ดันเจี้ยนส่วนตัวของมหาเศรษฐี

“ถ้า ‘นายใหญ่’ ของพวกแกคิดจะเด็ดหัวฉัน ก็บอกให้มันเตรียมโลงศพรอไว้ได้เลย เพราะดันเจี้ยนถัดไปที่มันจะได้เข้าไป... คือนรกที่ฉันสร้างขึ้นเองกับมือ” คินน์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองไปยังซากศพของหน่วยล่าสังหารที่เพิ่งกลายเป็นฝุ่นผงไปเมื่อครู่ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยพลังงานที่พลุ่งพล่านจากระบบ—มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความกระหายที่อยากจะเหยียบย่ำโชคชะตาที่ใครต่อใครพยายามยัดเยียดให้เขา “คินน์... เลือดนั่น” รินะก้าวเข้ามาใกล้ มือเรียวบางสั่นเล็กน้อยขณะแตะลงบนรอยแผลที่ต้นแขนของเขา เธอไม่ได้หวาดกลัวต่อศัตรู แต่เธอกลัว... กลัวว่าชายที่เธอรักจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปในกระแสธารแห่งอำนาจที่เขากำลังถือครอง คินน์หันกลับมา แววตาที่เย็นชาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงในชั่วพริบตา เขากุมมือเธอไว้แน่น “ไม่ต้องห่วงรินะ ต่อให้โลกทั้งใบหันคมดาบใส่เรา แต่ตราบใดที่เธอยังอยู่ข้างฉัน... ฉันจะเปลี่ยนดันเจี้ยนทุกแห่งให้กลายเป็นปราสาทส่วนตัวของเรา” [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ผู้ใช้งานได้รับสิทธิ์ครอบครอง ‘มิติส่วนตัว (Private Dungeon Instance)’] [สถานะ: ปลดล็อกพื้นที่ลี้ลับระดับ SSS - ห้องสมุดต้องห้ามแห่งห้วงมิติ] [คำสั่ง: ต้องการสร้างดันเจี้ยนส่วนตัวเพื่อใช้ฟาร์มเลเวลแบบก้าวกระโดดหรือไม่?] คินน์ไม่ได้ลังเล เขากด ‘ตกลง’ ในอินเตอร์เฟซที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทันที ทันใดนั้น พื้นที่รอบกายของทั้งคู่ก็บิดเบี้ยว อากาศรอบข้างหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกไป ก่อนจะแทนที่ด้วยกลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นของเหลว ภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนจากทางเดินมืดมิดของดันเจี้ยนร้าง กลายเป็นโถงวิหารโอ่อ่าที่ทำจากหินสีดำสนิท ประดับด้วยแสงระยิบระยับจากคริสตัลมานาที่ลอยเคว้งคว้าง นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่เกิดจากธรรมชาติ แต่เป็นพื้นที่ที่ระบบสร้างขึ้นตามความต้องการของเขาเพียงผู้เดียว “ที่นี่มัน...” รินะเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงพลังมานาที่มหาศาลจนน่าเหลือเชื่อ “มันบริสุทธิ์กว่าดันเจี้ยนแรงก์ S ทุกที่ที่ฉันเคยเข้าไปเสียอีก” “ใช่ และที่นี่แหละจะเป็นจุดจบของพวกเหยียดหยามที่เคยดูถูกเรา” คินน์เดินเข้าไปใจกลางโถงวิหาร เขากดเลือกฟังก์ชัน ‘จำลองมอนสเตอร์’ และปรับระดับความยากให้อยู่ในระดับสูงสุดของแรงก์ A ซึ่งปกติแล้วฮันเตอร์ระดับสูงต้องใช้เวลาเตรียมตัวเป็นสัปดาห์ แต่ที่นี่... คินน์สั่งการเพียงปลายนิ้ว [ระบบกำลังเตรียมมอนสเตอร์ระดับบอส: ไคเมร่าเกราะเพชร] [เวลาในการฟื้นฟูมอนสเตอร์: 0 วินาที] การต่อสู้เริ่มขึ้นทันที เสียงคำรามของอสูรกายกึกก้องไปทั่วห้องโถง คินน์พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยจากสาย ความเร็วของเขาสูงกว่าที่ผ่านมาหลายเท่าตัว ดาบในมือที่ได้รับมาจากระบบส่องประกายสีทอง คมดาบตัดผ่านเกราะเพชรของไคเมร่าจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ราวกับก้อนน้ำแข็ง ฉับ! ฉับ! ฉับ! เลือดสีน้ำเงินสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น คินน์ไม่ได้เพียงแค่ฆ่า แต่มันคือการสังหารอย่างมีศิลปะ ทุกการเคลื่อนไหวแฝงไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานปี การฟาร์มเลเวลในดันเจี้ยนส่วนตัวครั้งนี้ไม่มีขีดจำกัด ไม่มีกฎเกณฑ์ของกิลด์ และไม่มีคำสั่งของใครหน้าไหนทั้งนั้น [เลเวลอัป! เลเวล 35 -> 42] [ได้รับทักษะ: ‘อาณัติแห่งราชันย์’ - บังคับให้มอนสเตอร์ในพื้นที่กลายเป็นทาสรับใช้ชั่วคราว] “คินน์! ระวังข้างหลัง!” รินะร้องเตือนพร้อมกางบาเรียสีครามป้องกันลูกไฟที่พุ่งตรงมายังจุดบอดของเขา คินน์ไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขารู้ดีว่ารินะคือส่วนเติมเต็มที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ว่าใครจะทรยศเขา แต่ผู้หญิงคนนี้จะไม่มีวันทำเช่นนั้น หลังจากผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงที่ไร้ความเหน็ดเหนื่อย ดันเจี้ยนส่วนตัวแห่งนี้ได้กลายเป็นสุสานของเหล่าบอสไปเรียบร้อยแล้ว คินน์ยืนอยู่ท่ามกลางซากมอนสเตอร์ที่กองพะเนิน เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดที่แข็งแกร่งขึ้นจนแทบระเบิดออก “เราจะไม่อยู่ในเงาของใครอีกต่อไป รินะ” คินน์เอ่ยพลางเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าด้วยแววตาที่เด็ดขาด “เย็นนี้... เราจะไปงานเลี้ยงประมูลของกิลด์แสงอรุณ” “แต่ที่นั่นมันเป็นเขตห้ามเข้าสำหรับฮันเตอร์แรงก์ F อย่างคุณไม่ใช่หรือคะ?” รินะถามด้วยความเป็นห่วง คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาทรงพลังและเยือกเย็น “กฎพวกนั้นมันสำหรับพวกเศษสัสที่ยังมองโลกแคบๆ วันนี้ฉันจะไปประกาศให้พวกมันรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของ ‘ทรัพย์สิน’ ที่แท้จริงในดันเจี้ยนแห่งนี้” ทันใดนั้น หน้าจอดิจิทัลตรงหน้าเขาก็แจ้งเตือนข้อความสีแดงฉานขึ้นมา [คำเตือน: มีการบุกรุกมิติส่วนตัว! สถานะ: นายใหญ่ตัวจริงได้ส่ง ‘ผู้คุมกฎระดับสูง’ เข้ามาขัดขวางการเลเวลอัปของคุณ] เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของวิหาร ชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียดหยาม เขามองคินน์ราวกับมองมดปลวก ก่อนจะชูบัตรผ่านเข้า-ออกดันเจี้ยนสีดำทมิฬขึ้นมา “แกคิดว่าแกซ่อนตัวอยู่ในรูนี้ได้นานแค่ไหนกัน คินน์? นายท่านให้ฉันมาเชิญแกไปสู่ความตายที่แท้จริง... โดยไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกต่อไป” คินน์ไม่ได้หวั่นไหว เขาเพียงแค่หันไปสบตารินะ ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง “เชิญเหรอ? ดี... งั้นบอกเจ้านายแกด้วยนะว่า ฉันยินดีรับคำเชิญ แต่ก่อนจะไป... ช่วยเตรียมป้ายหลุมศพเพิ่มอีกหนึ่งที่ให้ตัวแกเองด้วยล่ะ” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายดาร์กไปกับผมนะครับ / เงาฮันเตอร์ไร้เงา