สงครามโค้ดกับคานเหล็ก

เสียงกระแทกของแฟ้มแปลนกระดาษขนาดเอสามลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มดังสนั่น ท่ามกลางห้องประชุมกระจกใสที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลนจนแสบตา กรณ์นภัสไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตในมือ ปลายนิ้วเรียวยาวของโปรแกรมเมอร์หนุ่มยังคงเคาะรัวลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยจังหวะที่แม่นยำและเยือกเย็น ราวกับเสียงโวยวายเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่น่ารำคาญที่บินผ่านหู "คุณจะบ้าหรือไงคุณกรณ์! เซิร์ฟเวอร์ห้องคอมพิวเตอร์ระดับสเกลนี้ ต้องการระบบระบายความร้อนที่กินพื้นที่ฝ้าเพดานอย่างน้อยสี่สิบเซนติเมตร แต่แปลนที่คุณขีดเส้นตายมาเนี่ย มันเบียดคานรับน้ำหนักหลักของตึกจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจด้วยซ้ำ!" รินรดายืนเท้าสะเอว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นฉายแววพะโรหิตด้วยความโมโห เธอกระชากปากกาเคมีสีแดงในมือชี้ไปยังหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ที่ฉายภาพจำลองสามมิติของอาคารอัจฉริยะ ลมหายใจของหญิงสาวกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุดตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ กรณ์ถอนหายใจยาวนานอย่างจงใจให้เธอได้ยิน เขาค่อยๆ พับหน้าจอแท็บเล็ตลง วางมันลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวลราวกับจะประชดความหัวร้อนของอีกฝ่าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสะทกสะทะ "ถ้าคุณรินสละเวลาอันมีค่าจากการแต่งหน้า มานั่งอ่าน 'ข้อมูลทางเทคนิค' ที่ผมส่งให้ตั้งแต่ตีสอง แทนที่จะเอาเวลาไปเถียงกับผู้รับเหมาเรื่องสีผนัง คุณก็จะรู้ว่าอัลกอริทึมจัดการความร้อนรุ่นใหม่ที่เราใช้ ไม่ได้ง้อพื้นที่ดาดฟ้าหรือฝ้าเพดานโบราณแบบที่สมองสถาปนิกยุคหินของคุณกำลังคิดหอกรณี้นะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมาอย่างสุภาพแต่เชือดเฉือนทุกอณู ทำให้รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว เธอก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะประชุม รัศมีคุกคามจากความสูงและส่วนเว้าโค้งภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานเข้ารูปไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มถอยร่างหนีแม้แต่น้อย "นี่คุณ! อย่ามาดูถูกสมองสถาปนิกของฉันนะ ประสบการณ์ออกแบบตึกสูงระฟ้ามาครึ่งค่อนประเทศของฉัน มันมีค่ามากกว่าโค้ดเกมง้องแง้งของคุณเป็นร้อยเท่า!" เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาผสมความเย็นชาของห้องแอร์ตีเข้าจมูกกรณ์จนชายหนุ่มต้องเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะ "ถ้าคานเหล็กตรงโซน A พังลงมาเพราะเซิร์ฟเวอร์บ้าๆ ของคุณยัดเยียดน้ำหนักเกินพิกัด คนที่จะโดนฝังไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นศพของคุณกับฉันในห้องนี้แหละ!" "ถ้าอย่างนั้น..." กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้าช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ดวงตาที่กำลังลุกเป็นไฟริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุด ไล่ลงมาจนถึงไหปลาร้าที่ไหวตามจังหวะหายใจ "คุณก็ควรภาวนาให้ผมเขียนโค้ดให้รอดพ้นจากบั๊ก อย่ามัวแต่เอาเวลามาจ้องหน้าผมแล้วเถียงเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้เลยครับ เพราะถ้าตึกนี้จะถล่มลงมาจริงๆ คนที่จะรอด... น่าจะเป็นผมที่วิ่งเร็วกว่าคุณสองก้าว" "ไอ้...!" รินรดาชะงักค้าง มือที่กำแน่นสั่นด้วยความโกรธ เธอบริภาษคำด่าเป็นร้อยคำอยู่ในใจ แต่ติดตรงที่สายตาคู่คมที่มองมามันไม่ได้มีความเยาะเย้ย แต่อัดแน่นไปด้วยความจริงจังและความดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงถนัดตา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องโปรเจกต์เตอร์ที่ดังฮัมเบาๆ เคียงคู่กับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของคนทั้งคู่ ระยะห่างระหว่างใบหน้าที่เหลือเพียงคืบทำให้กรณ์ได้กลิ่นอายความดื้อรั้นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันทั้งน่ารำคาญและ... น่าค้นหาอย่างประหลาด ก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะทันได้เอ่ยประโยคแสบสันต์ออกไปแก้เก้อ เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกัน ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของประธานบริษัทหนุ่มไฟแรงที่เดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกองเอกสารกองโต "อุ๊ย... ผมขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย พอดีผมเอาผังงบประมาณด่วนที่สุดมาให้ดู... อ้าว ทำไมบรรยากาศมันร้อนระอุแบบนี้ล่ะครับ" รินรดาสดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกห่างจากกรณ์ทันที ใบหน้าเนียนขาวขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว เธอเสมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ ในขณะที่กรณ์ขยับตัวกลับมานั่งตัวตรง จัดปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่งสนิท ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่สายตาที่เขาใช้มองเอกสารในมือของผู้มาใหม่ กลับแฝงประกายความหงุดหงิดระคนเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ