ถ้ำน้ำแข็งพันปี

คราบน้ำแข็งสีครามที่เกาะกุมอยู่ตามผนังถ้ำไม่ได้ให้ความรู้สึกหนาวเย็นเพียงอย่างเดียว แต่มันแผ่ไอสังหารที่เฉียบคมจนแม้แต่ลมหายใจของยอดฝีมือระดับหลอมรวมวิญญาณยังต้องสะท้าน "ข้าบอกท่านแล้วว่ากลิ่นสาบของเจ้าตัวประหลาดนี่มันรุนแรงยิ่งกว่าปลาเค็มตากแห้งสามปีเจ็ดเดือน... ท่านยังดึงดันจะตามมาอีกนะฃอรับ นายท่าน" เสียงบ่นงึมงำดังขึ้นจากอ้อมกอดของหลินฟาน ร่างกลมป้อมขนสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะแรกของเสี่ยวตู้กำลังซุกหน้าเข้ากับสาบเสื้อของเขาเพื่อหลบละอองความเย็น ดวงตากลมโตสีอำพันกะพริบปริบๆ แต่น่าแปลกที่กรงเล็บคู่หน้าของมันกลับซ่อนประกายแสงสีทองเรืองรองเอาไว้ พร้อมจะแปรสภาพเป็นอาวุธสังหารได้ทุกเมื่อหากมีสิ่งผิดปกติพุ่งเข้ามา หลินฟานไม่ได้ตอบคำถาม เขายกมือขึ้นปัดเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะตามไหล่เสื้อออกอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า ความมืดมิดภายในถ้ำลึกแห่งนี้ถูกแทนที่ด้วยแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงที่สะท้อนจากผนังศิลาโบราณ ลวดลายสลักรูปอสูรบรรพกาลนับร้อยตัวที่ปรากฏบนผนังไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพวาด แต่มันส่งแรงกดดันทางจิตวิญญาณออกมาเป็นระลอก ราวกับพวกมันยังมีชีวิตและกำลังจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความชิงชัง ปมในใจเรื่องการล้างมลทินให้ตระกูลยังคงแผดเผาอยู่ในอก ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเข้าใกล้ใจกลางถ้ำน้ำแข็งพันปีนี้ คือก้าวที่เข้าใกล้ความจริงเกี่ยวกับ "ศิลาบรรพกาล" ที่สูญหายไป "เงียบเสีย เสี่ยวตู้" หลินฟานกระซิบเสียงแผ่ว "เจ้าไม่ได้กลิ่นอายที่ลอยมากับสายลมเมื่อครู่หรือ... มันไม่ใช่กลิ่นของสัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็นกลิ่นอายของสายเลือดที่หลับใหลมานานนับหมื่นปี" พยัคฆ์มังกรน้อยส่งเสียง "ฟุดฟิด" ในลำคอ มันเลิกซุกตัวแล้วยืดคอขึ้นมองไปเบื้องหน้า สัญชาตญาณดิบของสายเลือดบรรพกาลทำให้ขนทั่วร่างของมันพองฟูขึ้นเล็กน้อย ความขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงแววตาดุดันที่น่าเกรงขาม เบื้องลึกสุดของถ้ำคือห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกธรรมชาติสร้างขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ตรงกลางห้องนั้นมีแท่นศิลาโบราณตั้งตระหง่าน บนแท่นศิลาไม่ได้ว่างเปล่า... แต่มันปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ถูกห่อหุ้มด้วยผลึกน้ำแข็งหนาทึบ รูปร่างของมันคล้ายคลึงกับพยัคฆ์ผสมมังกรเช่นเดียวกับเสี่ยวตู้ ทว่ามีขนาดใหญ่กว่าหลายสิบเท่า เขาสสีทองคู่ใหญ่โค้งงอราวกับกุญแจสวรรค์ และปีกสีดำสนิทที่พับเก็บแนบข้างลำตัวนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ในอดีต "นั่น... หรือว่าจะเป็น..." หลินฟานหยุดหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง อสูรบรรพกาลผู้พิทักษ์แห่งหุบเขาหมื่นภูผา! ตัวตนในตำนานที่ผู้คนคิดว่าสูสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล แท้จริงแล้วไม่ได้ตายจากไป แต่มันกำลังจำศีลเพื่อรอคอยเวลาฟื้นคืนชีพ ทันใดนั้น ผลึกน้ำแข็งที่ห่อหุ้มร่างมหึมาก็เกิดรอยร้าวขึ้นเสียงดัง "กร๊อบ..." แผ่วเบา แต่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เสี่ยวตู้คำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสองสีจดจ้องไปยังร่างนั้นไม่กี่กระพริบตา มันส่งกระแสจิตสื่อสารมายังหลินฟานด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง *'นายท่าน... เจ้าบ้านี่มันหน้าตาเหมือนข้าตอนแก่ไม่มีผิดเพี้ยน! แต่มันปล่อยพลังกดดันน่ารำคาญชะมัด แบบนี้ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนถ้ามันตื่นขึ้นมาแล้วตัวใหญ่กว่าข้า!'* หลินฟานแอบอมยิ้มที่มุมปากท่ามกลางสถานการณ์อันตึงเครียด เจ้าตัวแสบตัวนี้ยังคงห่วงเรื่องรูปร่างมากกว่าความเป็นตายของตนเองเสมอมา แต่เขาก็รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ล่อแหลมเพียงใด พลังปราณรอบตัวเริ่มแปรปรวน ความหนาแน่นของพลังฟ้าดินในถ้ำพุ่งทะยานสูงขึ้นจนหายใจลำบาก รอยร้าวบนผลึกน้ำแข็งขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไอเย็นยะเยือกแปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนขนาดเล็กที่หมุนวนรอบแท่นศิลา แรงกดดันระดับที่ทำให้แผ่นดินสะเทือนแผ่ซ่านออกมาจนหินงอกหินย้อยรอบถ้ำเริ่มแตกละเอียดเป็นผง และก่อนที่หลินฟานจะได้ทันขยับตัวถอยหลัง ประตูหินมหึมาที่ปิดตายอยู่ทางด้านหลังของถ้ำก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยพลังปราณอันมหาศาล พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานเข้ามา "ฮ่าๆๆๆ! ข้าก็ตามรอยเท้าของเจ้ามาไม่เสียเที่ยวจริงๆ หลินฟาน... ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะนำทางมาสู่สมบัติล้ำค่าที่สุดในดินแดนรกร้างแห่งนี้!" เงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาท่ามกลางไอหมอกสีเทา แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความโลภและความกระหายเลือดอย่างปิดไม่มิด หลินฟานหันกลับไปมองช้าๆ ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ทว่ามือขวาที่กำด้ามกระบี่ข้างกายกลับกระชับแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาว -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา