โอสถเชื่อมใจ

เตาหลอมโอสถหยกมังกรครามส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับพญาอัคคีที่กำลังตื่นจากการหลับใหลยาวนานนับหมื่นปี ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น อากาศภายในห้องโถงลับแห่งหุบเขากระบี่เหมันต์ที่เคยปกคลุมด้วยความหนาวเหน็บ ยามนี้กลับเดือดพล่านด้วยอณูเพลิงวิเศษเก้าสีที่ลุกโชนสว่างวาบสะท้อนดวงตาคมกริบของไป๋เฉิน "สมาธิอยู่ที่จุดตัน Tian ของนาง... วารีเหมันต์ที่กัดกินเส้นชีพจรมานานเจ็ดปี มิอาจกำจัดด้วยพลังปราณดิบเถื่อน หากแต่ต้องใช้ 'โอสถวิญญาณสวรรค์เก้าภพ' หลอมละลายความเย็นเยือกทีละน้อย" ไป๋เฉินพึมพำกับตนเอง นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววแน่วแน่อันหาญกล้า มือหนาตวัดวาดกลางอากาศเป็นค่ายกลอักขระโบราณนับหมื่นตัว เปลวเพลิงสีทองสลับม่วงพวยพุ่งออกจากฝ่ามือราวกับสายน้ำวนแห่งดาราจักร วัตถุดิบระดับตำนานนับร้อยชนิด ไม่ว่าจะเป็นหญ้าวิญญาณเพลิงสุริยันต์ หรือผลึกโลหิตมังกรนที ต่างถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันภายใต้การควบคุมอันแม่นยำดั่งจับวางของมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิด ในห้องโถงอีกด้านหนึ่ง มู่หรงเสวี่ยผู้งดงามล่มเมืองนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาจันทรา ร่างอรชรของนางสั่นเทิ้มเล็กน้อย ใบหน้างามล้ำเลิศที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับซีดเผือดจนไร้สีเลือด หยดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้าผากระIซ็น ไอเย็นสีขาวโพลนพวยพุ่งออกจากร่างของนางทุกครั้งที่ลมหายใจถูกขับออกมาช้าๆ พิษความเย็นจากวิชาเหมันต์ย้อนกลับเข้าทำลายอวัยวะภายใน นี่คือบทลงทัณฑ์ของการฝืนฝึกฝนเคล็ดวิชาขั้นสูงสุดโดยปราศจากสมดุลหยินหยาง นางกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความทะนงตนในฐานะเจ้าแห่งหุบเขากระบี่เหมันต์ทำให้นางเลือกที่จะอดกลั้นความเจ็บปวดทรมานนี้ไว้ลำพังโดยไม่ปริปากร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ใด... กระทั่งเงาร่างอบอุ่นของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้า "อย่าฝืนกลั้นไว้อีกเลย เสวี่ยเอ๋อร์..." น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงพลังดึงสติของนางให้เงยขึ้นสบตา ไป๋เฉินส่งยิ้มอ่อนโยนที่มักจะมีให้ตนนางเพียงผู้เดียว แววตาคู่นั้นไม่มีความสมเพชเวทนา มีเพียงความลึกซึ้งห่วงหาที่เปรียบมิได้ ราวกับว่าต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย บุรุษผู้นี้ก็พร้อมจะยืนหยัดรับแทนนางทุกอย่าง มู่หรงเสวี่ยเม้มปากแน่น หัวใจที่ด้านชามานานนับปีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นางหลบสายตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหวาดกลัวที่จะพึ่งพาผู้อื่น และโหยหาความอบอุ่นนี้จนแทบขาดใจ "ข้า... ข้ามิเป็นไร ไป๋เฉิน... พิษนี่ ข้าแบกรับมันได้..." "เจ้าแบกรับมันมามากพอแล้ว" ไป๋เฉินเอמהยตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่แฝงไว้ด้วยความอาทร มือเรียวยาวดีดเตาหลอมโอสถเบาๆ เสียง "กริ๊ง" ใสดังกังวาน โอสถเม็ดกลมสีทองอร่ามขนาดเท่าเมล็ดลำไย ลอยเคว้งคว้างออกมาจากปากเตา พร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลที่ทำให้จิตวิญญาณของผู้ฝึกยุทธ์สั่นไหวราวกับบรรลุสัจธรรม นั่นคือ 'โอสถเชื่อมจิตวิญญาณ' ขั้นเก้า สมบัติล้ำค่าที่สะท้านสะเทือนฟ้าดิน! ไป๋เฉินคว้าเม็ดโอสถนั้นไว้ในมือ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวนาง ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาแตะเข้าที่คางอิ่ม บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นสบตา "อ้าปาก... หรือเจ้าอยากให้ข้าใช้วิธีป้อนแบบอื่น?" ไป๋เฉินกระซิบชิดริมหิมะฝีปากของนาง นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ ใบหน้างามของมู่หรงเสวี่ยขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น นางส่งค้อนวงใหญ่ให้เขาด้วยความหมั่นไส้แก่าความหน้าหนาของอีกฝ่าย แต่ก็ยอมเผยริมฝีปากออกแต่โดยดี เม็ดโอสถละลายกลายเป็นกระแสธารความอบอุ่นพุ่งเข้าสู่ตันเถียนในทันทีที่สัมผัสกับลิ้น ตูม! เสียงระเบิดอัคคีทิพย์ดังขึ้นในร่างของมู่หรงเสวี่ย พลังปราณเหมันต์ที่ดื้อรั้นมาตลอดเจ็ดปีถูกหลอมละลายดั่งหิมะปะทะแสงอาทิตย์ เส้นชีพจรที่อุดตันถูกชะล้างจนสะอาดหมดจด รัศมีแสงสีฟ้าครามและอัคคีเก้าสีผสานเข้ากันอย่างกลมกลืนรอบกายของนาง เกิดเป็นค่ายกลธรรมชาติที่งดงามตระการตายิ่ง มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางสัมผัสได้ถึงพลังที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ขอบเขตพลังของนางที่ติดอยู่คอขวดมานานนับปี บัดนี้กำลังพังทลายลงอย่างไร้แรงต้าน! แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของนางเต้นระส่ำ... เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ไป๋เฉินไม่ได้ถอยห่าง เขากลับโน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากเย็นเยียบของนางอย่างอ่อนโยนและลึกล้ำ ความอบอุ่นจากตัวเขาซึมซับเข้าไปถึงก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณ มู่หรงเสวี่ยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนไร้การควบคุม ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลง แขนเรียวเสลาค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว นางยอมจำนนต่ออ้อมกอดนี้ ยอมมอบหัวใจและวิญญาณให้อย่างหมดสิ้น ไร้ซึ่งกำแพงน้ำแข็งที่เคยสร้างขึ้นมาปกป้องตนเองอีกต่อไป "จากนี้ไป... เจ้าคือคู่บำเพ็ญของข้า ไป๋เฉิน... ชั่วฟ้าดินสลาย ข้าจะไม่แยกจากท่านอีก" เสียงหวานแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบของสายลมเอ่ยลอดริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อย นัยน์ตาคู่งามฉายแววรักลึกซึ้งที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป ไป๋เฉินยิ้มรับด้วยความยินดี เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองท้องนภานอกหน้าต่างที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม เมฆทัณฑ์สวรรค์กำลังก่อตัวขึ้นอย่างน่ากลัว สายฟ้าสีดำทมิฬแลบแปลบปลาดยอดเขา ทว่า... ในวินาทีที่ความรักและการบำเพ็ญคู่กำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบนก็พุ่งกระแทกม่านพลังของหุบเขากระบี่เหมันต์จนแตกละเอียด! ร่างเงาสีดำสนิทนับร้อยสายปรากฏขึ้นกลางนิตยสารหมอกหนา ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฮ่าๆๆๆ! ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง มู่หรงเสวี่ย... เจ้าคิดว่าการหาบุรุษมาช่วยขับพิษจะทำให้เจ้ารอดพ้นจากเงื้อมมือของสำนักกระบี่สวรรค์มารได้เช่นนั้นหรือ? วันนี้... ทั้งชีวิตและสมบัติทั้งหมดของพวกเจ้า ต้องตกเป็นของนายท่าน!" ไป๋เฉินหรี่ตาลง รังสีฆ่าฟันพุ่งทะยานออกจากร่างจนกระบี่วิญญาณข้างกายสั่นสะท้าน เขาลุกขึ้นยืนบังร่างของมู่หรงเสวี่ยไว้เบื้องหลัง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ...แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ... เพลิงโอสถสวรรค์