การทำพันธสัญญาอสูรตนที่สอง

โลหิตสด ๆ หยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบพื้นน้ำแข็งใสราวกระจก เกิดเสียงก้องกังวานดั่งระฆังโบราณในหุบเขาอันเงียบงัน หลินฟานไม่ได้ขยับเขยื้อนกายแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิมะจ้องมองตรงไปยังเบื้องหน้า ร่างมหึมาของราชสีห์หิมะคราม อสูรบรรพกาลขั้นกำเนิดวิญญาณระดับสูง กำลังหอบหายใจรดพื้นถ้ำจนเกิดเป็นไอสีขาวโพลน แผงคอของมันที่เคยสง่างาม บัดนี้อาบย้อมไปด้วยคราบเลือดจากรอยแผลฉกรรจ์ที่อกข้างซ้าย—บาดแผลที่เกิดจากเงื้อมมือของคนจากสำนักวิญญาณโลหิตเมื่อครู่ "เจ้าคิดว่าข้าจะยอมก้มหัวให้มนุษย์เช่นเจ้าอย่างนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำดั่งก้อนหินบดขยศดังขึ้นในจิตสำนึกของหลินฟาน เป็นภาษาจิตของอสูรที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและแรงอาฆาต หลินฟานแย้มรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์และจริงใจในเวลาเดียวกัน เขาค่อย ๆ ลดกระบี่ในมือลง ปลดปล่อยไอพลังกดดันทั้งหมดให้จางหายไป ราวกับบุรุษหนุ่มผู้ไร้พิษภัยกำลังยืนอยู่ต่อหน้าสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเขาได้ทุกเมื่อ "ความหยิ่งทะนงเป็นสิ่งที่ดี ท่านราชสีห์... แต่วันนี้ หากท่านไม่เลือกทางนี้ ท่านก็มีแต่ต้องตายอยู่ที่นี่พร้อมกับความลับที่ถูกฝังกลบ" หลินฟานเอמהด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อสยบท่าน แต่ข้ามาเพื่อ 'ช่วยชีวิต' ท่านจากพวกสุนัขรับใช้สำนักวิญญาณโลหิตพวกนั้นต่างหาก" สิงโตน้ำแข็งคำรามในลำคอ ดวงตาสสีฟ้าครามดั่งท้องสมุทรจ้องมองมนุษย์หนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ มันมีชีวิตอยู่มานานนับร้อยปี ย่อมมองออกว่ามนุษย์ผู้นี้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเพียงใด แต่ทว่า... กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวของหลินฟานกลับทำให้มันรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—กลิ่นอายของ 'พยัคฆ์มังกรบรรพกาล' ที่หมอบสงบอยู่บนไหล่ของอีกฝ่าย "แฮ่ก... เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีความเกี่ยวข้องอันใดกับผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลิน?" เสียงของสิงโตน้ำแข็งอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อมันสัมผัสได้ถึงพลังสายเลือดอันบริสุทธิ์ที่หลับใหลอยู่ใต้ผิวหนังของหลินฟาน "ตระกูลหลินที่ท่านกล่าวถึง... บัดนี้เหลือเพียงข้าคนเดียวแล้ว" แววตาของหลินฟานไหววูบไปชั่วขณะ ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังและทำลายล้างตระกูลเมื่อปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิด แต่มันก็ถูกสะกดให้อยู่หมัดในเวลาอันรวดเร็ว เขาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มมุมปากกลับมาปรากฏอีกครั้ง "เพราะฉะนั้น หากท่านต้องการล้างแค้นให้สหายร่วมป่าเขาที่ถูกพวกมันสังหาร ท่านมีทางเลือกเดียว... ทำพันธสัญญาโลหิตกับข้าเสีย!" สิ้นคำพูดของหลินฟาน เจ้าเสี่ยวตู้ที่นอนขดอยู่บนไหล่ของเขาก็ส่งเสียงร้อง "งี้ด..." เบา ๆ มันกระโดดลงมาบนพื้นน้ำแข็ง ขนสีขาวปุยพองฟูขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีทองส่องประกายเจิดจ้า มันก้าวเข้าไปใกล้สิงโตน้ำแข็งตัวยักษ์อย่างไร้ความเกรงกลัว ก่อนจะใช้เท้าหน้าตบลงบนอุ้งเท้าอันทรงพลังของอสูรบรรพกาลรุ่นพี่เบา ๆ คล้ายกำลังเอ่ยปากชักชวนด้วยความเอ็นดู *แปะ* เสียงอุ้งเท้าน้อย ๆ ของพยัคฆ์มังกรกระทบกับอุ้งเท้ามหึมาของราชสีห์หิมะคราม ภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงนี้สร้างความประหลาดใจให้แก่สิงโตน้ำแข็งยิ่งนัก อสูรระดับบรรพกาลผู้เกรียงไกรกลับต้องมาจนมุมให้กับลูกเสือหน้าตาน่ารักขนปุยตัวเท่าฝ่ามือเนี่ยนะ? "เจ้านี่มัน..." สิงโตน้ำแข็งแค่นหัวเราะในลำคอ มันมองหน้าหลินฟานสลับกับมองเจ้าเสี่ยวตู้ที่กำลังทำหน้าแป้นแล้นใส่ ความระแวงในใจค่อย ๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกยอมรับในจิตวิญญาณอันกล้าแกร่งของมนุษย์หนุ่ม "เอาเถอะ! หากข้าต้องตายด้วยพิษบาดแผลอุบาทว์พวกนั้น สู้ยอมติดตามเจ้าเด็กปากมากเช่นเจ้า ยังมีโอกาสได้เห็นวันที่สำนักวิญญาณโลหิตพินาศสักครั้งในชีวิต!" ราชสีห์หิมะครามคำรามก้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาของมันจะเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า หยดโลหิตจากอกข้างซ้ายลอยเคว้งขึ้นกลางอากาศ วาดเป็นอักขระโบราณซับซ้อนสว่างวาบ หลินฟานไม่รอช้า เขาตบะทะลวงจุดชีพจรที่ฝ่ามือ ขับโลหิตสีแดงฉานพุ่งเข้าไปผสานกับอักขระของสิงโตน้ำแข็งทันที *เปรี้ยง!* คลื่นพลังงานสีฟ้าครามผสานทองคำระเบิดออกรอบทิศทาง น้ำแข็งทั่วทั้งถ้ำสั่นสะเทือน ลวดลายพันธสัญญาโบราณปรากฏขึ้นบนหน้าผากของสิงโตน้ำแข็ง ก่อนจะเลือนหายเข้าไปในผิวหนัง พลังวิญญาณอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของหลินฟานจนชีพจรแทบระเบิด เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร 'ราชันอสูรกลืนสวรรค์' หมุนวนด้วยความเร็วสูงทะลุขีดจำกัดเดิมในพริบตา! หลินฟานพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางปาก ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายแสงสีฟ้าและทองสลับกันไปมา เขารู้สึกได้ถึงพลังชีวิตและขอบเขตพลังที่ก้าวกระโดดขึ้นอย่างมหาศาล จากขั้นรวมพลังระดับปลาย ก้าวข้ามผ่านคอขวด สู่ 'ขั้นแก่นแท้จิตวิญญาณ' อย่างสมบูรณ์แบบ! "ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนะเจ้าตัวโต ต่อไปนี้เรียกข้าว่านายท่าน... อ้อ ส่วนนี่เสี่ยวตู้ น้องเล็กของเจ้า อย่าไปแกล้งมันล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าไม่รับรองความปลอดภัยของขนบนตัวท่านนะ" หลินฟานหัวเราะร่าด้วยความสะใจ เขายื่นมือออกไปลูบแผงคอสีขาวของสิงโตน้ำแข็งที่บัดนี้ย่อขนาดลงเหลือเท่าสุนัขพันธุ์ใหญ่เพื่อความสะดวกในการเคลื่อนย้าย ราชสีห์หิมะครามทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย แต่มันก็ยอมปล่อยให้มนุษย์หนุ่มลูบหัวแต่โดยดี มันสัมผัสได้ถึงสายใยจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงกันอย่างแนบแน่น นายท่านผู้นี้แม้จะดูเจ้าเล่ห์เพทุบายและปากจัดไปเสียหน่อย แต่อย่างน้อยก็มีฝีมือและคุณธรรมมากพอที่จะฝากชีวิตไว้ได้ ทว่า ความเงียบสงบในถ้ำน้ำแข็งยังไม่ทันได้ดื่มด่ำยาวนาน รอยยิ้มบนใบของหลินฟานก็ต้องแข็งค้างอีกครั้ง สัญชาตญาณนักฆ่าที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชนร้องเตือนภัยลั่นประสาทสัมผัส กลิ่นอายโลหิตที่คุ้นเคยเมื่อครู่ไม่ได้มีแค่สายเดียว... และเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนตัวปิดล้อมปากถ้ำเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องเข้ามาจากด้านนอก "ฮ่าๆๆๆ หลินฟาน... เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าซ่อนตัวอยู่ในถ้ำน้ำแข็งรกร้างแห่งนี้แล้วพวกเราจะหาไม่พบ? ส่งตัวพยัคฆ์มังกรและราชสีห์หิมะมาเสีย มิฉะนั้น วันนี้จะเป็นวันตายของพวกเจ้าทั้งหมด!" สิ้นเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เงาร่างในชุดคลุมสีเลือดนับสิบก็ก้าวพ้นปากถ้ำเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและรอยยิ้มบิดเบี้ยวของผู้อาวุโสแห่งสำนักวิญญาณโลหิตผู้หนึ่ง—คนที่หลินฟานคิดว่าถูกกำจัดไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน! ด้วยความเคารพและมิตรภาพแห่งยุทธภพ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา —