เลื่อนระดับพลังเซียน

“หยกพยัคฆ์โลหิต... เหตุใดมันถึงไปอยู่ในมือของปีศาจเช่นเจ้า!” หลินฟานตะคอกกลับ เสียงของเขาสั่นสะท้านมิใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยเพลิงแค้นที่ถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้งจนร้อนรุ่มไปถึงกระดูกสันหลัง เขาพยายามข่มกลั้นจิตสังหารที่พลุ่งพล่านในอก ในขณะที่มือขวาเผลอกำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เงาลึกลับภายใต้ผ้าคลุมสีเทาหม่นหัวเราะร่วน เสียงนั้นแหลมสูงและแหบพร่าคล้ายเหล็กที่ขูดกับกระจก “ความลับของตระกูลที่ล่มสลายไปนานปี... เจ้าคิดหรือว่าจะเก็บมันไว้เป็นสมบัติส่วนตัวได้ตลอดกาล? เจ้าหนู ชีวิตเจ้าเปรียบดั่งเทียนเล่มน้อยที่ใกล้ดับในพายุ หากอยากรู้ความจริง ก็จงถอดหัวใจที่ไร้ค่าของเจ้าวางลงบนแท่นบูชาเสีย!” “เพ้อเจ้อ!” หลินฟานกระโจนถอยหลัง พลังปราณในกายเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ในจังหวะที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง สัมผัสอุ่นร้อนนุ่มนิ่มก็แตะเข้าที่ขาของเขา ‘เสี่ยวตู้’ เจ้าพยัคฆ์มังกรขนปุยที่ปกติมักจะทำตัวขี้เกียจ กัดกินโอสถทิพย์เล่นในห้วงมิติ ตอนนี้กลับส่งเสียง ‘ฮือ’ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นที่เคยใสซื่อเปลี่ยนเป็นสีทองลุกโชนประดุจเปลวเพลิงสังหาร “ใจเย็นก่อนเจ้าก้อนกลม... ข้ายังไม่ตาย” หลินฟานกระซิบพลางแค่นยิ้ม เขาตระหนักได้ทันทีว่าหากปะทะตอนนี้ มีแต่ความพินาศเท่านั้นที่รออยู่ เขาต้องทำลายกำแพงแห่งพลังของตนเองให้ได้เสียก่อน เงาลึกลับพุ่งปราดเข้ามาราวกับเงาผี มือสีขาวซีดดั่งศพยื่นเข้าหาลำคอของหลินฟาน หมายมั่นจะปลิดชีพในคราวเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่นิ้วยาวนั้นจะสัมผัสผิวหนัง แรงกดดันมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของชายหนุ่ม! ตึง! ร่างของหลินฟานถูกห้อมล้อมด้วยไอหมอกสีมรกตที่ควบแน่นดั่งเหล็กกล้า แรงสั่นสะเทือนทำเอาพื้นถ้ำหินสั่นคลอน เศษหินเศษกรวดลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ พลังที่เคยกระจัดกระจายเริ่มหลอมรวมเข้าเป็นแก่นแท้ ระดับก่อตั้งปราณขั้นต้น... กำลังถูกปลุกขึ้นท่ามกลางสมรภูมิ! “เจ้า... เจ้ากำลังเลื่อนระดับกลางศึกงั้นรึ!” เสียงของเงาลึกลับเปลี่ยนเป็นหวาดหวั่นปนประหลาดใจ หลินฟานหลับตาลง สมาธิของเขารวมเป็นหนึ่งเดียวกับ ‘เสี่ยวตู้’ ในยามนี้ ความร้อนจากสัตว์อสูรคู่ใจหลั่งไหลเข้าสู่เส้นชีพจรของเขาเสมือนสายน้ำเชี่ยว พลังเซียนที่เคยติดขัดพังทลายลงดั่งเขื่อนแตก เขารู้สึกถึงชีพจรของโลกที่เต้นเร่าอยู่ใต้ฝ่าเท้า ลมหายใจเข้าออกสอดประสานกับพลังดึงดูดของจักรวาล ปัง! เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วหุบเขา ไอพลังที่ปะทุออกมาผลักดันร่างของศัตรูให้กระเด็นออกไปห้าก้าว เงาลึกลับเซถลา ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา หลินฟานลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายประกายสีเขียวมรกตเย็นยะเยือก “ระดับก่อตั้งปราณ... ข้าบรรลุแล้ว” หลินฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังต้องขนลุกซู่ “หยกพยัคฆ์นั่น... ข้าจะชิงคืนมาด้วยมือของข้าเอง และหัวของเจ้าจะเป็นเครื่องเซ่นไหว้ให้แก่ดวงวิญญาณคนในตระกูลข้า!” เสี่ยวตู้คำรามก้อง ร่างที่เคยเล็กจ้อยขยายใหญ่ขึ้นในชั่วพริบตา เกล็ดมังกรแวววาวปรากฏขึ้นบนร่างพยัคฆ์ขนนุ่ม ความน่ารักจิ้มลิ้มหายไปสิ้น เหลือเพียงสัตว์อสูรบรรพกาลที่พร้อมจะฉีกกระชากสวรรค์ให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ศัตรูในเงามืดนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูสยดสยองกว่าเดิม “ดี... ดีมาก! เจ้ามีค่าพอที่จะให้ข้าเปิดเผยความลับที่แท้จริงเสียที” เขาสะบัดมือ หยกพยัคฆ์โลหิตส่องแสงสีเลือดพุ่งตรงเข้าหาอกของหลินฟาน มันไม่ได้มาเพื่อสังหาร แต่มันพุ่งทะลุเข้าสู่ร่างของเขาเสมือนมีชีวิต! ความเจ็บปวดสายฟ้าแลบแล่นผ่านหัวใจ หลินฟานทรุดตัวลงคุกเข่า เลือดสีสดไหลออกจากมุมปาก ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างมิใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นภาพนิมิตที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด... ภาพที่หญิงสาวนางหนึ่งที่เขาคุ้นตาที่สุด กำลังถูกพันธนาการอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากซากศพของเหล่าเซียน และนาง... คือคนเดียวกับคนที่เขาสาบานว่าจะปกป้องไว้ให้ได้ในชีวิตที่แล้ว! “นางยังไม่ตาย... แต่ข้ากำลังจะฆ่านาง หากเจ้าไม่ยอมทำตามที่ข้าสั่ง!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับข้า "ลั่วอสูรหมื่นภูผา" นะครับ