พันธสัญญากับสัตว์อสูรบรรพกาล

โลหิตสีชาดหยดลงบนพื้นหินอัคคีทีละหยด เสียง "ติ๋ง... ติ๋ง..." ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของป่าอสูรหมื่นลี้ เบื้องหน้าไป๋เฉินคือเงาร่างมหึมาของพยัคฆ์อัคคีบรรพกาล อสูรโบราณที่มีเขี้ยวสีนิลกาฬและเปลวเพลิงสีชาดลุกโชนท่วมร่าง ขนทุกเส้นของมันแหลมคมดั่งศาสตราวุธ ดวงตาสีเพลิงคู่โตจ้องมองบุรุษหนุ่มชุดขาวเบื้องล่างด้วยความอาฆาตมาดร้ายและหวาดหวั่นในคราเดียวกัน "นับว่าเจ้ามีตบะแก่กล้าไม่เบา... เสียแต่ว่ากระดูกสันหลังยังแข็งกระด้างเกินไปหน่อย" ไป๋เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงเปี่ยมด้วยความเจ้าสำราญ ทว่าแววตาสีดำสนิทกลับลึกล้ำดั่งห้วงมหาสนุทร มือขวาของเขายังคงถือพัดจีบกระดาษสาที่ปักลายเมฆาอัคคี แม้รอบกายจะถูกรายล้อมด้วยไอสังหารที่แผดเผาจนอากาศบิดเบี้ยว แต่ชายหนุ่มกลับยืนสงบนิ่งราวกับกำลังชมทัศนียภาพอันงดงามในฤดูใบไม้ผลิ *โฮกกกกก—!* พยัคฆ์อัคคีบรรพกาลคำรามลั่นจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น มันไม่ยอมจำนนต่อมนุษย์ตัวจ้อยผู้นี้เป็นแน่ อัคคีพิโรธพรั่งพรูออกจากปากกลายเป็นคลื่นเพลิงวงกว้าง อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นจนหินผาหลอมละลายกลายเป็นลาวาเดือดพล่าน แต่ไป๋เฉินเพียงแค่ก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าว รัศมีกระบี่ไร้ลักษณ์ก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างราวกับคลื่นน้ำวน ปกป้องกายเนื้อของเขาเอาไว้โดยไม่ต้องชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ ความทรงจำจากชาติภพก่อนหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิด... *ในยุคที่ข้าเป็นมหาเทพกระบี่ สัตว์อสูรระดับบรรพกาลเช่นนี้ แม้แต่จะมานอนหมอบแทบเท้ายังต้องต่อคิวถึงร้อยปี* "หากเจ้ายังดื้อดึง เกรงว่าข้าคงต้องถอนเขี้ยวเล็บของเจ้าออกทีละซี่ เพื่อนำไปทำเป็นเครื่องประดับให้ภรรยาของข้าเสียแล้ว... มู่หรงเสวี่ยคงชอบพรมขนเสือสีเพลิงนี้ไม่น้อย ยามที่นางนั่งอ่านตำราโอสถในยามค่ำคืน" ไป๋เฉินพึมพำเบาๆ แต่คำพูดนั้นกลับทิ่มแทงจิตวิญญาณของอสูรบรรพกาลยิ่งกว่าคมกระบี่ ดวงตาของพยัคฆ์อัคคีหดแคบลง มันรับรู้ได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น มนุษย์ผู้นี้ไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่มันคือ "การกดขี่ทางจิตวิญญาณ" ที่เหนือกว่าชั้นภูมิอย่างสิ้นเชิง! ไป๋เฉินสะบัดมือขวาเบื้องหน้า อักขระโบราณสีทองนับพันตัวพรั่งพรูออกมาจากปลายนิ้ว กลายเป็นค่ายกลพันธนาการอัคคีเก้าสวรรค์ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นตัดกับเปลวเพลิงสีชาด ท้องนภาเหนือป่าอสูรหมื่นลี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม เมฆทัณฑ์สวรรค์เริ่มก่อตัวขึ้นเนื่องจากพลังปราณที่หนาแน่นเกินกว่าขอบเขตป่าจะรองรับ "คุกเข่าลง." คำสั่งสั้นๆ ทรงพลังดั่งประกาศิตจากเทพยดา แรงกดดันนับหมื่นชั่งกดทับลงบนร่างของพยัคฆ์อัคคีบรรพกาล ขาหน้าทั้งสองข้างของมันสั่นเทา ก่อนที่เข่ามหึมาจะทรุดฮวบลงกระแทกพื้นศิลาจนแตกละเอียดเป็น JUNI จุล ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวล พยัคฆ์อัคคีส่งเสียงครางฮื่อในลำคอ มันพยายามเงยหน้าขึ้นต้านทาน แต่เมื่อไป๋เฉินปล่อย "เพลิงวิเศษเก้าสี" ออกมาจากปลายนิ้วเพียงหยดเดียว—เปลวเพลิงอันบริสุทธิ์ที่เหนือกว่าไฟทุกชนิดในใต้หล้า ลอยวนเวียนอยู่เหนือหัวของมัน รัศมีแห่งความตายทำให้วิญญาณอสูรกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด นี่ไม่ใช่การปราบปรามด้วยกำลัง แต่มันคือการ "หลอมรวมจิตวิญญาณ" ไป๋เฉินก้าวเข้าไปใกล้ร่างมหึมา มือเรียวยาวดั่งหยกขาววางลงบนหน้าผากของพยัคฆ์อัคคี อักขระโลหิตส่อง 
ประกายวับวาวเชื่อมต่อระหว่างจิตใจของเขากับอสูรบรรพกาล ความดุร้ายในแววตาของมันค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเคารพยำเกรงอย่างหาที่สุดมิได้ "ดีมาก... จากนี้ไป เจ้ามีนามว่า 'เพลิงทมิฬ' จงติดตามข้าไปพลิกฟื้นยุทธภพ" พยัคฆ์อัคคีแปลงกายเป็นแมวตัวน้อยสีแดงเพลิงกระโดดมาเกาะอยู่บนไหล่ของไป๋เฉินอย่างว่าง and อ่อนน้อม ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางเบa ก่อนจะหันหน้ากลับไปยังทิศทางของหุบเขากระบี่เหมันต์ ที่ซึ่งสตรีผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งกำลังรอคอยการกลับมาของเขาอยู่ ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะทะยานร่างกลับนั้น ลมปราณสายหนึ่งที่แปลกประหลาดและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาปะทะ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังมาจากเงาไม้เบื้องหน้า "นึกไม่ถึงว่ามหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต จะลดตัวมาเป็นคนเลี้ยงแมวเสียแล้ว... ไป๋เฉิน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการซ่อนตัวอยู่ที่นี่จะรอดพ้นจากสายตาของ 'หอคอยทลายสวรรค์' ไปได้?" ร่างของบุรุษชุดดำสนิทผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ปลายกระบี่ในมือหยาดหยดด้วยโลหิตสดๆ และที่สำคัญที่สุด... สัญลักษณ์บนหน้าอกของมันคือรูป "กระบี่ไขว้กับจันทร์เสี้ยว" ซึ่งเป็นเครื่องหมายของมือสังหารระดับสูงจากแดนเซียนเบื้องบน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับข้า "เพลิงโอสถสวรรค์" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ