หลินฟานปะทะผู้พิทักษ์น้ำแข็ง

"หากก้าวล้ำเข้ามาอีกเพียงครึ่งชốn... หัวของเจ้าจะมิได้อยู่บนบ่าอีกต่อไป" น้ำเสียงเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีดังขึ้นท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ หุบเขาเหมันต์นิรันดร์เวลานี้มิได้ต่างอันใดจากลานประหารสีขาวโพลน อุณหสะเก็ดน้ำแข็งปลิวว่อนบาดผิวหนังจนแสบแปล๊บ แต่หลินฟานกลับยืนหยัดอยู่บนยอดผาน้ำแข็งด้วยท่าทีสบายๆ มือขวาไขว้หลัง มือซ้ายลูบขนสีขาวนุ่มฟูของเจ้าเสี่ยวตู้ที่กำลังเคี้ยวสมุนไพรวิญญาณดังกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย ราวกับเบื้องหน้ามิใช่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งแดนเหนือ แต่เป็นเพียงลมพัดผ่านที่ไร้พิษภัย "ผู้พิทักษ์เฟิง... ท่านกล่าววาจารุนแรงเช่นนี้ระวังหน้าแก่เร็วนะครับ" หลินฟานแย้มยิ้ม มุมปากหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะทำให้ศัตรูกระอักเลือดด้วยความโกรธอยู่เสมอ "ข้าเพียงแค่เดินทางผ่านมาเพื่อชมทัศนียภาพ ไยท่านต้องต้อนรับด้วยอาวุธจิตวิญญาณระดับนภาเล่มโตเช่นนั้นเล่า? เสี่ยวตู้ตกใจจนขนร่วงหมดแล้วเห็นหรือไม่" "โฮก!" เจ้าเสี่ยวตู้ส่งเสียงคำรามรับลูกทันควัน ร่างปุกปุยสีขาวราวกับก้อนสำליคค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นรอบอุ้งเท้าทั้งสี่ ดวงตากลมโตสีอำพันฉายแววดุดันขึ้นมาทันที รัศมีพลังกดดันระดับราชันย์อสูรแผ่ซ่านออกไปจนเกล็ดน้ำแข็งรอบตัวระเหยกลายเป็นไอในพริบตา มันส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอราวกับจะบอกว่า *'ข้าไม่ได้ตกใจเสียหน่อย แค่อยากกินเนื้อย่างต่างหาก'* เฟิงอวิ๋น... ผู้พิทักษ์น้ำแข็งแห่งหุบเขาเหมันต์ หรี่ตาลงจนเหลือเพียงเส้นเดียว กระบี่ในมือสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยว จิตสังหารพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า ความแค้นจากการที่ตระกูลของเขาเกือบถูกหลินฟานปั่นป่วนจนแทบสิ้นชื่อเมื่อหลายเดือนก่อนยังฝังรากลึกในกระดูกดำ "หลินฟาน! วันนี้ไม่ใช่คราก่อน เจ้าไม่มีค่ายกลปกป้อง และไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือข้าไปได้!" สิ้นเสียง เฟิงอวิ๋นก็สะบัดมือขวา กระบี่น้ำแข็งยักษ์ยาวสามเชียะพุ่งทะยานแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงหวีดหวิวของลมหนาวกรีดแทะโสตประสาท พลังลมปราณธาตุน้ำแข็งแผ่ขยายวงกว้าง เปลี่ยนผืนป่าสนเบื้องล่างให้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในชั่วพริบตา นี่คือกระบวนท่า 'เหมันต์สลายวิญญาณ' ที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับเดียวกันยังต้องหลบเลี่ยง หลินฟานมิได้ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ทว่าประกายตาคมกริบกลับกวาดมองวิถีการพุ่งของกระบี่อย่างละเอียด ในห้วงความคิดของเขา คัมภีร์เซียนอสูรหมุนวนด้วยความเร็วสูง คำนวณจุดอ่อนของกระบวนท่านี้อย่างแม่นยำ *เร็วและรุนแรง... แต่ฐานรากของพลังปราณบริเวณจุดตันเถียนขวาของเขายังคงติดขัดจากการบาดเจ็บครั้งก่อนสินะครับ* "เสี่ยวตู้... จัดการให้เรียบร้อย แต่อย่าให้เสียรสชาติล่ะ" หลินฟานเอ่ยเบาๆ ก่อนจะดีดตัวถอยหลังสามก้าวอย่างงดงาม เจ้าเสี่ยวตู้พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าสีขาว ร่างกลมปุกปุยพุ่งเข้าปะทะกับกระบี่น้ำแข็งยักษ์โดยตรงอย่างไร้ความเกรงกลัว เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา คลื่นกระแทกสีฟ้าครามกระจายออกเป็นวงกว้าง น้ำแข็งนับล้านชิ้นแตกละเอียดเป็นละอองฝุ่นระยิบระยับกลางอากาศ เฟิงอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่ากระบี่คู่กายของตนถูกอุ้งเท้าน้อยๆ ของเจ้าสัตว์เลี้ยงหน้าตาประหลาดนี้ปัดกระเด็นราวกับกิ่งไม้แห้ง แรงสะท้อนทำให้แขนชาด้านไปหมด เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากของเขา "เป็นไปไม่ได้! สัตว์เลี้ยงอสูรของเจ้า... มันตัวอะไรกันแน่!" เฟิงอวิ๋นคำรามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา พลังของมันเหนือกว่าที่ข่าวกรองรายงานไว้อย่างเทียบไม่ติด "มันก็คือแมว... เอ้ย พยัคฆ์มังกรบรรพกาลผู้น่ารักตัวหนึ่งเท่านั้นเองครับ" หลินฟานเดินยิ้มแย้มเข้าไปใกล้ทีละก้าว มือถือพัดจีบที่กางออกโบกเบาๆ แม้รอบตัวจะหนาวเหน็บจนเลือดแทบแข็งตัว "ท่านผู้พิทักษ์... ท่านเหนื่อยแล้ว พักผ่อนเสียเถอะครับ ข้ายังมีเรื่องต้องสะสางกับผู้อาวุโสใหญ่อีกมากนัก" เฟิงอวิ๋นกัดฟันกรอด ฝืนรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายเพื่อใช้วิชาลับหลบหนี ทว่าในจังหวะนั้นเอง อากาศเบื้องหลังหลินฟานก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง ปลายมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเข้มจ่อเข้าที่ต้นคอของหลินฟานในระยะประชิด น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารดังขึ้นจากเงานั้น "หลินฟาน... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?" หลินฟานชะงักฝีเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่แฝงมากับเงาดำนั้น... กลิ่นอายของคนจาก 'สำนักวิญญาณโลหิต' ที่ควรจะถูกกวาดล้างไปหมดแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินฟานและเจ้าเสี่ยวตู้ด้วยความสนุกสนานเสมอนะครับ