หลินฟานจับพิรุธสายลับ

"กระบี่เล่มนี้สวยดีนะครับ... เสียดายที่มันเปื้อนเลือดสุนัขรับใช้จนเสียราคาหมด" หลินฟานเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมาบนลานศิลา รอยยิ้มของเขาดูบางเบาราวกับไอหมอก แต่ดวงตากลับคมกริบดุจปลายมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก บุรุษชุดขาวผู้นั้นชะงักไปชั่วครู่ หยดเลือดที่ปลายกระบี่ร่วงเผาะลงบนพื้นหินดัง 'แปะ' ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย "เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้า หลินฟาน?" อีกฝ่ายแค่นยิ้ม มือที่กุมด้ามกระบี่เริ่มสั่นไหวเล็กน้อย "ข้าคือศิษย์เอกสายตรงของผู้ดูแลค่ายกล ที่มาที่นี่เพื่อตรวจสอบรอยรั่วของพลังเวท มิใช่มาฟังเจ้าพล่ามไร้สาระ" หลินฟานไม่ตอบ แต่กลับย่อตัวลงนั่งยองๆ ปล่อยให้เสี่ยวตู้ที่หมอบอยู่ข้างกายขยับตัวลุกขึ้น ขนสีขาวปุยของมันพองฟูขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีทองอำพันของพยัคฆ์มังกรบรรพกาลจ้องเขม็งไปที่รอยเลือดบนชายเสื้อของบุรุษผู้นั้น เจ้าตัวน้อยส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ซึ่งฟังดูเหมือนเสียงลูกแมวขู่กรรโชกสำหรับคนทั่วไป แต่มันคือเสียงเพชฌฆาตที่พร้อมจะฉีกกระชากมิติให้ขาดสะบั้น "เสี่ยวตู้ไม่ชอบกลิ่นเลือดนี้นะครับ มันบอกว่านี่ไม่ใช่เลือดของสัตว์อสูรในป่าหวงห้าม แต่เป็นเลือดของมนุษย์... ที่ถูกรีดเค้นพลังปราณออกจนหยดสุดท้าย" หลินฟานลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนอาภรณ์อย่างใจเย็น "และบังเอิญเหลือเกิน ที่ค่ายกลตรวจตราที่เพิ่งพังไปเมื่อครู่ มีร่องรอยของการโดนแทงจาก 'ภายใน' ด้วยพลังปราณสายน้ำแข็ง ซึ่งดูเหมือนจะตรงกับวิชาของสำนัก... เอ่อ... สำนักท่านเป๊ะเลยนะครับ" ความกดดันในอากาศทวีความรุนแรงขึ้น บุรุษชุดขาวหน้าถอดสี แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอำมหิตที่ปิดไม่มิด "เจ้ามันปีศาจ... รู้ตัวว่าถูกล้อมแล้วยังจะปากดีอีกรึ!" ทันทีที่สิ้นคำ บุรุษผู้นั้นดีดตัวพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง กระบี่ในมือวาดเป็นวงโค้งบังเกิดเป็นพายุหิมะสีขาวสะอาดสะอ้านหมายจะปลิดชีพหลินฟานในคราเดียว ทว่าท่วงท่าของเขากลับหยุดชะงักอยู่ห่างจากลำคอของหลินฟานเพียงหนึ่งนิ้ว... เมื่ออุ้งเท้าหน้าของเสี่ยวตู้แตะเบาๆ ลงบนใบกระบี่ ปัง! แรงปะทะมหาศาลทำให้ใบกระบี่เหล็กกล้าชั้นดีแตกร้าวเป็นชิ้นๆ ไม่ใช่เพราะพละกำลัง แต่มันคือการสั่นสะเทือนระดับโมเลกุลที่เจ้าพยัคฆ์มังกรใช้บดขยี้โครงสร้างของวัตถุ "ใจร้อนไปนะครับท่านสายลับ" หลินฟานยื่นมือไปจับไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับพี่น้องที่สนิทชิดเชื้อ "ท่านไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อฆ่าข้า... แต่ท่านถูกส่งมาเพื่อให้ 'ตาย' แทนใครบางคนต่างหากล่ะครับ ดูนั่นสิ" หลินฟานชี้ไปที่เงาทมิฬหลังพุ่มไม้ห่างออกไปไม่กี่ร้อยก้าว เงาตะคุ่มหลายร่างกำลังขยับเขยื้อนพร้อมคันธนูอาบยาพิษที่เล็งเป้าหมายมาที่ 'บุรุษชุดขาว' ผู้นี้แทนที่จะเป็นหลินฟาน ใบหน้าของสายลับซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเป็นเพียงเบี้ยที่ถูกวางไว้ให้ล้มลงในจังหวะที่เหมาะสมที่สุด เพื่อให้ผู้บงการที่แท้จริงมีข้ออ้างในการกวาดล้างหลินฟานด้วยความชอบธรรม "ไอ้พวกทรยศ..." สายลับเค้นเสียงรอดไรฟัน "ความลับในสำนักนี้น่ะ มีค่ามากกว่าชีวิตของสุนัขรับใช้หนึ่งตัวเสมอ" หลินฟานกระซิบข้างหูอีกฝ่าย พลางหยิบขวดยาเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ "สนใจจะเปลี่ยนข้างมาเป็นพยานให้ข้าไหมครับ? ข้ามีวิธีทำให้ท่านรอดพ้นจากธนูพวกนั้น... แถมยังได้แก้แค้นคนที่ส่งท่านมาตายด้วย" ในจังหวะที่ลูกธนูชุดแรกพุ่งแหวกอากาศตรงมายังพวกเขานั้นเอง รอยยิ้มของหลินฟานก็กว้างขึ้นกว่าเดิม เสี่ยวตู้คำรามก้องจนผืนดินสะเทือน พลังปราณสีขาวเจิดจ้ากระจายตัวออกดุจเกราะคุ้มกัน แต่ในขณะที่ธนูเกือบจะกระทบเกราะปราณ ร่างของบุรุษชุดขาวกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดสีดำคล้ำพุ่งออกจากปากของเขาพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ฟังดูผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ "หลินฟาน... เจ้า... เจ้าถูก... กลางวันหรือกลางคืนกันแน่!" สายลับคนนั้นล้มฟุบลง ตาเหลือกค้าง ร่างกายที่เคยเป็นมนุษย์กลับเริ่มบิดเบี้ยว ขยายใหญ่ขึ้นและเต็มไปด้วยเกล็ดสีเขียวมรกตที่งอกออกมาจากผิวหนังอย่างรวดเร็ว หลินฟานผงะถอยหลังด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่การถูกลอบสังหารธรรมดา แต่มันคือการถูก 'ผนึกมาร' ไว้ในร่างเพื่อใช้เป็นอาวุธสังหาร! เบื้องหลังม่านหมอกที่ค่อยๆ จางลง ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้วยท่าทีสงบนิ่ง เป็นสตรีในชุดสีน้ำเงินเข้มที่ดูคุ้นตา... ผู้ที่เป็นคนสั่งการสายลับผู้นี้มาโดยตลอด "ขอบคุณที่ช่วยเปิดโปงมันนะ หลินฟาน" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่วันนี้เจ้าต้องตายพร้อมกับสัตว์เลี้ยงแสนรักของเจ้าด้วย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินฟานและเสี่ยวตู้มาถึงตอนนี้นะครับ!