หยดน้ำตาของนางเซียน

เศษเสี้ยววิญญาณแห่งทัณฑ์สวรรค์แผดเสียงคำรามกึกก้องจนผืนแผ่นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือน เลือดสีชาดกระเซ็นออกจากมุมปากของไป๋เฉินย้อมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ให้กลายเป็นสีแดงฉาน ในมือของเขายังคงกุมกระบี่โบราณที่สั่นระริกด้วยแรงสะท้อนจากค่ายกลมารโลหิต ทว่าร่างของมหาเทพกระบี่ผู้ทะนงตนกลับทรุดฮวบลงครึ่งเข่า ท่ามกลางกลิ่นไอความตายที่คืบคลานเข้ามาปกคลุมทุกตารางนิ้ว "เฉิน...!" เสียงอุทานที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของมู่หรงเสวี่ยมิใช่เสียงของเซียนผู้เย็นชาไร้หัวใจดั่งเช่นวันวาน แต่มันคือเสียงสะท้อนจากวิญญาณที่กำลังแตกสลาย นางเซียนผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่ผู้ใด แม้ในวันที่ต้องสูญเสียอาจารย์หรือเผชิญหน้ากับความตาย บัดนี้ ม่านตาคู่นั้นกลับสั่นระริกอย่างรุนแรง ภาพบุรุษผู้เคยใช้แผ่นหลังกว้างใหญ่ปกป้องนางจากภัยพิบัติทั่วหล้า บัดนี้กลับทรุดลงตรงหน้า ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนริบหรี่ท่ามกลางพายุใหญ่ หยดน้ำใสบริสุทธิ์หยดแรกหลุดร่วงจากดวงตาคู่สวยที่เคยเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี มันร่วงหล่นกระทบลงบนแก้มของนาง ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นศิลาเบื้องล่าง เสียงหยดน้ำตากระทบพื้นราวกับเสียงระฆังแห่งความโศกเศร้าที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขากระบี่เหมันต์ ไป๋เฉินฝืนเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากยังคงไว้ซึ่งความเจ้าสำราญและดื้อรั้นเช่นเดิม แม้ความเจ็บปวดจะแผดเผาไปทั่วร่าง "เจ้า... ร้องไห้ให้ข้าด้วยหรือ เสวี่ยเอ๋อร์..." "หุบปากเสีย!" มู่หรงเสวี่ยตวาดเสียงสั่น นางพุ่งทะยานเข้ามาประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาไว้ในอ้อมแขน ปราณเหมันต์พันปีถูกระเบิดออกมาเพื่อสกัดกั้นพิษมารที่กำลังกัดกินเส้นชีพจรของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าพลังย้อนกลับของทัณฑ์สวรรค์นั้นรุนแรงเกินกว่าจะเยียวยาด้วยวิธีธรรมดา เลือดของไป๋เฉินยังคงไหลซึมผ่านอุ้งมือของนาง ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่าน นางกลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นสุดท้ายที่กำลังเลือนหายไปจากกายของบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจ "ข้าไม่อนุญาตให้ท่านตาย... ได้ยินหรือไม่ ไป๋เฉิน!" น้ำเสียงของนางสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของเจ้าแห่งหุบเขากระบี่เหมันต์ผู้ยิ่งใหญ่ หยดน้ำตาหยดที่สองและสามร่วงหล่นลงบนหน้าอกเสื้อของเขา เปียกชุ่มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่นางเก็บงำไว้มาเนิ่นนาน ไป๋เฉินยกมือที่สั่นเทาขึ้นสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนาง นิ้วเรียวยาวเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากดวงตาคู่นั้นอย่างทะนุถนอม "ข้า... ผิดคำพูดที่ไหนกัน ข้ายังต้องอยู่ดูเจ้าสวมชุดเจ้าสาวให้ข้า... ข้าจะตายได้อย่างไร..." ทันใดนั้น ท้องนภากลับมืดครึ้มลงอีกครั้ง อสนีบาตสีดำทมิฬผ่าลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของมู่หรงเสวี่ยลั่นกร๊อบ แต่นางหาได้ถอยหนีไม่ นางตวัดกระบี่เหมันต์คู่ใจ ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารล้างผลาญ "ผู้ใด... บังอาจแตะต้องเขา วันนี้ข้าจะล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก!" เพลิงวิเศษเก้าสีในตัน티นของไป๋เฉินเกิดปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเดือดดาลของนาง มันระเบิดแสงเจิดจ้าพุ่งทะยานออกจากร่างของเขาหลอมรวมเข้ากับปราณเหมันต์ของมู่หรงเสวี่ย เกิดเป็นวิชาผสานหยินหยางสะท้านภพ รัศมีพลังรุนแรงแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างจนเหล่าผู้อาวุโสสำนักมารที่แอบซ่อนอยู่ต้องกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ทว่า ในวินาทีที่พลังทั้งสองสายกำลังจะหลอมรวมเพื่อต้านทานทัณฑ์ระลอกสุดท้าย พื้นเบื้องล่างกลับแยกตัวออก เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องมาจากความมืดมิด "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... นางเซียนผู้เย็นชา ยอมหลั่งน้ำตาให้แก่ไอ้ขยะแซ่ไป๋ผู้นี้" เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ ในมือถือกระบี่มารโลหิตที่อาบไปด้วยกลิ่นอายบรรพกาล และที่สำคัญ... ปลายกระบี่นั้นกำลังจ่อตรงไปที่จุดตายด้านหลังของมู่หรงเสวี่ยในขณะที่นางกำลังทุ่มสมาธิทั้งหมดรักษาไป๋เฉิน! มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้าง นางไม่มีทางหลบพ้นการลอบสังหารนี้ในขณะที่กำลังถ่าย "เสวี่ยเอ๋อร์! หลบไป!" ไป๋เฉินคำรามลั่น รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายพลิกตัวสลับตำแหน่งกับนางในเสี้ยววินาที เสียงเนื้อกระทบคมกระบี่ดังฟังชัด พร้อมกับเลือดสดๆ ที่ทะลักออกมาจากแผ่นหลังของมหาเทพหนุ่ม อาภรณ์สีขาวของเขาถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงเข้มในพริบตาเดียว! พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์