แผนซ้อนแผนของศัตรู

"ท่านประธานบริษัทเทคโอเวอร์... มาถึงแล้วครับนายท่าน" เสียงรายงานผ่านวิทยุสื่อสารคลื่นความถี่ลับดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของดันเจี้ยนระดับ SSS ที่ตั้งอยู่ใจกลางมหานคร แรงกดดันจากมานาสีม่วงเข้มข้นแผ่ซ่านเสียดแทงผิวหนังจนชาหนึบ แต่คินน์กลับยืนนิ่งสงบ สีหน้าของอดีตฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดทอดมองกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังก้าวเข้ามาในรัศมีซุ่มโจมตีด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น นั่นคือหน่วยล่าสังหารพิเศษจาก "กิลด์พยัฆค์ทมิฬ" กิลด์คู่อริอันดับต้นๆ ของประเทศ พวกมันคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในเขาวงกตแห่งนี้ โดยไม่รู้เลยว่า... หมากทุกตัวบนกระดานถูกจัดวางไว้โดยคินน์ตั้งแต่ต้นแล้ว "พวกมันเข้ามาในเขตพื้นที่สีแดงแล้วครับคุณคินน์" เสียงกระซิบด้วยความกังวลเล็กน้อยดังมาจากด้านหลัง รินะ อดีตฮันเตอร์แรงก์ S ผู้เป็นดั่งดวงใจและคู่ชีวิตของเขา ขยับเข้ามายืนเคียงข้าง มือเรียวบางกระชับคฑาเวทมนตร์ในมือแน่น แม้ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับฮันเตอร์ระดับสูงนับสิบคน รินะก็ไม่เคยแสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้าเข้ามาทำร้ายชายคนนี้ คินน์ยกมือขึ้นห้ามภรรยาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็น เขาสบตากับรินะเพียงเสี้ยววินาที เคมีและความเข้าใจอันลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสองไม่ต้องเอื้อMนคำพูดใดๆ รินะพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจท่ามกลางบรรยากาศที่หนתเหน็บ "ปล่อยให้พวกมันเดินมาอีกนิดครับ..." คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ เบื้องหน้า เสียงฝีเท้าของฮันเตอร์จากกิลด์พยัฆค์ทมิฬนับสิบชีวิตกำลังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังแว่วมาตามผนังหิน "ฮ่าๆๆ! ข่าวกรองบอกว่าไอ้สวะคินน์มันหนีมาทางนี้ ฮันเตอร์แรงก์ F อย่างมันคงขี้ขึ้นสมองจนวิ่งหาทางตายเองแน่ๆ" หัวหน้าหน่วยจู่โจมหัวเราะร่าด้วยความลำพองใจในความโลภ มันกุมอาวุธเวทมนตร์ระดับ A ในมือแน่น คิดถึงเงินรางวัลมหาศาลที่จะได้รับจากการกำจัดเป้าหมายตามคำสั่งของผู้อยู่เบื้องหลัง พวกมันเลี้ยวโค้งสุดท้ายเข้ามาในห้องโถงกว้าง โดยคาดหวังว่าจะได้เห็นภาพฮันเตอร์ไร้ค่าคุกเข่าร้องขอชีวิต แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า กลับทำให้ลมหายใจของพวกมันสะดุดกัก กลางห้องโถงกว้าง... คินน์ยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว รอบตัวเขามีหน้าจอระบบโฮโลแกรมสีฟ้าใสลอยเคว้งคว้างนับร้อยจอ แสดงข้อมูลสถานะ ทรัพย์สิน และการควบคุมดันเจี้ยนแห่งนี้แบบเรียลไทม์ "แก... แกมาทำอะไรตรงนี้ไอ้สวะคินน์!" หัวหน้าหน่วยพยัฆค์ทมิฬชะงักฝีเท้า ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึงปนดูถูก "แกหนีไม่พ้นหรอก วันนี้แหละคือวันตายของแก!" คินน์ไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที เขายกมุมปากขึ้นยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเหนือกว่าอย่างแท้จริง สายตาที่เขามองพวกมันราวกับมองมดปลวกที่กำลังเดินเข้ากองไฟ "พวกแกคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่าสินะครับ..." คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่น้ำเสียงนั้นกลับดังก้องกังวานเสียดแทงประสาทสัมผัสของทุกคน "แต่ความจริงแล้ว... ดันเจี้ยนนี้ทั้งหมดถูกซื้อกรรมสิทธิ์โดยบริษัทของผมเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อสามวินาทีที่แล้ว" สิ้นคำพูดของคินน์ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนของระบบดัง "ติ๊ด!" กึกก้องไปทั่วโถงถ้ำ แรงโน้มถ่วงในพื้นที่พุ่งสูงขึ้นเป็นร้อยเท่าจนฮันเตอร์จากกิลด์พยัฆค์ทมิฬทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย! "อ้ะ! นี่มันบ้าอะไรวะ แรงกดดันบ้าอะไรเนี่ย!" เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือกด้วยความตื่นตระหนก พวกมันพยายามจะใช้มานาต่อต้าน แต่กลับพบว่ามานาในร่างกายถูกระบบดูดกลืนจนหมดสิ้นในพริบตา นี่คือพลังของ "ระบบเทคโอเวอร์ดันเจี้ยน" อำนาจที่สามารถซื้อและเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ทั้งหมดภายในอาณาเขตของดันเจี้ยนได้ตามใจชอบ! คินน์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาหัวหน้าหน่วยที่กำลังพยามตะเกียกตะกายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่วันนี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ว่า พวกมันตกหลุมพรางของคนที่เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็น "สวะ" เข้าอย่างจัง "แก... แกทำอะไรกับพวกเรา... แกเป็นใครกันแน่!" หัวหน้าหน่วยคำรามลั่นด้วยความแค้นเคืองและหวาดผวา คินน์หยุดยืนตรงหน้ามัน ก้มตัวลงเล็กน้อยด้วยท่าทีของสุภาพบุรุษผู้ใจดี ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหูมันด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ผมก็แค่นักธุรกิจ... ที่ไม่ชอบให้ใครมาปล้นบ้านของตัวเองก็เท่านั้นครับ" คินน์ดีดนิ้วมือเบาๆ หนึ่งครั้ง เป็นสัญญาณคำสั่งสุดท้าย *คลิก!* เสียงระบบอนุมัติการทำธุรกรรมดังขึ้น พร้อมกับข้อความสีทองตัวโตที่เด้งขึ้นกลางอากาศ: **[การเทคโอเวอร์สมบูรณ์แบบ: กิลด์พยัฆค์ทมิฬถูกผนวกลงในพอร์ตโฟลิโอของท่านเรียบร้อยแล้ว]** ในวินาทีนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างของพวกมันก็แยกตัวออกเป็นเหวลึกสีดำสนิท ไร้ก้นบึ้ง และก่อนที่ใครจะได้ส่งเสียงกรีดร้อง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหุ้มเกราะไทเทเนียมสีดำสนิทพร้อมโลโก้บริษัทมหาเศรษฐีระดับโลกก็บินแหวกเพดานดันเจี้ยนลงมาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าคินน์และรินะอย่างสง่างาม ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นร่างของเลขาคนสนิทที่โค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม คินน์หันกลับมาโอบเอวภรรยาที่รักเตรียมก้าวขึ้นยานพาหนะ ทว่าก่อนที่เท้าจะก้าวพ้นขอบเหว เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากมือถือในกระเป๋ากลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอม พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงถึงเขาโดยเฉพาะ... *“ยินดีด้วยท่านประธาน... แต่คุณลืมคิดถึง ‘คนคนนี้’ ไปหรือเปล่า?”* ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ