หลินฟานขึ้นเป็นศิษย์หลัก

"ท่านเจ้าสำนัก... ท่านจะบอกว่าคนผู้นี้คือ 'มิตรแท้' ของสำนักเมฆาคล้อยงั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำของผู้อาวุโสสูงสุดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ภายในโถงพิจารณาคดีที่มีเพียงแสงเทียนวูบไหว หลินฟานยืนนิ่งสงบ มือข้างที่กำเศษหยกเปื้อนเลือดนั้นซ่อนไว้ในแขนเสื้อ แต่นิ้วมือของเขาจิกแน่นจนเล็บแทบจะจมลงไปในเนื้อฝ่ามือ ความแค้นในอกมันพลุ่งพล่านเหมือนลาวาใต้ภูเขาไฟที่รอวันระเบิด แต่เขารู้ดีว่า 'เวลา' ยังไม่มาถึง บนไหล่ของเขา 'เสี่ยวตู้' พยัคฆ์มังกรสีขาวดุจหิมะที่ดูภายนอกช่างน่ารักน่าเอ็นดู กำลังหาววอดพลางเลียอุ้งเท้าด้วยท่าทางไร้เดียงสา ทว่าทุกครั้งที่มันปรายตามองเหล่าผู้อาวุโสที่นั่งอยู่รอบห้อง บรรยากาศรอบตัวคนเหล่านั้นกลับเย็นเยียบลงเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวน้ำแข็ง "มิตรแท้หรือไม่ ข้าไม่ทราบแน่ชัด" เจ้าสำนักเมฆาคล้อยเอ่ยพลางกวาดสายตามองหลินฟานด้วยแววตาซับซ้อน "แต่ถ้าคืนนั้นไม่มีเด็กหนุ่มคนนี้ และเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อยของเขา สำนักเมฆาคล้อยคงกลายเป็นเพียงตำนานหน้าหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่ถูกลบเลือนไปแล้ว" หลินฟานเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเยือกเย็นและดุดันผิดกับใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ "ข้าไม่ได้ทำเพื่อสำนัก แต่ข้าทำเพื่อความถูกต้อง หากท่านเจ้าสำนักมีเจตนาจะตอบแทน ก็จงรักษาคำพูดที่ให้ไว้เรื่อง 'ศิษย์หลัก' ของที่นี่" คำพูดที่ดูโอหังนั้นทำให้เหล่าผู้อาวุโสถึงกับฮึดฮัด แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยค้าน เพราะทุกคนต่างเห็นภาพติดตาในสมรภูมิรบเมื่อสามวันก่อน ที่เด็กหนุ่มคนนี้ใช้เพียงฝ่ามือเดียวจัดการกับสัตว์อสูรระดับราชันย์ที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านรอยแยกมิติ โดยมีเจ้าพยัคฆ์มังกรสีขาวช่วยขย้ำเกราะป้องกันของศัตรูจนละเอียดเป็นผงราวกับกระดาษ "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ?" เจ้าสำนักถามซ้ำ แววตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลินฟาน "การเป็นศิษย์หลักของสำนักเรา มิใช่แค่การได้สิทธิพิเศษ แต่คือการต้องแบกรับภาระและ... ศัตรูในเงามืดที่เจ้าอาจคาดไม่ถึง" "ศัตรูในเงามืดงั้นหรือ?" หลินฟานแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขามีความขมขื่นปนอยู่เล็กน้อย "ตราบใดที่ข้ายังหาคำตอบเรื่องหยกชิ้นนี้ได้ ข้าก็ไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนหรือเทพเซียนที่อยู่เหนือฟ้าขึ้นไป" เสี่ยวตู้ส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีฟ้าครามของมันฉายประกายอำมหิตชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาหลับตาพริ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันรู้ดีว่าเจ้านายของมันกำลังกดดันสุดขีด แต่หน้าที่ของมันในตอนนี้คือการคอยระวังภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ดี!" เจ้าสำนักตบโต๊ะเบาๆ ก่อนจะหยิบป้ายหยกประจำตำแหน่งศิษย์หลักโยนมาตรงหน้าหลินฟาน "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือศิษย์หลักลำดับที่สิบสอง จงไปที่หอคลังวิชาเลือกเคล็ดวิชาที่เจ้าต้องการได้หนึ่งเล่ม... และอย่าให้ความแค้นส่วนตัวทำลายสำนึกของเจ้าจนหมดสิ้นหลินฟาน" หลินฟานคว้าป้ายหยกนั้นมาถือไว้ สัมผัสเย็นเยียบของมันทำให้เขาสงบจิตใจลงได้บ้าง เขาโค้งคำนับอย่างสุภาพตามมารยาทก่อนจะหันหลังเดินออกจากโถงไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ในจังหวะที่เขาก้าวพ้นประตูปราสาท ลมพายุหมุนพัดกรรโชกแรงจนชุดศิษย์หลักของเขาปลิวไสว หลินฟานหยิบชิ้นหยกเปื้อนเลือดออกมาดูอีกครั้ง แสงจันทร์ส่องกระทบตัวอักษร 'จางเทียน' ที่สลักอยู่บนหยก มันไม่ใช่ชื่อพ่อบุญธรรมของเขาเพียงอย่างเดียว แต่มันคือชื่อของอดีตเจ้าสำนักผู้ล่วงลับที่ถูกตราหน้าว่าเป็น 'คนทรยศ' 'ท่านพ่อ... ท่านไม่ได้ทรยศ' หลินฟานพึมพำในใจ 'ข้าจะกระชากหน้ากากของคนที่ใส่ร้ายท่านออกมาเอง' ทันใดนั้น เสี่ยวตู้ที่อยู่บนไหล่ก็สะดุ้งสุดตัว มันแยกเขี้ยวขาววับส่งเสียงขู่ฟ่อไปทางความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุดเบื้องหน้า หลินฟานชะงักฝีเท้าทันที สัญชาตญาณนักล่าในตัวเตือนให้เขารู้สึกถึงรังสีสังหารที่รุนแรงจนน่าขนลุก จากเงามืดหลังเสาหินขนาดใหญ่ ร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวออกมา เขาแต่งกายในชุดสีเทาเรียบง่ายทว่าแผ่กลิ่นอายอันตรายอย่างเหลือเชื่อที่ดูไม่เข้ากับสำนักเมฆาคล้อยเลยแม้แต่น้อย ชายผู้นั้นหยุดยืนตรงหน้าหลินฟาน ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของหลินฟานเย็นเฉียบ "ยินดีด้วยนะศิษย์หลาน... เจ้าเก่งมากที่ได้ป้ายนั้นมา" ชายคนนั้นเว้นจังหวะพลางคลี่ยิ้มที่ดูเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "แต่เจ้าคงไม่รู้สินะว่า... คนที่ฆ่าพ่อบุญธรรมของเจ้าจริงๆ ไม่ใช่คนอื่นไกล แต่มันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวที่สูงที่สุดในโถงเมื่อครู่นี้เอง" หลินฟานแทบหยุดหายใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ถือป้ายหยกสั่นระริกขณะที่คำพูดสุดท้ายของชายลึกลับยังคงก้องกังวานอยู่ในหูราวกับเสียงฟ้าฟาด! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับข้าและเสี่ยวตู้ในเส้นทางสายเซียนที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!