เปิดโปงแผนชั่วของรองเจ้าสำนัก

“เจ้ากล้าดียังไงถึงกล่าวหาข้าด้วยเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ ไป๋เฉิน! ในฐานะรองเจ้าสำนักแห่งสำนักเซียนทมิฬ คำพูดของเจ้าไม่ต่างจากการหมิ่นเกียรติแห่งยอดเขาเทวะ!” เสียงคำรามของ ‘จ้าวเฟิง’ ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงประชุมใหญ่ แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นปลายพุ่งเข้ากระแทกใส่ร่างของไป๋เฉินจนพื้นหินศิลาใต้เท้าเริ่มแตกร้าวเป็นวงกว้าง ทว่าท่ามกลางพายุพลังงานที่โหมกระหน่ำ ชายหนุ่มกลับยืนหยัดสงบนิ่งประหนึ่งขุนเขาที่ไร้ซึ่งความสะท้านสะเทือน ไป๋เฉินคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดุจกระบี่หิมะจ้องมองไปยังรองเจ้าสำนักผู้มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม “เกียรติงั้นหรือ? คนที่แอบขายหินปราณระดับนภาและโอสถทิพย์ของสำนักไปให้กับพรรคมารเพื่อแลกกับคัมภีร์ต้องห้าม มีสิทธิ์อะไรมาพร่ำสอนเรื่องเกียรติกับข้า” “เจ้า!” จ้าวเฟิงหน้าถอดสี แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับมาตีหน้าขรึม “ไร้สาระ! หากเจ้าไม่มีหลักฐาน ก็อย่าหวังว่าจะรอดไปจากห้องโถงนี้ได้!” มู่หรงเสวี่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักข้างบัลลังก์เจ้าสำนักในฐานะแขกผู้ทรงเกียรติขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยดุจดาราระยับเย็นชาดุจน้ำแข็งคู่นั้นไม่ได้เหลือบมองจ้าวเฟิงแม้แต่น้อย ทว่าไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างนางกลับทำให้บรรยากาศภายในโถงกดดันจนแทบหยุดหายใจ นางเพียงเอ่ยเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ไป๋เฉิน หากเจ้าไม่มีของจริง วันนี้แม้แต่ข้าก็ไม่อาจปกป้องเจ้าจากกฎของสำนักได้” ไป๋เฉินหันไปพยักหน้าให้ภรรยาคนงาม สายตาสื่อความหมายว่า ‘เชื่อใจข้า’ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ม้วนคัมภีร์หนังอสูรเก่าคร่ำคร่าก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ “นี่คือบันทึกการส่งมอบหินปราณที่เจ้าลงนามด้วยตราประทับโลหิตของเจ้าเอง... จ้าวเฟิง ในคัมภีร์เล่มนี้ยังมี ‘กลิ่นอายเพลิงสีชาด’ จากโอสถที่ข้าหลอมขึ้นเอง ซึ่งข้าจงใจใส่ไว้เพื่อตรวจสอบพวกหนอนบ่อนไส้โดยเฉพาะ” เมื่อจ้าวเฟิงเห็นบันทึกนั้น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดดุจคนตาย เขารู้ดีว่าหากเปิดเผยเนื้อหาในนั้นออกมา มิใช่เพียงตำแหน่งรองเจ้าสำนักที่จะหลุดลอย แต่มันคือความตายสถานเดียว! “ฆ่ามัน! ใครก็ได้ สังหารเจ้าสวะนี่ทิ้งซะ!” จ้าวเฟิงตะโกนสั่งเหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหิน ฉับพลัน! เงาร่างนับสิบพุ่งทะยานออกมาจากความมืดพร้อมคมดาบที่อาบยาพิษร้ายแรง ไป๋เฉินไม่แม้แต่จะขยับกาย กระบี่ในฝักที่คาดเอวพลันส่งเสียงสั่นสะท้าน ‘วิ้ง’ เบาๆ คลื่นพลังกระบี่สีทองคำบริสุทธิ์ระเบิดออกมาจากร่างเขารัศมีสามวา บดขยี้เงาร่างเหล่านั้นจนกระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง “ในวิถีกระบี่ของข้า ความตายของพวกเจ้าถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในห้องนี้แล้ว” ไป๋เฉินกล่าวเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เปลวเพลิงเก้าสีปะทุขึ้นจากฝ่ามือ พุ่งเข้าเผาผลาญม้วนคัมภีร์จนกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ทว่า—ภาพจำลองจากเหตุการณ์ในคัมภีร์กลับถูกฉายซ้ำขึ้นกลางอากาศด้วยวิชาลี้ลับของเขา ภาพเหตุการณ์ที่จ้าวเฟิงแอบพบปะกับประมุขพรรคมารปรากฏชัดเจนต่อหน้าเหล่าอาวุโสและศิษย์สำนักทุกคน เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วโถง ความศรัทธาที่เคยมีต่อรองเจ้าสำนักพังทลายลงในพริบตา จ้าวเฟิงมองภาพเหล่านั้นด้วยความสิ้นหวัง เขาคว้ากระบี่คู่กายหมายจะพุ่งเข้าแทงไป๋เฉินจากด้านหลังด้วยความแค้นเคืองถึงขีดสุด แต่ก่อนที่ปลายกระบี่จะถึงตัวมู่หรงเสวี่ยกลับขยับกายเพียงแผ่วเบา ร่างของนางหายไปจากสายตาและปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าจ้าวเฟิง พร้อมกับดัชนีน้ำแข็งที่จี้ลงบนจุดชีพจรของเขา “ความชั่วช้าของเจ้า ทำให้หิมะของข้าต้องแปดเปื้อน” มู่หรงเสวี่ยกล่าวเพียงเท่านี้ ก่อนจะผลักจ้าวเฟิงกระเด็นไปกองกับพื้นด้วยพลังปราณมหาศาล ไป๋เฉินเดินเข้าไปใกล้จ้าวเฟิงที่นอนหายใจรวยริน เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูรองเจ้าสำนักที่กำลังหมดสิ้นหนทาง “เจ้าคิดว่าเจ้าคุมเกมได้ทั้งหมด แต่ลืมไปหรือว่า... ข้าคือคนที่อยู่เหนือเกมกระดานนี้มาตั้งแต่ต้น” ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับความพ่ายแพ้ของจ้าวเฟิง ท้องฟ้าเหนือสำนักเซียนทมิฬกลับมืดมิดลงอย่างฉับพลัน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ อักขระเวทสีดำทมิฬขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือหลังคาโถงประชุม พลังกดดันระดับเทพเซียนที่ไม่มีใครเคยสัมผัสมาก่อนแผ่ซ่านลงมาจนทุกคนต้องทรุดเข่าลงกับพื้น ไป๋เฉินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก “นี่มัน... ผนึกทัณฑ์สวรรค์ที่ถูกทำลาย? ใครกันที่กล้าเปิดประตูมิติในเวลานี้!” มู่หรงเสวี่ยคว้ามือไป๋เฉินไว้แน่น สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา “ไป๋เฉิน... เตรียมตัวให้พร้อม คนที่ข้าหวาดกลัวที่สุด กำลังจะมาเยือนที่นี่” ประตูมิติสีเลือดที่แยกออกตรงกลางโถงประชุม ปรากฏเงาร่างบุรุษในชุดเกราะทองคำผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับไป๋เฉินดั่งส่องกระจก... เขาคือศัตรูคู่อาฆาตจากอดีตชาติที่ทุกคนต่างคิดว่าดับสูญไปนานนับพันปี! แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ... เพลิงโอสถสวรรค์