ตบหน้าศิษย์เอกสำนัก

“เจ้าศิษย์ไร้ค่า เตรียมตัวคุกเข่ากราบเท้าข้าแล้วไสหัวออกจากสำนักกระบี่เพลิงไปเสีย ก่อนที่กระบี่ของข้าจะฝังลงบนคอหอยเจ้าจนขาดกระเด็น!” เสียงแผดกร้าวของ ‘จางเหว่ย’ ศิษย์เอกผู้โอหังแห่งสำนักกระบี่เพลิงดังสะท้อนก้องทั่วลานฝึก มันยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหลินฟาน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่รอวันถูกบดขยี้ รอบกายของมันมีไอสังหารของลมปราณระดับหลอมรวมขั้นปลายพวยพุ่งออกมาจนทำให้ศิษย์คนอื่นๆ รอบข้างต้องถอยกรูออกไปด้วยความหวาดกลัว หลินฟานไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายืนเอามือไขว้หลัง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบผิดปกติ ในอ้อมแขนของเขามีเจ้าก้อนขนสีขาวนุ่มนิ่ม ‘เสี่ยวตู้’ กำลังทำท่าหาววอด ดวงตาสีฟ้าใสของมันปิดครึ่งเปิดครึ่ง ดูไร้พิษสงราวกับลูกแมวหลงทาง “ตราประทับแห่งสวรรค์... ที่เจ้าอ้างว่าครอบครองอยู่น่ะ... มั่นใจนักหรือว่ามันยอมรับคนชั้นต่ำเช่นเจ้าเป็นนาย?” หลินฟานเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่จางเหว่ยสัมผัสไม่ได้ “เจ้ามันก็แค่ขยะที่โชคดีรอดจากกองซากศพตระกูลหลินมาได้ อย่าได้ปากดี!” จางเหว่ยบันดาลโทสะ มันชักกระบี่คู่กายที่มีเปลวเพลิงสีชาดอาบไล้อยู่บนคมดาบพุ่งเข้าใส่หลินฟานอย่างรวดเร็ว ประกายกระบี่แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวหมายจะปลิดชีพให้สิ้นในกระบวนท่าเดียว หลินฟานไม่แม้แต่จะปัดป้อง เขายกมือขึ้นลูบหัวเจ้าก้อนขนในอ้อมแขนเบาๆ “เสี่ยวตู้... เห็นไหม เจ้าพวกนี้ชอบรบกวนเวลาพักผ่อนของเรานัก สอนมารยาทให้มันหน่อยสิว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง” *กรร!* เพียงแค่เสียงคำรามเล็กๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอของเสี่ยวตู้ บรรยากาศรอบลานฝึกก็เปลี่ยนไปในพริบตา ความร้อนแรงของกระบี่เปลวเพลิงของจางเหว่ยพลันมอดดับลงราวกับถูกน้ำแข็งนิรันดร์แช่แข็ง ขนสีขาวนุ่มนิ่มของเสี่ยวตู้พลันขยายตัวออกเล็กน้อย ปล่อยไอสังหารของสัตว์อสูรบรรพกาลที่กดทับลงมาจนพื้นหินที่จางเหว่ยเหยียบอยู่แตกร้าว จางเหว่ยเบิกตากว้าง ความมั่นใจมลายหายไปสิ้น ร่างกายของมันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “นี่มัน... กลิ่นอายอะไรกัน... สัตว์อสูรชั้นต่ำเช่นนี้ จะมีไอพลังที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!” “เจ้าจะเรียกใครว่าชั้นต่ำงั้นหรือ?” หลินฟานก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน ไอพลังของเสี่ยวตู้จะระเบิดออกส่งผลให้จางเหว่ยกระเด็นถอยหลังไปหลายวา ก่อนจะเสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างหมดท่า กระบี่ในมือหลุดกระเด็นไปไกล “อย่า... อย่าเข้ามานะ! ท่านรู้หรือไม่ว่าอาจารย์ข้าคือใคร! ข้ามีตราประทับแห่งสวรรค์อยู่กับตัว!” จางเหว่ยตะโกนก้อง มือสั่นเทาพยายามควานหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ห้อยอยู่ที่คอ หลินฟานย่อตัวลงนั่งยองๆ เบื้องหน้าจางเหว่ยที่กำลังคลานถอยหลังอย่างทุรนทุราย เขายื่นนิ้วไปเกลี่ยคางของเสี่ยวตู้ที่ตอนนี้ดวงตาสีฟ้าเข้มขึ้นจนดูเหมือนห้วงอวกาศ “ตราประทับนั่นไม่ใช่ของเจ้า แต่มันกำลังร่ำไห้เพราะถูกคนไร้ยางอายครอบครอง... เสี่ยวตู้ จัดการให้มันคลานกลับไปรายงานเจ้านายของมันเดี๋ยวนี้” เจ้าก้อนขนขยับตัวเพียงเล็กน้อย แรงกดดันที่มองไม่เห็นพลันพุ่งเข้ากระแทกอกของจางเหว่ยจนมันกระอักเลือดออกมาคำโต กระดูกซี่โครงลั่นเปรี๊ยะราวกับจะแตกสลาย ร่างของศิษย์เอกผู้หยิ่งผยองถูกบังคับให้ก้มกราบลงกับพื้นอย่างหมดศักดิ์ศรี “คลานไป...” หลินฟานกระซิบข้างหู “บอกทรราชแห่งสำนักกระบี่เพลิงของเจ้าว่า... ข้ากลับมาทวงสิ่งที่ควรเป็นของข้าคืนแล้ว และการล้างแค้นที่แท้จริงจะเริ่มต้นขึ้นนับจากนี้” จางเหว่ยที่ไร้ซึ่งทางสู้ ได้แต่คลานสี่ขาเหมือนสุนัขรับใช้ที่พ่ายแพ้กลับไปยังทิศทางของหอคอยเจ้าสำนัก ท่ามกลางสายตาของศิษย์นับร้อยที่ตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก หลินฟานลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เสี่ยวตู้กลับมาเป็นก้อนขนที่แสนเชื่องช้าในอ้อมแขนอีกครั้ง แต่ดวงตาของมันยังคงวาวโรจน์ด้วยความกระหายเลือดที่ถูกสะกดไว้ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ เสียงปรบมือที่แฝงไปด้วยพลังกดดันมหาศาลก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังเสาหินขนาดใหญ่ “ช่างเป็นวิธีการสอนมารยาทที่งดงามนัก... ศิษย์น้องหลิน” เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด เขาคนนั้นคือ ‘ม่อเจี่ยน’ บุตรชายของเจ้าสำนัก ผู้ซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่าคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการกวาดล้างตระกูลของหลินฟาน ในมือของเขามีแผ่นหยกสีดำสนิทที่แผ่ไอพลังประหลาดออกมา มันคือตราประทับแห่งสวรรค์ที่แท้จริง! ม่อเจี่ยนยิ้มเหี้ยมพร้อมกับชูมันขึ้น “เจ้าคิดว่าการสั่งสอนสุนัขของข้า จะทำให้เจ้ามีโอกาสรอดไปจากที่นี่ได้งั้นหรือ? น่าเสียดาย... เพราะคนที่จะต้องคลานในวันนี้ ไม่ใช่แค่สุนัขของข้า แต่เป็นเจ้า!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหลินฟานและเสี่ยวตู้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา