ท้าชนผู้มีอิทธิพล

"แปะ... แปะ... แปะ..." เสียงปรบมือจังหวะเชื่องช้า ทว่าดังก้องกังวานเสียดแทงประสาทสัมผัส ทะลุผ่านม่านพลังงานป้องกันระดับ A ที่กองบัญชาการลับของสมาคมฮันเตอร์จัดเตรียมไว้ เสียงนั้นไม่ได้มาจากเงาเบื้องหน้า แต่มันดังมาจากความว่างเปล่าด้านหลัง—จุดอับสายตาที่ระบบตรวจจับของสมาคมไม่ควรปล่อยให้มีสิ่งมีชีวิตใดเล็ดลอดเข้ามาได้ คินน์ไม่ได้หันกลับไปทันที นิ้วเรียวยาวที่กำลังจะกดลงบนปุ่มสีเขียวเพื่อยืนยันการซื้อขายเกตระดับ SSS หยุดค้างอยู่เหนือหน้าจอโฮโลแกรมเพียงมิลลิเมตรเดียว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบฉายประกายเยียบเย็นราวกับผิวน้ำในฤดูหนาว "ช้าก่อนท่านประธาน... ของชิ้นนี้ มีคนจองไว้ก่อนแล้วนะ" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยาะเย้ย เจ้าของเสียงก้าวออกมาจากเงาดำของเสาคานคอนกรีตเสริมใยเหล็ก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี ปักดิ้นทองคำแท้ที่ระบุสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลหลง'—หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ผู้กุมเศรษฐกิจใต้ดินและกองกำลังฮันเตอร์ครึ่งหนึ่งของประเทศ "คุณชายหลงเทียนซี่..." เจ้าหน้าที่ระดับสูงของสมาคมที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างโต๊ะทำงานถึงกับหลุดอุทานออกมาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของเขาซีดเผือกราวกับกระดาษ ไรเหงื่อผุดพรายเต็มขมับจนหยดลงบนเอกสารสัญญา หลงเทียนซี่ไม่ได้ชายตามองเจ้าหน้าที่ผู้นั้นแม้แต่น้อย สายตาคมปลาทูของเขาจ้องมองตรงไปยังแผ่นหลังของคินน์ด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงมูลค่าสินทรัพย์นับแสนล้านเครดิตด้วยรอยยิ้มมุมปาก "ไอ้ขยะไร้ค่าเมื่อวานซืน... ไม่นึกเลยว่าแกจะปีนป่ายขึ้นมาจนถึงจุดนี้ได้" เทียนซี่หัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามที่สะสมมานาน "แต่ก็นะ สุนัขต่อให้ได้ทองคำไปคาบ มันก็ยังเป็นสุนัขวันยังค่ำ เกตระดับ SSS วงนั้น ไม่ใช่สิ่งที่แกจะมีปัญญาครอบครองหรอก คายสิทธิ์การจัดการทั้งหมดให้ตระกูลหลงเสียโดยดี แล้วฉันจะเมตตาให้แกไสหัวออกไปจากที่นี่ทั้งตัวเปล่า... ดีกว่าต้องหามศพออกไปนะ, คินน์" บรรยากาศภายในห้องประชุมลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากมานาของผู้ติดตามระดับแรงก์ A ส਼องคนที่ยืนประกบซ้ายขวาของเทียนซี่แผ่พุ่งออกมาเพื่อข่มขวัญ ทว่า... คินน์ยังคงนิ่งสงบ เขายังคงค้างนิ้วไว้ที่เดิม ไม่มีอาการตัวสั่นเทา ไม่มีความหวาดกลัวอย่างที่ชายหนุ่มตระกูลใหญ่คาดหวังแม้แต่น้อย ในวินาทีนั้นเอง รินะ ที่ยืนเงียบอยู่เคียงข้างคินน์มาตลอด ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววคมกลาบและเย็นชาดุจน้ำแข็ง เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้คินน์อย่างนุ่มนวล ราวกับโลกใบนี้มีเพียงเขาสองคนเท่านั้น "พวกคุณ... เสียงดังรบกวนเวลาทำธุรกิจของสามีฉันนะคะ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ฉันติดปากพูดคำว่า 'นะคะ' ตามประสาผู้หญิง แต่สามีฉันคงไม่ชอบให้ใครมาเห่าหอนแถวนี้หรอกค่ะ" รินะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม แต่ทุกถ้อยคำกลับเชือดเฉือนลึกลงไปถึงกระดูกดำ หน้าของหลงเทียนซี่กระตุกวูบ รอยยิ้มหยันบนใบหน้าแข็งค้าง "อีผู้หญิงไร้ค่า... นึกว่าตัวเองยังเป็นซัพพอร์ตแรงก์ S อยู่หรือไง ถึงกล้ามาสามหาวกับฉัน! แกมันก็แค่ผู้หญิงตกอับที่ยอมนอนกับไอ้ขยะแรงก์ F เพื่อเศษเงิน!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของคินน์ ทว่ามันกลับทรงพลังราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ [ระบบเทคโอเวอร์ดันเจี้ยน: ตรวจพบเจตคติคุกคามและพยายามฮุบสมบัติของโฮสต์] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: 'การตอบโต้ขั้นเด็ดขาด (Absolute Retaliation)'] [ท่านต้องการซื้อกิจการทั้งหมดของ 'กลุ่มการค้าตระกูลหลง' ในราคาตลาดตอนนี้เลยหรือไม่? (ใช่ / ไม่)] คินน์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องรู้สึกหนีบหน่วงในช่องท้อง เขาค่อยๆ ลดมือลงจากหน้าจอ หันกลับไปสบตากับหลงเทียนซี่ตรงๆ แววตาคู่นั้นเยือกเย็นราวกับยมทูตที่มองดูวิญญาณไร้ค่า "แก... มองอะไรวะไอ้สวะ!" เทียนซี่รู้สึกอึดอัดจนต้องตะคอกกลบเกลื่อนความกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ "คุณหลง..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังอำนาจจนก้องกังวาน "คุณบอกว่าของชิ้นนี้มีคนจองไว้ก่อนแล้วอย่างนั้นสินะ?" "ใช่! และคนๆ นั้นคือตระกูลหลงผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าของสัมปทานพลังงานครึ่งค่อนประเทศ แกไม่มีสิทธิ์..." "งั้นเหรอครับ..." คินน์ขัดขึ้นเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว *พรึบ!* หน้าจอโฮโลแกรมสีเขียวเข้มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที พร้อมกับเอกสารทางกฎหมายนับพันฉบับที่ถูกส่งตรงไปยังระบบส่วนกลางของรัฐบาลและสมาคมฮันเตอร์นานาชาติในเสี้ยววินาที [ทำ1รายการสำเร็จ: ซื้อกิจการทั้งหมดของกลุ่มการค้าตระกูลหลง มูลค่า 4.5 แสนล้านเครดิต หักจากบัญชีหลักเรียบร้อย] [สถานะปัจจุบัน: โฮสต์ได้กลายเป็น 'ผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าของที่แท้จริง' ของตระกูลหลงเป็นที่เรียบร้อย] หลงเทียนซี่ขมวดคิ้ว "แกทำบ้าอะไรของแก? คิดว่าเล่นกลอะไรตบตา..." ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง โทรศัพท์มือถือรุ่นพิเศษในกระเป๋าเสื้อสูทของหลงเทียนซี่ก็แผדเสียงกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกันถึงสามเครื่อง ผู้ติดตามทั้งสองคนด้านหลังก็หน้าถอดสีเมื่อนาฬิกาอัจฉริยะข้อมือสั่นเตือนรัว เทียนซี่มือสั่นเทาควักโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตกใจ หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากพ่อของเขา—ผู้นำตระกูลหลง—ด้วยใบหน้ากระวนกระวายสุดขีด "ฮะ... ฮัลโหลครับพ่อ เกิดอะไร... อะไรนะ! หุ้นร่วงติดฟลอร์? ธนาคารอายัติบัญชีทั้งหมด? กว้านซื้อกิจการ... ใครเป็นคนทำ?!" เสียงปลายสายหวีดร้องด้วยความสิ้นหวังทะลักออกมาจากลำโพงจนทุกคนในห้องได้ยินอย่างชัดเจน *[ไอ้โง่เอ้ย! แกไปหาเรื่องใครมา! ตอนนี้ตระกูลเราล้มละลายแล้ว! มีมหาเศรษฐีปริศนาซื้อหุ้นทั้งหมดของเราในเวลาไม่ถึงสามวินาที! เรากลายเป็นขอทานแล้วเว้ย!]သမ* โทรศัพท์มือถือหลุดจากมือร่วงลงกระแทกพื้นกระเบื้องเสียงดังสนั่น หลงเทียนซี่เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางวันแสมๆ เขากวาดสายตามองคินน์ที่ยืนมองเขาด้วยสายตาของ "เจ้าของชีวิต" อย่างแท้จริง คินน์ก้มลงมองเศษซากโทรศัพท์ที่แตกกระจายบนพื้น ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่อ่อนโยน "ยินดีต้อนรับสู่ตระกูลหลงเวอร์ชันใหม่นะครับคุณชาย... แต่ดูเหมือนว่าตำแหน่ง 'สุนัข' ที่คุณว่าเมื่อครู่ ตอนนี้มันน่าจะเหมาะกับคุณมากกว่าเดิมเสียแล้วล่ะครับ" ในวินาทีที่หลงเทียนซี่กำลังจะอ้าปากกรีดร้องด้วยความสติแตก ประตูห้องประชุมนิรภัยด้านหลังก็เปิดผางออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของกองกำลังพิเศษระดับ SSS สังกัดส่วนกลางที่เดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ หัวหน้าหน่วยก้าวตรงมาคุกเข่าต่อหน้าคินน์ทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตคุณชายตระกูลใหญ่ "ท่านประธานคินน์ครับ... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวและกองกำลังคุ้มกันพร้อมแล้วครับ จะให้เราจัดการ 'ขยะ' ชิ้นนี้ทิ้งเลยไหมครับ?" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" เสมอมานะครับ)