ร่วมทุกข์ร่วมสุข

“แกคิดว่าความมั่นใจโง่ๆ ของแก จะช่วยให้ศพของแกดูดีขึ้นงั้นเหรอ?” เสียงเย็นเยียบของคินน์ดังแทรกผ่านความเงียบงันในดันเจี้ยนระดับ S ที่บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าศัตรูที่กำลังย่ามใจ ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้อยู่ที่ไอ้เศษสวะตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่ทอดมองไปยังร่างบางที่ทรุดฮวบอยู่บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดสีแดงฉาน รินะ… หญิงสาวเพียงคนเดียวที่ยื่นมือมาฉุดเขาขึ้นจากหลุมศพของโชคชะตา บัดนี้ลมหายใจของเธอแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ รอยแผลลึกที่กลางหลังจากการรับคมดาบแทนเขาดูน่ากลัวเกินกว่าที่หัวใจของคินน์จะรับไหว “คินน์… หนี… ไป…” เสียงกระซิบของเธอขาดห้วง พร้อมกับหยดเลือดที่ไหลรินออกจากมุมปาก คินน์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายเธอ มือสั่นเทาของเขากดลงบนบาดแผลเพื่อห้ามเลือด ทว่าความรู้สึกเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาในอกนั้นมันรุนแรงกว่ารอยแผลนับร้อยเท่า ความแค้นที่เคยถูกสะกดไว้ภายใต้หน้ากากของความเย็นชา บัดนี้มันระเบิดออกมาจนไร้ซึ่งการควบคุม “เงียบไว้รินะ... ผมบอกแล้วไงว่าผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากคุณไปจากผมอีก” คินน์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นช้าๆ แรงกดดันมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างของเขาทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้งราวกับถูกบดขยี้ด้วยแรงดันน้ำใต้ทะเลลึก สมาชิกกิลด์คู่ปรับที่ยืนมองอยู่ถึงกับถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของพวกมันเปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความซีดเผือด “โอ้โห ดูสิ ดูเจ้าฮันเตอร์แรงก์ขยะมันทำหน้าเข้าสิ สงสัยจะรับความจริงไม่ได้สินะ!” หัวหน้ากิลด์ศัตรูหัวเราะร่าพลางกระชับดาบในมือ “แกจะทำอะไรได้? ลำพังแค่ค่าพลังเวทกระจอกๆ ของแกน่ะ แค่เศษเล็บของกิลด์เรายังไม่ได้เลย!” คินน์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว หน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพร้อมกับเสียงกังวานของระบบที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบเงื่อนไข ‘ความแค้นขีดสุด’ ของผู้ใช้งาน] [โหมดเทคโอเวอร์: เปิดใช้งานระดับสูงสุด - ‘อำนาจเบ็ดเสร็จของเจ้าดันเจี้ยน’] [สถานะ: ปลดล็อกพลังแฝงทั้งหมด ยกระดับขีดจำกัดพลังงานเป็นอนันต์] เส้นเลือดสีดำเริ่มปรากฏขึ้นตามลำคอและแขนของคินน์ ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเลือดสด บรรยากาศรอบตัวสั่นไหวจนมิติเกิดรอยร้าวราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย “แกบอกว่าฉันเป็นขยะงั้นเหรอ?” คินน์ก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว พื้นดินที่เขายืนอยู่ก็ยุบตัวลงเป็นหลุมกว้าง “งั้นก็ลองดูว่าไอ้ขยะตัวนี้ จะฝังพวกแกไว้ที่นี่ในฐานะอะไร!” เขาสะบัดฝ่ามือออกไปข้างหน้า แรงปะทะมหาศาลราวกับภูเขาทั้งลูกถล่มทลายพุ่งเข้ากระแทกกลุ่มศัตรูจนร่างปลิวไปกระแทกผนังดันเจี้ยนอย่างแรง เลือดพุ่งกระจายเต็มอากาศ เสียงกระดูกหักดังกร๊อบแกร๊บสลับกับเสียงร้องโหยหวนที่น่าเวทนา คินน์ก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังไปอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวเปรียบเสมือนเสียงมัจจุราชที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อเข้าสู่หลุมศพ “อย่า! ได้โปรด... เราผิดไปแล้ว! เรามีเงิน! เราให้แกได้ทุกอย่าง!” หัวหน้ากิลด์ที่บาดเจ็บสาหัสพยายามคลานหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คินน์ก้มลงมองมันด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองแมลงที่ไม่มีค่า “เงินงั้นเหรอ? แกคิดว่าทุกอย่างในโลกนี้ซื้อได้ด้วยเงินงั้นสินะ...” เขาเหยียบลงบนอกของมันจนได้ยินเสียงซี่โครงลั่น “แต่ดันเจี้ยนนี้คือสนามเด็กเล่นของฉัน และพวกแก... คือของเล่นที่พังไปแล้ว” ในจังหวะที่คินน์กำลังจะสะบัดดาบเผด็จศึก เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังแทรกเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงของระบบดันเจี้ยน ทว่ากลับเป็นเสียงสัญญาณชีพของรินะที่ดังถี่ขึ้นจนน่าใจหาย เขารีบหันกลับไปมองรินะที่ตอนนี้ร่างกายเริ่มโปร่งแสงจางลงราวกับวิญญาณกำลังจะแตกสลาย ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวสว่างวาบจากจุดที่รินะนอนอยู่ก็พุ่งทะลุเพดานดันเจี้ยนขึ้นไปบนฟากฟ้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังปริมาณมหาศาลพร้อมเสียงเครื่องยนต์เจ็ตดังสนั่นไปทั่วทั้งอาณาเขต คินน์ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทห้าลำบินลงมาจอดล้อมรอบจุดที่เขาอยู่ ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทพรีเมียมก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ลำหน้าสุด พร้อมกับชายชุดดำติดอาวุธครบมือกว่าร้อยชีวิตที่กรูเข้ามาล้อมรอบคินน์เอาไว้ ชายคนนั้นเดินตรงมาหาคินน์ สายตาจ้องเขม็งไปยังรินะที่กำลังจะขาดใจ ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำลวดลายมังกรทองออกมาโยนลงบนพื้นแทบเท้าของคินน์ “ยินดีที่ได้พบท่านทายาท... พวกเรามารับตัว 'องค์หญิงแห่งสายเลือดซัพพอร์ตระดับตำนาน' กลับบ้านตามบัญชาของนายท่านครับ” คินน์ชะงักกึก ความสงสัยพุ่งเข้าสู่สมองจนแทบระเบิด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? รินะคือใครกันแน่? และทำไมพวกคนกลุ่มนี้ถึงเรียกเธอว่าองค์หญิง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคินน์และรินะมาจนถึงจุดพลิกผันนี้นะครับ