เกมกระชับมิตร (หรือสงครามย่อยๆ)

“ถ้าคุณยังตรวจแบบแปลนชุดนี้ด้วยสายตาเหมือนคนกำลังจะไปงานศพ ผมเกรงว่าโปรเจกต์คอนโดมิเนียมริมน้ำพันล้านนั่น คงได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความล่มจมก่อนที่เสาเข็มต้นแรกจะตอกลงดินเสียอีกนะครับ คุณกรณ์นภัส” เสียงเคาะแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดีดังปัง! ขัดจังหวะความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้ม กรณ์ชะينมือที่กำลังเลื่อนเมาส์ในเกมแนววางแผนกลยุทธ์ความยากระดับนรก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์จอโค้งขนาด ultrawide หันมาสบตากับผู้บุกรุกยามวิกาลอย่างไม่รีบร้อน รินรดาในชุดสูทกางเกงสีแดงเพลิงตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เรือนผมยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้เป็นหางม้าทะมัดทะแมง ขอบตาและเรียวปากแต่งแต้มด้วยโทนสีที่บ่งบอกถึงความมั่นใจเกินร้อย เธอไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า แต่ในฐานะหัวหน้าสถาปนิกผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ใหญ่ร่วมกัน เธอมีสิทธิ์ชอบธรรมทุกประการในการบุกมาทวงงานแก้ที่ถูกดองไว้บนโต๊ะนี้มาสามวันเต็ม “ผมให้เวลาคุณเคาะประตูห้าวิฯ ก่อนจะเปิดเข้ามา รินรดา” กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากดปุ่ม Pause เกมบนหน้าจออย่างใจเย็น ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ “และเท่าที่จำได้ ประตูห้องของผมไม่ได้ลงกลอน แต่ไม่ได้หมายความว่ามารยาทพื้นฐานของการเข้าห้องคนอื่นจะถูกยกเลิกไปในเวลาสามทุ่มครึ่งนะครับ” “มารยาทเหรอคะ… เอ่อ มารยาทเหรอครับ?” สถาปนิกสาวแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่จัดระเบียบทุกตารางนิ้วราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแต่งบ้าน ก่อนจะมาสะดุดกึกอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบด้วยกราฟิกเกมสามมิติอลังการ “ฉันไม่ได้ว่างงานจนต้องมานั่งเดินตรวจมารยาทให้โปรแกรมเมอร์หน้าตายหรอกนะ เอกสารแก้แบบผังห้องชุดชั้นสิบสองที่คุณบอกว่าจะส่งให้ภายในบ่ายวันนี้ล่ะ อยู่ไหน? หรือว่ามันกำลังหลงทางอยู่ในระบบเรนเดอร์กราฟิกเกมยิงปืนพวกนี้กันแน่?” กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยียวน สายตาของเขาไม่ได้มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับกัน ประกายตาคู่นั้นกลับฉายแววสนุกสนานยามที่ได้เห็นคนตรงหน้าพยายามพ่นไฟใส่เขา “ถ้าคุณเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกสักก้าว สังเกตที่มุมขวาบนของหน้าจอคอมพิวเตอร์นั่น คุณก็จะเห็นว่าแบบแปลนที่คุณต้องการถูกเปิดค้างไว้ในหน้าต่างโปรแกรม CAD พร้อมส่งออกเป็นไฟล์ PDF ได้ทุกเมื่อ” ชายหนุ่มผายมือเชิญชวนด้วยท่าทางสุภาพแต่น่าหมั่นไส้ “แต่เนื่องจากคุณเลือกที่จะยืนเท้าสะเอวบ่นผมด้วยน้ำเสียงอันน่าหนวกหู แทนที่จะเดินมาดูให้เห็นกับตา ผมเลยคิดว่า… รอให้ผมเล่นตานี้ให้จบก่อน น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพจิตของพวกเราทั้งคู่มากกว่านะครับ” “นี่คุณ!” รินรดากัดฟันกรอด ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดพังทลายลงในพริบตา เธอสาวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเขา ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อใช้สายตากดดัน “คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเอาเวลาทำงานหลวงมาละเลงเล่นเกมไร้สาระแบบนี้ ห้ะ? รู้ไหมว่าทีมวิศวกรเขาโทรตามแบบแปลนนี้จนโทรศัพท์ฉันจะระเบิดอยู่แล้ว!” “หนึ่ง… ผมเป็นคนแก้แบบให้คุณฟรีๆ นอกเวลางาน สอง… เกมนี้ไม่ได้ไร้สาระ มันต้องใช้การคำนวณความน่าจะเป็นและสติปัญญาในระดับที่สูงกว่าการแก้แบบแปลนที่คุณทำมาให้ผมแก้ถึงสามเท่า และสาม…” กรณ์จงใจเว้นจังหวะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรินรดาต้องผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ความกดดันจากรูปร่างสูงใหญ่และกลิ่นกายสะอาดๆ ที่เจือจางด้วยกลิ่นเปปเปอร์มินต์ทำเอาสถาปนิกสาวถึงกับชะงัก “ถ้าคุณมั่นใจว่าเก่งนัก รินรดา… ทำไมเราไม่ลองมาเดิมพันกันดูล่ะครับ” “เดิมพันอะไร?” เธอหรี่ตามองอย่างระแวง “ถ้าผมชนะ คุณต้องเป็นคนเลี้ยงมื้อค่ำราคาแพงที่สุดในย่านนี้ให้กับผมติดต่อกันสามวัน โดยที่คุณเป็นคนจ่าย และห้ามบ่น” กรณ์ยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่หาดูได้ยาก “แต่ถ้าคุณชนะ… ผมจะเซ็นอนุมัติและส่งไฟล์แบบทั้งหมดให้คุณทันทีแถมยังจะยอมเลี้ยงกาแฟพรีเมียมให้คุณตลอดโปรเจกต์นี้เลย ว่าไงครับ สตรีผู้ทรงเกียรติ กล้าพอไหม?” รินรดาแค่นเสียงหึในลำคอ ความท้าทายพุ่งพล่านจนไปกระตุ้นต่อมเอาชนะในตัวเข้าอย่างจัง เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมก้มหัวให้ใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับผู้ชายปากร้ายที่ชอบทำหน้าตายใส่เธอตลอดเวลา “ก็ได้! ถ้าฉันชนะ คุณต้องเลิกทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ไร้อารมณ์ใส่ฉัน แล้วก็ต้องยอมรับฟังไอเดียออกแบบของฉันแบบไม่มีข้อแม้ด้วย!” เธอวางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ “เกมอะไร ว่ามาเลย!” สเกลความตึงเครียดในห้องทำงานเปลี่ยนเป็นบรรยากาศการแข่งขันชิงชัยในพริบตา กรณ์ขยับเก้าอี้ออกเล็กน้อย ผายมือเชิญให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของเขาแทนที่ ส่วนตัวเขายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง โน้มตัวลงมาใกล้เพื่อเซ็ตค่าคอนโทรลเลอร์และเปิดโหมดเกมดวลตัวต่อตัวแบบ One-on-One “เกมต่อสู้แนว Arcade ตัวละครเลือกตามใจชอบ กติกาชนะสองในสาม ตาต่อตา ฟันต่อฟัน” ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นดังใกล้จนรินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บริเวณต้นคอ ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง “ระวังตัวด้วยนะครับ มือใหม่อย่างคุณมักจะน้ำลายท่วมทุ่งแต่ร่วงกราวรูดตั้งแต่ยกแรก” “หุบปากแล้วเริ่มกดเริ่มเกมเถอะน่า!” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามตั้งสติจดจ้องไปที่หน้าจอ การต่อสู้บนโลกดิจิทัลเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด กรณ์เลือกตัวละครนักดาบสายรวดเร็ว ส่วนรินรดาด้วยความหัวร้อนจึงสุ่มเลือกตัวละครยักษ์ใหญ่ใจร้อนที่เน้นพลังโจมตีรุนแรง ทว่าในความเป็นจริง… มือใหม่ย่อมเป็นมือใหม่ รินรดากดปุ่มรัวมั่วซั่วด้วยความหัวเสีย ขณะที่กรณ์ยืนควบคุมตัวละครของตนด้วยความนิ่งสงบ ท่วงท่าการกดปุ่มบนคีย์บอร์ดและเมาส์ของเขารวดเร็ว แม่นยำ และเยือกเย็นราวกับเครื่องจักรสังหาร ปัง! พรวด! เสียงเอฟเฟกต์ในเกมดังสนั่น พร้อมกับตัวละครยักษ์ใหญ่ของรินรดาที่ทรุดฮวบคาจอเป็นรอบที่สามติดต่อกันอย่างไร้ทางสู้ *“You Lose”* ตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏหราบนหน้าจอ “หมดเวลาสนุกแล้วครับ สถาปนิกคนเก่ง” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นใกล้ใบหูของเธออีกครั้ง พร้อมกับวงแขนแกร่งที่เอื้อมผ่านตัวเธอไปกดปิดหน้าจอเกม รินรดารู้สึกเหมือนถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดกลายๆ โดยที่แผ่นหลังของเธอแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “ดูท่าทางมื้อค่ำราคาแพงตลอดสามวันติดต่อกันนี้ คงต้องรบกวนกระเป๋าเงินของคุณสถาปนิกแล้วล่ะมั้งครับ” รินรดานิ่งค้าง เธอนั่งตัวแข็งทื่อ ลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าของกรณ์อยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความเย้ยหยันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความอบอุ่นลึกล้ำและรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยร้อนระอุด้วยอารมณ์ปะทะ เปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่กำลังถักทอขึ้นอย่างรวดเร็ว… ก่อนที่ความเงียบนั้นจะถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่สาม “พี่กรณ์! แย่แล้วครับ! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของออฟฟิศเรากำลังโดนแฮกข้อมูลโปรเจกต์คอนโดมิเนียมที่เรากำลังทำอยู่! ตอนนี้ข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปข้างนอกแล้วครับพี่!” (อ่านต่อตอน 4 : เกมพลิกผัน) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาเติมพลังใจให้ผมในตอนนี้นะครับ