แปลนแรกที่เธอฉีกทิ้ง

กระดาษไขแผ่นใหญ่หนาเตอะราคาแพงลิบลิ่วถูกขยำขยี้ด้วยสองมือบางเฉียบ ก่อนที่มันจะถูกฉีกกระชากออกเป็นสองท่อน... สามท่อน... และร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเปื้อนฝุ่นปูนอย่างไม่ใยดี เสียง *แคว่ก* นั้นก้องกังวานบาดหูท่ามกลางเสียงเครื่องจักรกลหนักในไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กรณ์นภัสยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเศษซากกระดาษราคาแพงที่บรรจงร่างแบบระบบโครงสร้างเครือข่ายอัจฉริยะนานร่วมสัปดาห์ด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่าน แต่เป็นความเงียบงันของสมองระดับโปรแกรมเมอร์ที่กำลังประมวลผลข้อผิดพลาดของมนุษย์ตรงหน้า "คุณทำอะไรลงไปครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป มันราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกลบเสียงตอกเสาเข็มรอบด้านให้เงียบลงได้ชั่วขณะ กรณ์ก้าวเท้าสืบเข้าไปใกล้ร่างเพรียวบางในชุดยูนิฟอร์มวิศวกรสลับสถาปนิก หมวกนิรภัยสีขาวใบนั้นถูกถอดออกสะบัดเหวี่ยงไว้ข้างตัว เผยให้เห็นเรือนผมสีน้ำตาลเข้มและใบหน้าเฉี่ยวคมที่กำลังเชิดขึ้นท้าทาย "ฉันกำลังช่วยชีวิตคุณจากความอับอายขายขี้หน้าไงล่ะคะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณเป็นพวกยึดติดกับตัวเลขในหน้าจอจนไม่เคยมองความจริงบนโลกใบนี้" รินรดาตอกกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น เธอใช้ปลายรองเท้าบูทเขี่ยเศษกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นเศษขยะไร้ค่า "แปลนบ้าอะไรของคุณ เส้นทางเดินท่อร้อยสายไฟกับท่อระบายอากาศมันทับซ้อนกันในพื้นที่แคบๆ แบบนี้ ถ้าผู้รับเหมาหน้างานทำตามแบบที่คุณเขียนจริงๆ ตึกนี้คงกลายเป็นกล่องมรณะที่ระบบระบายอากาศพังก่อนจะได้เปิดขายเสียอีก" กรณ์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รินรดาเป็นสถาปนิกสาวที่เขาเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามผ่านอีเมลโต้แย้งโปรเจกต์นี้มาหลายสัปดาห์ ปากคอเราะร้ายและมั่นใจในตัวเองสูงลิ่วสมคำร่ำลือ แต่การมาฉีกผลงานคนอื่นต่อหน้าต่อตาแบบนี้ มันล้ำเส้นความอดทนของชายหนุ่มผู้รักความเนี๊ยบเป็นชีวิตจิตใจเกินไปหน่อย "ถ้าคุณใช้สมองวิเคราะห์โค้ดโครงสร้างข้อมูลสักเสี้ยววินาที แทนที่จะเอาเวลามาใช้ปากวิจารณ์งานคนอื่น คุณจะรู้ว่าผมเผื่อพื้นที่ซ้อนทับสำหรับระบบสำรองไว้แล้ว" กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าว ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ "ระบบของผมออกแบบมาให้รองรับการขยายตัวในอนาคต แต่ดูเหมือนว่าสถาปนิกบางคน จะมีมุมมองความคิดคับแคบเกินกว่าจะมองเห็นภาพกว้างสินะครับ" รินรดาสะอึกไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกประชิด กลิ่นอายสะอาดสะอ้านผสมผสานกับกลิ่นบุรุษจางๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางฝุ่นละอองของไซต์งาน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความดื้อรั้นในตัวเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงเชิดหน้าสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ปากดีจังนะคะ คุณโปรแกรมเมอร์หน้าตาย!" รินรดาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของเขา "ทฤษฎีในจอคอมพิวเตอร์ของคุณมันใช้กับหน้างานจริงไม่ได้หรอกค่ะ โลกแห่งความเป็นจริงมันมีทั้งแรงสั่นสะเทือน น้ำหนัก และข้อจำกัดทางกายภาพที่คุณไม่มีวันเข้าใจถ้ายังนั่งกอดคีย์บอร์ดอยู่ในห้องแอร์เย็นๆ ถ้ารู้สึกเสียดายกระดาษแผ่นนั้นนัก ก็ก้มลงไปเก็บแล้วเอาไปกินแทนข้าวซะสิคะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงลมพัดผ่านโครงสร้างเหล็กเปลือยเปล่า กรณ์นภัสไม่โต้เถียงอะไรกลับไปอีก ดวงตาคมปลาบจับจ้องริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มันเป็นความหงุดหงิดที่ผสมปนเปกับความท้าทายอย่างรุนแรง ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความเกรงอกเกรงใจเขาเลยสักนิด แถมยังมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาได้อย่างน่าประหลาดในความยโสโอหังนั้น "คุณรินรดาครับ" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง นุ่มนวลขึ้นแต่กลับอันตรายยิ่งกว่าเดิม เขาโน้มใบลงไปใกล้ใบหูของเธอจนร่างบางชะงักกึก "การที่คุณทำลายงานของผม ไม่ได้แปลว่าแบบของคุณมันถูกต้องเสมอไปหรอกนะครับ" "คุณ..." รินรดาเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วกว่าที่ควรจะเป็น ความเย่อหยิ่งทลายลงชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับแววตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรของชายหนุ่ม ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสถาปนิกปากแจ๋วกับโปรแกรมเมอร์หน้าตายจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากผู้รับเหมาใหญ่ก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะ "คุณริน! คุณกรณ์! แย่แล้วครับ! ทีมงานขุดเจาะเจอท่อประปาเก่าใต้ดินที่ไม่ได้อยู่ในแบบแปลนเดิม น้ำทะลักท่วมฐานรากฝั่งทิศเหนือแล้วครับ!" รินรดาผละถอยหลังออกจากกรณ์ทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยรั้นเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดด้วยความตระหนก เช่นเดียวกับแววตาของกรณ์ที่เปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นประกายความจริงจังขึ้นมาทันที ปัญหาใหญ่ระดับวิกฤตกำลังพุ่งเข้าชนพวกเขาตรงหน้าโดยไม่มีเวลาให้ตั้งตัว กรณ์หันขวับกลับมามองหน้าสถาปนิกสาวที่ยืนแข็งค้างอยู่ข้างกาย ชายหนุ่มคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ โดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัวหรือเอ่ยปฏิเสธคำสั่งใดๆ ทั้งสิ้น "ถ้าไม่อยากให้ตึกนี้พังลงมาฝังพวกเราทั้งคู่ตอนนี้... ตามผมมานี่ครับคุณสถาปนิกปากแจ๋ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยนะครับ