บรรลุขอบเขตมหาเทพเซียน

มหาทัณฑ์อัสนีเก้าชั้นฟ้ามิได้คำรามด้วยความเกรี้ยวกราด หากแต่สั่นสะเทือนด้วยความหวาดกลัว ห้วงมิติเบื้องบนแตกร้าวเป็นทางยาว เผยให้เห็นความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งและดวงเนตรสีทองแดงขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองลงมายังร่างอันโชกโชนไปด้วยโลหิตของบุรุษผู้หนึ่ง ไป๋เฉินยืนหยัดอยู่บนยอดเขาอัสนีผลาญ ศาสตราวุธในมือคือกระบี่เซียนโลหิตที่สะท้อนแสงเงาประดุจธารน้ำแข็งหมื่นปี ร่างกายของเขาร้าวราญดั่งเครื่องปั้นดินเผาที่ใกล้แตกสลาย ทุกย่างก้าวที่ขับเคลื่อนด้วยลมปราณทลายสวรรค์ ทำให้กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับจะแหลกเป็นจุล "สวรรค์เบื้องบนคิดจะดับสูญวิถีแห่งข้า ถึงกับต้องใช้ทัณฑ์อัสนีบรรพกาลเชียวหรือ?" ไป๋เฉินแย้มยรอยยิ้มหยัน นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่สะท้อนประกายเพลิงวิเศษเก้าสีที่ลุกโชนขึ้นจากห้วงสมุทรปราณในตันtian (ตันเถียน) ของตนเอง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียและความแค้นเคืองต่อกฎเกณฑ์อันไร้ความปรานีของฟ้าดิน หลอมรวมเข้ากับความรักอันล้ำลึกที่เขามีต่อนางพญาผู้เยือกเย็น ทว่าบัดนี้กำลังนอนไร้สติอยู่ภายใต้อุ้งมือของอริราชศัตรูเบื้องล่าง พลังจิตวิญญาณของเขาพุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด ทะลวงผ่านกำแพงขอบเขตที่เหล่าเซียนโบราณต่างทอดถอนใจว่าไม่มีวันไปถึง เบื้องล่างหน้าผาสูชัน มู่หรงเสวี่ย นางเซียนผู้เคยสง่างามดั่งเทพธิดาน้ำแข็ง บัดนี้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดสีชาด นางพยายามฝืนประคองร่างที่อ่อนแรงด้วยกระบี่คู่กาย ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งเหมันต์ปีศาจ บัดนี้กลับเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความห่วงหาอาทร นางมองดูบุรุษผู้ยืนหยัดท้าทายสายฟ้าอยู่เบื้องบนด้วยหัวใจที่บีบรัด "ไป๋เฉิน... พอได้แล้ว ท่านจะฝืนสังขารเช่นนี้ไปเพื่ออะไร..." เสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือ ความเย็นชาทั้งปวงถูกหลอมละลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่ยอมมอบให้เขาแต่เพียงผู้เดียว ไป๋เฉินก้มลงมองนางด้วยหางตา รอยยิ้มอบอุ่นที่ปรากฏบนริมฝีปากเปื้อนเลือดช่างตัดกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวรอบตัวอย่างสิ้นเชิง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานที่สะท้อนไปทั่วทั้งหุบเขา "เสวี่ยเอ๋อร์... รอข้าอีกเพียงเค่อเดียว เมื่อข้าเหยียบย่ำทัณฑ์สวรรค์นี้จนแหลกสละ ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน... บ้านที่มีเพียงเราสองคน" สิ้นเสียงของไป๋เฉิน ท้องฟ้าก็คำรามลั่น สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำอัคคีพุ่งทะยานลงมาดั่งอุกกาบาตพิฆาตโลก แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบรัศมีร้อยลี้ทรุดฮวบลงกลายเป็นหลุมลึก เหล่ายอดฝีมือจากสำนักใหญ่ที่แอบซ่อนอยู่โดยรอบต่างกระอักเลือดออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจกลัว พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า มนุษย์ผู้หนึ่งจะกล้าท้าทายพลังแห่งมหาทัณฑ์ที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ไป๋เฉินไม่หลบเลี่ยง เขาก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง ประสานวิถีกระบี่เข้ากับ "เพลิงวิเศษเก้าสี" ที่หลอมรวมจากโอสถบรรพกาลนับหมื่นเม็ด ร่างกายของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเตาหลอมโอสถมีชีวิต เปลวเพลิงเก้าสีแผ่ขยายออกเป็นรูปดอกบัวเพลิงยักษ์โอบล้อมร่างเอาไว้ ปะทะเข้ากับสายฟ้าสีม่วงอย่างจัง! *ตูมมมมมม!* เสียงระเบิดดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก แรงปะทะแผ่ขยายเป็นคลื่นกระแทกสีขาวโพลนกวาดล้างภูเขาพังทลายลงมาเป็นแถบๆ ห้วงมิติรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิท ไป๋เฉินกระอักเลือดคำโตออกมาอีกครั้ง ร่างกายของเขาถูกสายฟ้าแผดเผาจนเนื้อหนังหลุดลุ่ย ทว่าแววตาของเขากลับสว่างวาบยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน "วิถีกระบี่ข้าทะยานฟ้า ดินแดนใดเล่าจะกล้าขวางกั้น!" ไป๋เฉินคำรามลั่น พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก ขอบเขตพลังของเขาที่ติดค้างอยู่ ณ จุดสูงสุดมาเนิ่นนาน บัดนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ประตูแห่ง "ขอบเขตมหาเทพเซียน" ที่ปิดตายมานับพันปีถูกพังทลายลงด้วยกระบวนท่าเดียว อกฎเกณฑ์สวรรค์สั่นคลอน ดวงเนตรสีทองแดงบนท้องฟ้าเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้ที่อยู่เหนือกว่าฟ้าดิน—ผู้ไร้เทียมทานอย่างแท้จริงได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว แสงสว่างเจิดจ้าไร้ขอบเขตสาดส่องลงมาจากรอยแยกมิติ อาการบาดเจ็บทั้งหมดของไป๋เฉินหายเป็นปลิดทิ้งในชั่วพริบตา กระบี่เซียนโลหิตในมือแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม แผ่ไอสังหารที่ทำเอาสวรรค์ต้องสั่นสะท้อน เขาก้าวเดินไปกลางอากาศทีละก้าวอย่างไร้สุ้มเสียง ทุกย่างก้าวที่ผ่านไป ดอกบัวเพลิงเก้าสีเบ่งบานรองรับฝ่าเท้า รัศมีแห่งความยิ่งใหญ่แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งยุทธภพ เบื้องล่าง... ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักมารโลหิตผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัวภายใต้แรงกดดันระดับมหาเทพเซียน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เป็นไปไม่ได้... มนุษย์... มนุษย์จะบรรลุถึงขอบเขตนี้ได้อย่างไร..." ไป๋เฉินก้มมองผู้อาวุโสผู้นั้นจากเบื้องบน สายตาของเขาเย็นชาดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพได้ทุกเมื่อ ทว่าก่อนที่เขาจะได้ลงมือ เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังมู่หรงเสวี่ย พร้อมกับคมดาบอาบยาพิษที่จ่อตรงไปยังลำคอระหงของนางอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ! "หากไม่อยากให้นางตาย ก็จงคุกเข่าลงเสีย เจ้าสำนักไป๋!" เสียงแหบพร่าและอำมหิตดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของผู้มาใหม่ ดวงตาของไป๋เฉินหดแคบลงในทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตาเดียว พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์