บทลงโทษของคนโอหัง

“จัดการทิ้งเหรอครับ? ผมว่าคำนั้นมันเบาไปหน่อยสำหรับพวกที่ชอบเหยียบย่ำคนอื่นบนซากศพของตัวเอง” คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดสนิทอยู่บนลานกว้างหน้าเกตระดับ A ของตระกูลพยัคฆ์ทมิฬ เสียงใบพัดที่ค่อยๆ ดับลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด กองกำลังฮันเตอร์ในชุดเกราะสีดำทมิฬนับร้อยชีวิตก้าวลงตามหลังเขามาอย่างพร้อมเพรียง ทุกฝีก้าวหนักแน่นจนพื้นดินสั่นสะเทือน รินะที่เดินเคียงข้างมาด้วยชุดสูทสีขาวสะอาดตา เธอมองกลุ่มฮันเตอร์ชั้นสูงที่กำลังยืนอึ้งอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาของเธอนั้นไม่มีความหวั่นเกรง มีเพียงความภูมิใจที่ได้ยืนอยู่เคียงข้างชายที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'ขยะ' “คินน์! แก... แกเอาอำนาจอะไรมาสั่งให้พวกฉันถอยออกจากเกตแห่งนี้! นี่คือพื้นที่ส่วนบุคคลของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ!” หัวหน้าหน่วยรักษาการของกิลด์ตะโกนก้อง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและศักดิ์ศรีที่ถูกหยาม คินน์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ปรายตามองชายผู้นั้นราวกับมองมดปลวก ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตสีดำสนิทที่แผ่ไอพลังงานลึกลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท “พื้นที่ส่วนบุคคล?” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ “พวกคุณเข้าใจผิดไปหน่อยนะ… ตั้งแต่วินาทีที่ผมเซ็นสัญญาซื้อหนี้เสียทั้งหมดของตระกูลพวกคุณเมื่อสิบนาทีก่อน เกตแห่งนี้ ที่ดินผืนนี้ และแม้แต่สัญญาจ้างงานของพวกคุณทุกคน ก็กลายเป็นสินทรัพย์ในพอร์ตโฟลิโอของผมเรียบร้อยแล้ว” คำพูดนั้นดังไปทั่วบริเวณ เสียงฮือฮาจากเหล่าฮันเตอร์และนักข่าวที่แอบมาสังเกตการณ์ดังขึ้นไม่ขาดสาย ผู้คนต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับของ ‘ระบบเทคโอเวอร์ดันเจี้ยน’ ปรากฏขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์ที่คินน์เปิดขึ้นกลางอากาศ รินะขยับตัวเข้ามาใกล้คินน์เล็กน้อย ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ “พวกเขาดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองเลยนะคะ คินน์” คินน์ยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “งั้นก็ถึงเวลาที่ผมต้องสอนบทเรียนราคาแพงให้พวกเขาเข้าใจสักที” คินน์กดปุ่มบนแท็บเล็ตเพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจัดจ้าก็พุ่งทะยานขึ้นจากฐานเครื่องจักรที่ทีมงานของเขาล้อมเกตเอาไว้ ระบบเทคโอเวอร์ดันเจี้ยนเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง เสียงระบบเตือนภัยของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬดังลั่นสนั่นหวั่นไหว พื้นที่รอบเกตเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนสีจากสีแดงฉานของเกตระดับ A กลายเป็นสีทองอร่ามที่เป็นสัญลักษณ์ของการเป็นเจ้าของโดยระบบ “แกทำบ้าอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หัวหน้าหน่วยพุ่งตัวเข้ามาหมายจะโจมตี แต่กองกำลังคุ้มกันของคินน์ที่ฝึกฝนด้วยเทคนิคพิเศษเพียงแค่ตวัดมือครั้งเดียว ร่างของฮันเตอร์แรงก์ B ผู้นั้นก็กระเด็นกลับไปกระแทกกับพื้นคอนกรีตอย่างรุนแรง คินน์เดินเข้าไปหาชายที่นอนจุกอยู่บนพื้น เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู “เมื่อกี้คุณบอกว่าจะจัดการผมทิ้งงั้นหรือครับ? น่าเสียดายที่โลกของคนโอหังมันจบลงแล้ว… ต่อจากนี้ไป ที่นี่คือที่ทำมาหากินของผม และคุณ... คือพนักงานที่ผมไม่ได้ต้องการตัว” เขาสั่งการผ่านระบบด้วยเสียงอันดัง “ระบบ จัดการโอนย้ายสถานะเกตเป็นสมบัติส่วนตัว ยกเลิกสิทธิ์การเข้าถึงของสมาชิกกิลด์พยัคฆ์ทมิฬทั้งหมด และหักค่าปรับจากการบุกรุกพื้นที่ออกจากบัญชีเงินเดือนของพวกมันทันที!” เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของทุกคนในบริเวณนั้น *[ดำเนินการสำเร็จ: เกตถูกเทคโอเวอร์โดย 'คินน์' เรียบร้อยแล้ว สถานะปัจจุบัน: เจ้าของคนใหม่คือผู้ถือครองระบบ]* ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ความโกลาหลจะตามมาเมื่อเหล่านักฆ่าในสังกัดของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬที่ซุ่มอยู่บนตึกสูงต่างพากันทรุดตัวลงเพราะระบบควบคุมตัวของคินน์สั่งการบล็อกมานาของพวกมันทั้งหมด คินน์หันหลังกลับอย่างสง่างาม เขาคว้ามือของรินะไว้แน่น สายตาของเขามองตรงไปยังใจกลางของดันเจี้ยนที่กำลังเปิดออกด้วยพลังของเขาเอง “ไปกันเถอะรินะ เรายังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ” ทว่า ในขณะที่คินน์กำลังจะก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อเข้าสู่ดันเจี้ยน หน้าจอแท็บเล็ตของเขากลับแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาอย่างผิดปกติ รินะชะงักฝีเท้า สายตาของเธอหันไปมองเงามืดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของเกตที่เพิ่งเปิดออก เงาที่ดูคุ้นตา... เงาที่น่าจะหายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์หักหลังครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน เสียงกระซิบเย็นเยียบดังแทรกผ่านคลื่นความถี่ของระบบเข้ามาในหูของคินน์โดยตรง “ยินดีต้อนรับกลับมานะ... คินน์... หรือฉันควรเรียกว่า 'เจ้านายคนใหม่' ดีล่ะ?” คินน์หยุดกะทันหัน รอยยิ้มที่เคยมั่นใจหายวับไปกับตา เมื่อเห็นชายในชุดผ้าคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ชายที่มีใบหน้าเดียวกับเขา... ชายที่เป็น 'ต้นแบบ' ของระบบที่เขากำลังถือครองอยู่! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นของคินน์และรินะมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา