สัตว์อสูรระดับราชาเข้าแทรกแซง

"เจ้าพวกสวะ! คิดว่าสนามประลองแห่งนี้เป็นที่เล่นขายของของพวกเจ้าหรืออย่างไร!" เสียงตวาดก้องดังขึ้นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนพื้นศิลาจนแตกร้าวเป็นวงกว้าง หลินฟานยืนหยัดอยู่กลางสนามประลอง ในขณะที่บรรดาขุนนางและผู้ฝึกตนระดับสูงรอบด้านต่างหน้าถอดสี นี่ไม่ใช่แค่การประลองฝีมือธรรมดา แต่มันคืองานชุมนุมที่มีเดิมพันเป็นศักดิ์ศรีของตระกูลใหญ่ "หลินฟาน... เจ้ายังกล้าหัวเราะออกมาอีกหรือ ทั้งที่ดาบจ่อคอหอยเจ้าอยู่เช่นนี้?" ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทกล่าวพลางเค้นยิ้มเหี้ยมเกรียม มือของเขากำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หลินฟานไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขากลับยกมือขึ้นลูบหัว 'เสี่ยวตู้' ที่นอนขดตัวอย่างเกียจคร้านอยู่บนไหล่ เจ้าพยัคฆ์มังกรสีขาวขนปุยตัวน้อยหาวหวอดหนึ่งครั้ง ส่งเสียงครางฮือในลำคอราวกับจะบอกว่า 'เจ้าพวกนี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง' ดวงตากลมโตสีฟ้าครามของมันเหลือบมองไปที่ศัตรูด้วยความเวทนา "ข้าไม่ได้หัวเราะเยาะพวกท่านหรอกครับ..." หลินฟานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็น "ข้าเพียงแค่ตลกที่พวกท่านลืมไปว่า... กฎข้อแรกของสนามประลองแห่งนี้ คืออย่าทำให้สัตว์เลี้ยงของข้าตื่นจากการงีบหลับ" *เปรี้ยง!* ยังไม่ทันขาดคำ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของหลินฟานก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังปราณสีดำทมิฬพุ่งทะลุขึ้นมาจากชั้นใต้ดินของสนามประลอง กลิ่นอายสังหารที่รุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียนแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ผู้คุมกฎของสนามประลองต่างล้มพับลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อกำแพงหินที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าถูกฉีกกระชากออกจากกันราวกับกระดาษ สัตว์อสูรระดับราชา 'วานรเพลิงโลกันตร์' หลุดออกมาจากกรงขังที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยอาคมโบราณ มันแผดเสียงคำรามจนแก้วหูของผู้คนแทบแตกสลาย เปลวเพลิงสีเลือดลุกโชนท่วมร่างมหึมาของมัน ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองไปทั่วสนามประลองก่อนจะหยุดลงที่กลุ่มผู้ประลอง "ชิบหายแล้ว! วานรเพลิงมันหลุดออกมาได้ยังไง! ใครเป็นคนดูแลอาคมสะกดกัน!" เสียงตะโกนโวยวายดังระงมไปทั่ว ความโกลาหลเข้าครอบงำแทนที่ความเงียบสงัด หลินฟานกระโดดถอยหลังไปหลายก้าว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเคร่งขรึม เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันคือ 'การจัดฉาก' เพื่อกำจัดเขาในนามของอุบัติเหตุ "เสี่ยวตู้..." หลินฟานกระซิบสั้นๆ เจ้าพยัคฆ์มังกรสีขาวบนไหล่ลืมตาขึ้นทันที ขนสีขาวบริสุทธิ์เริ่มเปล่งประกายสีเงินยวง ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นในพริบตาจนกลายเป็นพยัคฆ์มังกรสูงสามเมตร ขนปุยหนานุ่มเปลี่ยนเป็นเกราะเกล็ดสีเงินวาววับที่ดูน่าเกรงขาม แรงกดดันจากอสูรระดับราชาที่เคยบีบคั้นผู้คน กลับถูกข่มขวัญด้วยรัศมีของสัตว์อสูรที่อยู่เหนือกว่าไปหลายขุม วานรเพลิงโลกันตร์ที่กำลังบ้าคลั่งชะงักฝีเท้าลง มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่รุนแรงกว่าตัวมันนับร้อยเท่า มันคำรามขู่กลับด้วยความหวาดกลัว แต่เสี่ยวตู้หาได้แยแสไม่ มันเพียงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยแยกของมิติก็ปรากฏขึ้นรอบๆ ร่างของวานรเพลิงทันที "อย่าฆ่ามัน... แค่ทำให้อยู่ในสภาพที่ยอมสยบก็พอ" หลินฟานสั่งการ เสี่ยวตู้พุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้าสีเงิน เสียงปะทะกันของพลังปราณดังกึกก้องจนท้องฟ้าเหนือสนามประลองเปลี่ยนเป็นสีคล้ำมืดมิด ผู้ชมทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น สัตว์อสูรที่ดูนุ่มนิ่มไร้พิษสง กลับกำลังตบตีสัตว์อสูรระดับราชาเสียจนสิ้นฤทธิ์ภายในไม่กี่กระบวนท่า ทว่า ในจังหวะที่เสี่ยวตู้กำลังจะเผด็จศึก เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากมุมมืดของที่นั่งผู้ชมชั้นสูง "ยอดเยี่ยม... สมกับที่เป็นทายาทตระกูลที่สาบสูญ พลังของเจ้ายังคงน่ารื่นรมย์เช่นเดิม" หลินฟานหันขวับไปตามเสียง สายตาคมกริบจ้องมองร่างสูงโปร่งในชุดสีเทาที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอัฒจันทร์ ชายคนนั้นมีใบหน้าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด แววตาของเขามีร่องรอยของความโศกเศร้าปนเปไปกับความอำมหิตที่ยากจะหยั่งถึง "ท่าน... ท่านเป็นใคร?" หลินฟานถาม มือของเขาเลื่อนไปแตะด้ามกระบี่ที่เอวโดยสัญชาตญาณ ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเผยอออกมาเป็นประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินฟานเย็นเฉียบจนเกือบหยุดไหล "ข้าคือคนที่มอบ 'กรงเล็บแห่งมังกร' ให้กับตระกูลเจ้าในวันที่พวกเขากำลังจะถูกทำลาย... และข้าก็คือคนเดียวกันกับที่เพิ่งจะเปิดประตูคุกอสูร เพื่อให้เจ้าได้ใช้มันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ชีวิตของเจ้าจะดับสูญที่นี่... หลานชาย" ลั่วอสูรหมื่นภูผาหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญที่เพิ่งเปิดเผยออกมานะครับ!