวข้าในอดีตชาติ... แต่ความทรงจำที่เจ็บปวด ความแค้นของตระกูลหลิน และ... เจ้าตัวเล็กขนปุยตัวนี้ที่ข้าฟูมฟักมากับมือ..." ชายหนุ่มเหลือบมองเสี่ยวตู้แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขม็งด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว "...ล้วนเป็นของ 'ข้า' ในปัจจุบันทั้งสิ้น ถ้าอยากได้ร่างนี้คืนนัก ก็ลองเข้ามาเอาไปสิ... ว่าแต่ เจ้ามีปัญญาผ่านกรงเล็บของลูกแมวตัวนี้ไปได้หรือเปล่าล่ะ?" สิ้นคำพูดของหลินฟาน เสี่ยวตู้ก็อ้าปากพ่น "เพลิงสุริยันบรรพกาล" ออกมาเป็นลำแสงสีทองเจิดจ้า พุ่งตรงเข้าแผดเผาเงาร่างเบื้องหน้าทันทีโดยไม่ต้องรอให้คำสั่งสิ้นสุดลง! — โปรดติดตามตอนต่อไป — ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันเสมอมาครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา -