สัตว์เลี้ยงน่ารักแต่พลังพิฆาต

“เจ้าคิดว่ากระบี่เล่มนั้นจะเฉือนเนื้อข้าได้ หรือว่าพวกเจ้าจะถูกฝังกลบอยู่ในหลุมที่ขุดไว้ให้ข้ากันแน่?” หลินฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาที่เคยมองโลกอย่างไม่ยี่หระกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรน้ำแข็ง มือของเขาไม่ได้จับด้ามกระบี่ แต่กลับลูบไล้ไปตามแผงคอสีขาวนุ่มนิ่มของ ‘เสี่ยวตู้’ ที่นอนหมอบอยู่บนไหล่อย่างเกียจคร้าน ศิษย์ร่วมสำนักสามคนที่ล้อมรอบอยู่พลันชะงัก ฝ่ายที่ถืออาวุธครบมือส่งสายตาส่งสัญญาณให้กัน พริบตาเดียว แสงกระบี่สีครามก็พุ่งเข้าใส่จุดตายของหลินฟานโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า นี่ไม่ใช่การทดสอบคัดเลือกเพื่อรับศิษย์เข้าสำนักหุบเขาเมฆา แต่มันคือการ ‘กำจัดเสี้ยนหนาม’ ตามคำสั่งของใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่าในเงามืด “เสี่ยวตู้... เจ้าได้ยินไหม? พวกเขาบอกว่าข้าควรตายที่นี่” หลินฟานกระซิบเบาๆ ราวกับกำลังคุยกับตุ๊กตาขนปุย เจ้าพยัคฆ์มังกรสีขาวเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสีอำพันดุจดวงดาวกะพริบปริบๆ มันเอียงคอเล็กน้อยอย่างใสซื่อ ก่อนจะอ้าปากกว้าง หาวออกมาหนึ่งวืด *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามเล็กๆ ที่ควรจะเป็นเสียงขู่ของลูกสัตว์ กลายเป็นคลื่นความถี่มหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงแก่นวิญญาณ พื้นที่ทดสอบซึ่งเป็นศิลาอาคมแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้ากลับเกิดรอยร้าวลึกดุจใยแมงมุมในชั่วพริบตา กระบี่ที่กำลังพุ่งมาถึงตัวหลินฟานแตกละเอียดกลายเป็นเศษฝุ่นละอองกลางอากาศ แรงปะทะรุนแรงจนศิษย์ทั้งสามกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงเขตแดนจนกระอักเลือดออกมาเป็นสาย บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงในทันที เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นสะท้านของเหล่าศิษย์ผู้จองหอง “อ๊ะ... โทษทีนะ เจ้าตัวเล็กขี้ลืมไปหน่อยว่าพลังของมันสามารถทำให้มิติบิดเบี้ยวได้” หลินฟานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางที่ดูเหมือนคนไร้พิษสงกลับน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าปีศาจ “พวกเจ้าโชคดีนะที่มันแค่หาว ถ้ามันเอาจริง... ป่านนี้คงไม่มีแม้แต่ธุลีของพวกเจ้าเหลืออยู่บนผืนดินนี้แล้ว” หลินฟานก้าวเดินผ่านร่างที่นอนระเนระนาดโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเดินตรงไปยังใจกลางพื้นที่ทดสอบที่ซึ่งแท่นศิลาบรรพกาลตั้งอยู่ ที่นั่นมีเงาดำสายหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้นั้นมิใช่ระดับศิษย์ แต่มันคือกลิ่นอายของ ‘ผู้คุมกฎ’ ที่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น “เจ้าทำเกินไปแล้ว หลินฟาน” บุรุษผู้นั้นเอ่ย เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายเหล็กเสียดสีกัน “สัตว์เลี้ยงประหลาดตัวนั้น... มันคือภัยพิบัติที่ต้องถูกกำจัดตั้งแต่วันนี้” หลินฟานชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตายังคงความเยือกเย็น “ภัยพิบัติหรือ? ข้าว่ามันเป็นแค่แมวตัวหนึ่งที่รักเจ้าของมากเกินไปต่างหาก... แต่ถ้าท่านอยากทดลองว่าระหว่างกระบี่ของท่านกับเขี้ยวของเสี่ยวตู้ อะไรจะหักก่อนกัน ข้าก็ยินดีจะอนุญาตให้ท่านเริ่มการแสดงได้ทุกเมื่อ” ทว่าก่อนที่การปะทะครั้งใหม่จะอุบัติขึ้น ท้องฟ้าเหนือพื้นที่ทดสอบพลันมืดมิดลงอย่างกะทันหัน เมฆาหมุนวนเป็นเกลียวดุจปากปล่องภูเขาไฟ และจากจุดศูนย์กลางของมวลเมฆเหล่านั้น จิตสัมผัสที่กดทับลงมาอย่างมหาศาลทำให้ผู้คนทั่วทั้งหุบเขาต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เสียงกระซิบที่ดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขาไม่ได้ออกมาจากปากของผู้ใด แต่มันสะท้อนออกมาจากรอยแยกของมิติที่ฉีกขาดเหนือศีรษะของหลินฟาน “สายเลือดพยัคฆ์มังกรบรรพกาล... ไม่ได้ปรากฏตัวมานับหมื่นปีแล้ว มิใช่หรือ?” ร่างโปร่งแสงของชายชราในชุดคลุมสีทองอร่ามค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ เขาไม่ได้มองดูผู้คุมกฎหรือเหล่านักสู้ที่สิ้นสภาพ แต่สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีกลับจ้องเขม็งมาที่ ‘เสี่ยวตู้’ ซึ่งบัดนี้กำลังซุกหน้าหนีลงกับบ่าของหลินฟานราวกับขี้อาย “ท่านอาจารย์สูงสุด...” ผู้คุมกฎรีบคุกเข่าลงทันทีด้วยตัวที่สั่นสะท้าน หลินฟานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยขี้เล่นเริ่มเผยความระแวดระวัง นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาวางแผนไว้ เขามาที่นี่เพื่อเพียงแค่จะตบหน้าคนที่ดูถูกเขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะ ‘ปลุก’ บางสิ่งที่ควรจะหลับใหลไปตลอดกาลให้ตื่นขึ้นมาเสียแล้ว ชายชราผู้ทรงอำนาจยกมือขึ้นชี้ไปที่หลินฟาน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคนทั้งลานประลองแทบจะหยุดไหล “เจ้าเด็กนั่น... ไม่ใช่แค่ศิษย์ธรรมดา แต่มันคือผู้สืบทอด ‘อาณัติแห่งความมืด’ ที่พวกเราตามหามาตลอดสามชพรรษ... ฆ่ามันเสีย ก่อนที่เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวนั้นจะทำลายสำนักนี้ให้สิ้นซาก!” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายเซียนกับข้าและเสี่ยวตู้ในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม