กระบี่ชักออกจากฝัก

โลหิตเดือดพล่านย่อมมิใช่เพราะสุรา หากแต่เป็นเพราะเจตภูตแห่งการฆ่าฟันที่กำลังแผดเผาอยู่ในอากาศ ตระกูลหลี่แห่งเมืองภูผาเมฆาหาได้มีความอดทนอดกลั้นดังเช่นที่ชื่อเสียงตระกูลใหญ่ควรจะเป็น ความเงียบงันภายในห้องโถงรับรองของเรือนพักตระกูลมู่หรงถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังมาจากเบื้องนอก ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิหคสวรรค์ถูกแรงกระแทกจากพลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ซัดจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง เศษไม้คมกริบพุ่งแหวกอากาศราวกับหابلธนูที่ถูกยิงออกจากแหล่ง "ไป๋เฉิน! ไอ้สวะเกาะสตรีจำศีลหัวหดอยู่หลังกระโปรงเมียเจ้า จนป่านนี้แล้วยังไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมาสุนัขรับใช้เช่นเจ้า สมควรถูกควักลูกตาออกเสียตั้งแต่วันก่อน!" สุ้มเสียงนั้นก렁กังวานสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นอายโลหิตและจิตสังหารสีชาดพวยพุ่งทะลักเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ผู้นำตระกูลหลี่ นามว่า "หลี่เทียนป้า" ก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทีองอาจเย่อหยิ่ง ด้านหลังของมันคือเหล่าผู้อาวุโสสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายหัวกะโหลกเพลิงอัคคีไม่ต่ำกว่าสิบชีวิต ทุกคนแผ่ซ่านไอพลังกดดันระดับสูงจนเหล่าศิษย์รับใช้ในเรือนต่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต มู่หรงเสวี่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แดง ใบหน้างามล้ำดั่งหิมะสลักยังคงเรียบเฉย เย็นชาราวกับรูปสลักน้ำแข็งหมื่นปี ดวงเนตรคู่คมกวาดมองผู้รุกรานด้วยแววตาดุจมองกลุ่มมดปลวก นางมิได้ขยับกายแม้แต่น้อย ปราณเหมันต์รอบกายเพียงแค่ไหววูบเบาๆ ก็แช่แข็งเศษไม้ที่พุ่งเข้ามาให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงกราวลงสู่พื้น "ตระกูลหลี่... ช่างอาจหาญนัก ถึงกับกล้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตหวงห้ามของหุบเขากระบี่เหมันต์โดยไม่ได้รับอนุญาต" น้ำเสียงของมู่หรงเสวี่ยราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ทว่ากลับทำให้ผู้ได้ยินรู้สึกราวกับถูกโยนลงไปในมหาสมุทรน้ำแข็งขั้วโลก หลี่เทียนป้าแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ มันกวาดตามองสตรีผู้เลอโฉมแต่เย็นชาผู้นำตระกูลมู่หรงด้วยความริษยาและกระหายใคร่ "ฮ่าๆๆ! นายน้อยมู่หรง ท่านอย่าได้เอาศักดิ์ศรีจอมปลอมมาขู่ข้าเลย วันนี้ข้ามาทวงความยุติธรรมให้บุตรชายที่ถูกมันตัดแขนไป! หากเจ้าส่งตัวไป๋เฉินออกมาให้ข้าทรมานจนตาย ข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตคนในเรือนนี้ทั้งหมด... แต่หากเจ้ายังดึงดันปกป้องมัน เกรงว่าสายเลือดตระกูลมู่หรงในเมืองนี้ คงต้องสูญสิ้นไปพร้อมกับซากปรักหักพังแห่งนี้แล้ว!" สิ้นคำพูดของหลี่เทียนป้า บรรยากาศภายในห้องโถงก็ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที แรงกดดันระดับเซียนขั้นปฐพีถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ความปรานี หวังกดขี่ให้มู่หรงเสวี่ยต้องคุกเข่าลงสยบแทบเท้า ทว่า... ในวินาทีที่ความกดดันกำลังจะแผ่ซ่ายถึงตัวนาง "หนวกหูเสียจริง..." สุ้มเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งทะนงตนอย่างถึงที่สุดดังขึ้นจากห้องด้านใน ไป๋เฉินก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ ร่างโปร่งในชุดคลุมสีขาวปักลวดลายมังกรเพลิงเก้าสีปรากฏสู่สายตา มือข้างหนึ่งของเขากำลังถือถ้วยน้ำชาที่ส่งไอควันกรุ่น อีกมือหนึ่งไขว้ไว้ด้านหลัง ดวงตาคู่นคมกริบราวกับพญามารมองตรงไปยังหลี่เทียนป้าด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองดูสุนัขข้างถนนที่กำลังเห่าหอน "เจ้า... เจ้าคือไป๋เฉินสวะที่เกาะผู้หญิงกินผู้นั้นรึ!" หลี่เทียนป้าหรี่ตาลง จิตสังหารในแววตาทะลบทะลวงขึ้นถึงขีดสุด เมื่อสัมผัสได้ว่าไอพลังของไป๋เฉินอยู่ในขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นต้นเท่านั้น ช่างห่างชั้นกับมันราวฟ้ากับเหว ไป๋เฉินยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ราวกับไม่เห็นฝูงชนนับสิบที่ยืนถืออาวุโสอยู่ตรงหน้าอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขาชำเลืองมองภรรยาผู้เย็นชาแวบหนึ่ง เห็นนางขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง มุมปากของชายหนุ่มก็ยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน "เสวี่ยเอ๋อร์ นั่งรอข้าดื่มชาให้หมดถ้วยนี้ก่อนเถอะ... จัดการฝูงสุนัขที่ส่งเสียงน่ารำคาญเหล่านี้ ใช้เวลาไม่เกินหนึ่งก้านธูปหรอกครับ" คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างไร้ขีดจำกัดนี้ ทำให้หลี่เทียนป้าและเหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลี่ถึงกับหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "สามหาว! บังอาจนัก! ผู้เฒ่าสาม จัดการฆ่ามันเสีย เอาหัวมันมาสังเวยให้คุณชายรอง!" สิ้นเสียงคำสั่ง ผู้อาวุโสชุดดำผู้มีหนวดเคราครึ่งหน้า นามว่า "หลี่ซาน" ทะยานร่างพุ่งเข้าหาไป๋เฉินด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ในมือปรากฏกระบี่เหล็กกล้าที่อาบย้อมด้วยพิษโลหิต เปลวเพลิงสีดำมหึมาพวยพุ่งออกมาจากคมกระบี่ แผดเผาอากาศจนเกิดเสียงดังระเบิดเปรี๊ยะปร๊ะ เป็นวิชา "กระบี่อัคคีโลหิตผลาญวิญญาณ" ที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและรวดเร็วจนยากจะรับมือ! รอบด้านตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เหล่าบริวารตระกูลมู่หรงต่างพากันหลับตาลงด้วยความหวาดกลัว ภาพของชายหนุ่มผู้ไร้รากฐานถูกกระบี่เล่มนั้นเสียบทะลวงร่างฉายชัดอยู่ในความคิดของทุกคน ทว่า... มู่หรงเสวี่ยกลับมิได้ขยับตัวเลยแม้แต่นิด ดวงตาคู่งามของนางทอประกายระยิบระยับ นางรู้ดี... ว่าสามีของนางในยามนี้นั้นน่ากลัวเพียงใด ไป๋เฉินยังคงถือถ้วยชาอยู่ในมือขวา กระทั่งคมกระบี่ที่อาบพิษโลหิตอยู่ห่างจากหน้าผากของเขาเพียงไม่ถึงคืบ ร่างของเขาก็พลันเลือนหายไปราวกับภาพมายา! *ฉึบ!* เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาราวกับสายลมพัดผ่าน ไป๋เฉินปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของหลี่ซานตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครทันสังเกต มือข้างขวายังคงถือถ้วยชาที่น้ำยังไม่หกแม้แต่หยดเดียว ส่วนมือซ้าย... ค่อยๆ เลื่อนไปกุมด้ามกระบี่โบราณที่เหน็บไว้ที่เอว กระบี่เล่มแรก... ที่เขาไม่เคยต้องชักมันออกมานับตั้งแต่กลับชาติมาเกิดใหม่ "วิชาสวะ... กลkeอันใดกันที่จะอาจหาญมาเทียบเคียงกับวิถีกระบี่ของมหาเทพเช่นข้า" สุ้มเสียงกระซิบแผ่วเบาดั่งเสียงมัจจุราชกระซิบข้างหู หลี่ซานเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด มันพยายามจะหันกลับมามอง ทว่าร่างกายท่อนบนและท่อนล่างกลับแยกออกจากกันในพริบตา! *ฉั้วะ!* โลหิตสีดำพวยพุ่งทะลักย้อมพื้นหินอ่อนจนแดงฉาน ศีรษะของผู้อาวุโสตระกูลหลี่กลิ้งหลุนๆ ไปหยุดแทบเท้าของหลี่เทียนป้า ดวงตายังคงเบิกค้างด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อสายตา ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที หลี่เทียนป้าใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก มันมองศพไร้หัวของสหายร่วมสำนักสลับกับร่างของชายหนุ่มที่ยืนถือถ้วยชาด้วยความสั่นเทา ไป๋เฉินค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างกายอย่างนุ่มนวล จากนั้น... นิ้วเรียวยาวก็กุมด้ามกระบี่โบราณแน่น เสียงเหล็กกระทบฝักดัง *กริ๊ก* กังวานเสียดแก้วหู สะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองภูผาเมฆา ไอสังหารสีทองอร่ามผสมผสานกับเพลิงวิเศษเก้าสีระเบิดทะลักออกจากร่างของไป๋เฉินพุ่งทะยานเสียดฟ้า ท้องนภากลับกลายเป็นสีเลือด เมฆหมอกมืดครึ้มก่อตัวหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดยักษ์ แรงกดดันระดับที่ทำให้แม้แต่กฎเกณฑ์ของฟ้าดินยังต้องสั่นสะเทือนแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว หลี่เทียนป้าเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น มันเงยหน้าขึ้นมองบุรุษหนุ่มที่ในยามนี้ดูราวกับเทพเจ้าแห่งการฆ่าฟันผู้ลงทัณฑ์โลกหล้า ร่างกายสั่นเทาจนไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ไป๋เฉินกวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองเหล่าผู้รุกรานทั้งหมด รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่คมกระบี่ในฝักค่อยๆ ถูกชักออกมาทีละน้อย... ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่ตระกูลหลี่ไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดกาล ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับข้า "เพลิงโอสถสวรรค์" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ