เตรียมตัวสู่อาณาจักรเซียนชั้นสูง

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวอะไรกันแน่ หลินฟาน? เป็นเพียงเครื่องมือสังหารที่รอวันหมดอายุ หรือเป็นแค่ก้อนขนที่เจ้าเอาไว้กอดแก้เหงาในยามค่ำคืน?" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของเสี่ยวตู้ดังก้องอยู่ในมิติห้วงจิต พยัคฆ์มังกรสีขาวดุจหิมะไม่ได้ขยับปาก แต่นัยน์ตาสีทองอำพันคู่นั้นกลับจ้องมองทะลุผ่านความนึกคิดของหลินฟาน ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินมุ่งหน้าสู่เขตแดนรอยต่อระหว่างอาณาจักรเซียนชั้นกลางและชั้นสูง เขาหันกลับมามองสัตว์เลี้ยงตัวจ้อยที่บัดนี้กำลังนั่งเลียอุ้งเท้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมาจางๆ กลับทำให้มวลอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว หลินฟานคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะหยิบจอกสุราขึ้นจิบ เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่กวาดสายตามองยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ราวกับเขี้ยวของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะทิ่มแทงท้องฟ้า "ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเครื่องมือเสี่ยวตู้" หลินฟานกล่าวเสียงเรียบ "และถ้าเจ้าเป็นแค่ก้อนขน ข้าคงไม่พยายามถวายหัวสู้กับพวกสภาอาวุโสจนเลือดท่วมตัวเพื่อปกป้องเจ้ามาถึงจุดนี้หรอกนะ" "คำพูดสวยหรูมักจะปิดบังความจริงที่น่าเกลียดเสมอ" เสี่ยวตู้ขยายร่างขึ้นเล็กน้อย ขนสีขาวเงางามเริ่มเปล่งประกายสีคราม "คนที่แทรกแซงโชคชะตาเจ้า... คนที่ขวางทางไม่ให้เจ้าล้างแค้นให้ตระกูล... เจ้าคิดว่าเขาเป็นใคร? อย่าบอกนะว่าคนระดับนั้นจะว่างพอมาเล่นขายของกับมนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างเจ้า?" หลินฟานนิ่งเงียบ แววตาของเขาไหววูบชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในบททดสอบสุดท้ายยังคงชัดเจน ชายในชุดคลุมสีเทาที่ไร้ใบหน้า ผู้นั้นที่ขยับนิ้วเพียงครั้งเดียวก็สามารถสยบผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักเซียนชั้นกลางได้ราวกับมดปลวก และที่สำคัญที่สุด... คำพูดทิ้งท้ายที่ว่า *'โชคชะตาที่เจ้าไขว่คว้าหาใช่เส้นทางที่เจ้าควรเดิน'* มันเป็นถ้อยคำที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายวันที่ผ่านมา "ข้าไม่สนว่ามันจะเป็นใคร" หลินฟานเค้นเสียงผ่านไรฟัน นัยน์ตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร "หากมันขวางทางล้างมลทินให้ตระกูลหลิน แม้แต่สวรรค์ที่มันปกป้อง ข้าก็จะกระชากลงมาเหยียบให้จมดิน" "หึ! นึกว่าเจ้าจะกลัวเสียอีก" เสี่ยวตู้แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของมันสั่นสะเทือนไปถึงพื้นดินใต้ฝ่าเท้า "เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าตัดสินใจจะก้าวข้ามผ่านประตูแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว ข้าก็พร้อมจะสละ 'พลังทำลายล้าง' ของข้าเพื่อส่งเจ้าไปถึงเป้าหมาย... แต่จำไว้หลินฟาน โลกฝั่งนั้นไม่ได้สวยงามเหมือนนิยายที่เจ้าเคยอ่าน แต่มันคือขุมนรกที่ผู้ชนะคือผู้ที่กัดกินชีวิตผู้อื่น" ชายหนุ่มไม่ได้โต้ตอบ เขาเร่งปราณเซียนในร่างให้หมุนวนรุนแรงขึ้น กลิ่นอายมังกรบรรพกาลจากเสี่ยวตู้ประสานเข้ากับจิตวิญญาณของเขาจนเกิดแรงกดดันมหาศาล ทั้งคู่ก้าวเดินเข้าสู่เขตพื้นที่ห้ามเข้าโดยไม่หันกลับไปมองเบื้องหลัง ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของสนามรบที่ถูกทำลายราบเป็นหน้ากลองจากการปะทะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ขณะที่กำลังจะเหยียบย่างข้ามพรมแดนแห่งมิติ จู่ๆ ร่างของหลินฟานก็หยุดกึก เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... เป็นไอสังหารที่เย็นเยือกและคุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่ไอสังหารของเซียนทั่วไป แต่เป็นกลิ่นอายของ 'คนในตระกูล' ที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว เขาหันไปมองเงาตะคุ่มที่ปรากฏขึ้นบนยอดเขาหินหน้าผา บุคคลนั้นสวมหน้ากากเหล็กสีดำสนิท ท่าทางองอาจราวกับขุนพลสวรรค์ที่ไร้ความปรานี "ท่านเจ้าตระกูล...?" หลินฟานพึมพำด้วยความตกตะลึง เสียงของเขาสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว เงาร่างนั้นไม่ได้ตอบ แต่ค่อยๆ ก้าวลงมาบนอากาศ ราวกับกำลังเดินบนบันไดที่มองไม่เห็น ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าหลินฟานในระยะเพียงสามก้าว บุคคลปริศนาเอื้อมมือไปแตะที่อกของชายหนุ่ม นิ้วที่แข็งดุจเหล็กกล้านั้นกดลงไปจนเลือดเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้า "เจ้ายังไม่พร้อมจะขึ้นไปบนนั้น หลินฟาน..." เสียงที่แหบพร่าและเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น "และคนที่เจ้าคิดว่าตายไปแล้ว... แท้จริงแล้วกำลังรอให้เจ้าเข้าไป 'สังหาร' เขาด้วยมือของเจ้าเองที่อาณาจักรเซียนชั้นสูง" ก่อนที่หลินฟานจะได้เอ่ยถาม มือปริศนานั้นก็กระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของหลินฟานหยุดเต้นไปชั่วขณะ... ใบหน้าที่เหมือนกับเขาราวกับส่องกระจก แต่ทว่าดวงตานั้นกลับเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับข้าในเส้นทางของเซียนอสูรครับ หวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจให้พร้อมสำหรับบทต่อไปนะครับ ลั่วอสูรหมื่นภูผาครับ