ทัณฑ์สวรรค์คำราม

รอยแยกแห่งมิติเหนือนภาเบื้องบนฉีกขาดออกเป็นทางยาว ปราณกระบี่สีครามเข้มสายหนึ่งพุ่งทะยานเสียดแทงม่านเมฆหนาทึบจนแหลกละเอียดเป็นจุล แรงกดดันจากอาณาจักรฟ้าดินแผ่ซ่านกดทับลงมาจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของไป๋เฉินแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมตามกรอบหน้าคมคาย แต่แววตาของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดคู่นั้นกลับทอประกายความเย่อหยิ่งท้าทายอย่างไร้ขอบเขต “ฮ่าๆๆ! คิดว่าอัสนีบาตเพียงเท่านี้ จะสยบวิถีกระบี่ของไป๋เฉินผู้นี้ได้กระนั้นหรือ!” เสียงหัวسเราะกึ่งคำรามดังสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขากระบี่เหมันต์ ไป๋เฉินสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่วิเศษเก้าสีในมือสั่นระริกส่งเสียงร้องคำรามรับเจ้าของ ประหนึ่งพญาอินทรีที่กระหายการโผบินเข้าสู่พายุคราม ภายใน단전 (ตันเถียน - จุดศูนย์กลางพลังงาน) ของเขากลุ่มก้อนโอสถเพลิงเก้าสีหมุนวนด้วยความเร็วสูงหลอมรวมพลังฟ้าดินเข้ากับลมปราณแท้จริงอย่างไร้ที่ติ ร่างระหงของมู่หรงเสวี่ยยืนนิ่งอยู่บนชะง่อนผาสูงชันเบื้องล่าง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปลิวสะบัดตามแรงพายุหมุนเบื้องบน แม้นางจะขึ้นชื่อว่าเป็นนางเซียนผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งไร้ความรู้สึก แต่ในยามนี้แววตาคู่คมกลับฉายแววความกังวลระคนห่วงหาอย่างปิดไม่มิด นางกำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด “ไป๋เฉิน... ทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่สาม ‘อัสนีเก้าสวรรค์พิฆาต’ หาใช่เรื่องล้อเล่น เจ้าอย่าได้ประมาทเป็นอันขาด!” เสียงหวานกังวานราวกับหยกกระทบกันเอ่ยขึ้น แม้จะพยายามรักษาความเยือกเย็นไว้เพียงใด แต่ร่องรอยแห่งความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นกลับเด่นชัดเสียจนสายลมรอบกายพล an แปรเปลี่ยนอุณหภูมิ ไป๋เฉินเหลือบสายตากลับมามองนางเซียนผู้เยือกเย็น รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์และฃความเจ้าสำราญผุดขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ความเป็นความตาย “ภรรยาข้า... เจ้าเป็นห่วงข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ? วางใจเถอะ ต่อให้สวรรค์เบื้องบนต้องการเอาชีวิตข้า ไป๋เฉินผู้นี้ก็จะใช้กระบี่ในมือ... ควบคุมชะตากรรมด้วยตนเอง!” สิ้นคำกล่าวของเขา ท้องนภาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับหมึกป้าย ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องราวกับมังกรพิโรธดังลั่นสนั่นหู ‘เปรี้ยง!’ สายฟ้าสีทองอร่ามขนาดเท่าลำต้นตาลฟาดผ่าลงมาจากใจกลางมิติที่ฉีกขาด พลังทำลายล้างของมันรุนแรงเสียจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวหลอมละลาย นี่คือทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่สาม! บททดสอบอันโหดร้ายที่สุดสำหรับผู้ที่ต้องการก้าวข้ามขอบเขตเซียนแท้จริง! ไป๋เฉินไม่หลบหนี เขาก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายแผ่พุ่งจิตสังหารและปราณกระบี่พวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าดุจเสาค้ำยันสวรรค์ มือขวาตวัดกระบี่เก้าสีวาดเป็นวงโค้ง อักขระเวทโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศหลอมรวมเป็นโล่พลังงานเพลิงเก้าสีเจิดจ้า ตูมมมมม! แรงปะทะระหว่างอัสนีสวรรค์และปราณกระบี่สร้างคลื่นกระแทกสะท้านสะเทือนไปทั่วรัศมีร้อยลี้ ยอดเขาหินผานับไม่ถ้วนพังทลายลงมาเป็นฝุ่นผง พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ควันสีขาวพวยพุ่งคละคลุ้งบดบังทัศนียภาพจนมองไม่เห็นสิ่งใด มู่หรงเสวี่ยหัวใจกระตุกวูบ นางพุ่งทะยานร่างดุจหงส์ขาวฝ่าม่านควันหนาทึบเข้าไปทันทีด้วยความร้อนรน “ไป๋เฉิน!” ทว่า ในวินาทีที่ควันจางลง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของนางสะดุด ไป๋เฉินยังคงยืนหยัดอย่างองอาจ แม้อาภรณ์สีดำสนิทจะมีรอยขาดวิ่นและมีโลหิตสีแดงฉานไหลซึมจากมุมปาก แต่แววตาของเขากลับสטว่างเจิดจ้ากว่าดวงดาราบนฟากฟ้า พลังปราณรอบตัวเขาในยามนี้ทะยานขึ้นสู่ขอบเขตใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ทว่า ความนิ่งงันปกคลุมได้เพียงชั่วลมหายใจ... มิติเบื้องบนที่ควรจะสงบลง กลับฉีกขาดออกกว้างกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า! เงาร่างสีดำทมิฬร่างหนึ่งพร้อมด้วยกลิ่นอายบรรพกาลอันน่าสะพรึงกลัว ค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกแห่งความมืดมิดนั้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทผู้คน "นึกไม่ถึงว่า... ในยุคสมัยที่เสื่อมถอยเช่นนี้ ยังมีมดปลวกที่บังอาจท้าทายกฎแห่งสวรรค์ถึงเพียงนี้..." ...แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ... เพลิงโอสถสวรรค์