ศึกชิงเจ้าสำนัก

"หากเจ้าสำนักคนใหม่ตัดสินด้วยอำนาจแห่งโลหิตและคมกระบี่ เช่นนั้นเก้าอี้มังกรครามตัวนี้... ข้าไป๋เฉิน ขอรับช่วงต่อไว้เองก็แล้วกัน" สุ้มเสียงราบเรียบแต่กังวานก้องสะท้อนไปทั่วลานประลองสำนักเซียนทมิฬ แรงกดดันจากพลังปราณระดับวิญญาณบรรพกาลแผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นคลั่ง ทำเอาเหล่าผู้วิสุทธิ์และอวตารเซียนนับร้อยชีวิตถึงกับหายใจติดขัด อาคมป้องกันรอบลานประลองส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับจะทานทนไม่ไหว บนแท่นประลองเบื้องบน มู่หรงเสวี่ยประทับนั่งนิ่งสนิท อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราศีกดขี่ข่มขู่ผู้คนดั่งเทพธิดาน้ำแข็ง เก้าอี้หยกสลักลายพยัคฆ์ทมิฬรองรับร่างระหงที่สง่างามเยือกเย็น ทว่าดวงตาหงส์คู่สวยกลับทอประกายอ่อนโยนยามกวาดสายมองบุรุษหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องล่าง นางไม่เคยเอ่ยปากขอร้องเขา แต่วิถีกระบี่และหัวใจของนางได้มอบให้บุรุษผู้นี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว "ไป๋เฉิน! อย่าได้ลำพองใจจนเกินไป!" เสียงคำรามดุจสายฟ้าฟาดดังขึ้นจากไป๋หู ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเซียนทมิฬ ผู้ถือครองกระบี่เพลิงโลหิตขั้นนภา ร่างท้วมใหญ่ของเขาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว แว่นตาสีชาสะท้อนแสงอำมหิต มือเหี่ยวย่นกุมด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เจ้าเป็นเพียงผู้อาศัยบารมีของอดีตเจ้าสำนักหญิง กล้าดียังไงมาท้าทายกฎเหล็กพันปีของการสืบทอดตำแหน่ง!" "กฎเหล็กหรือ?" ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งทระนงและประกายความเจ้าสำราญที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ มือเรียวยาวดีดเบาๆ ที่ฝักกระบี่มังกรอัคคี เพลิงเก้าสีสายหนึ่งม้วนตัวขึ้นมาเลียไล้รอบปลายนิ้วราวกับสัตว์เลี้ยงแสนเชื่อง "ในสายตาของข้า กฎที่ผู้มีพลังอ่อนแอเป็นผู้บัญญัติขึ้น ก็เป็นเพียงเศษกระดาษที่รอวันถูกเผาทำลายด้วยเปลวเพลิงเท่านั้น... หากพวกเจ้าไม่ยอมรับ ก็จงใช้กระบี่ในมือมาพูดคุยกับข้า!" สิ้นคำ บรรยากาศรอบด้านก็พลันเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด ลมปราณกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า เมฆหมอกบนยอดเขาเซียนทมิฬถูกแหวกออกเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ด้วยรัศมีกระบี่อันคมกริบที่ไป๋เฉินปลดปล่อยออกมาโดยไร้การปิดบัง ไป๋หูแค่นเสียงเย็นชา สะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง กระบี่เพลิงโลหิตถูกชักออกจากฝัก เกิดเสียงคำรามดังกึกก้องราวกับพญาอัคคีตื่นจากการหลับใหล ไอความร้อนแผดเผาจนอากาศบิดเบี้ยว ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้าหาไป๋เฉินด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ เคล็ดวิชา 'กระบี่เพลิงผลาญสวรรค์' ถูกใช้ออกเต็มกำลัง หวังจะสังหารเด็กหนุ่มผู้นี้ให้ดับดิ้นภายในกระบวนท่าเดียว "รวดเร็วนัก!" เหล่าผู้อาวุโสรอบลานอุทานออกมาพร้อมกัน แต่น่าเสียดาย... ในสายตาของมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิด ความเร็วนี้ไม่ต่างอะไรกับการเคลื่อนไหวของเต่าคลาน ไป๋เฉินไม่แม้แต่จะขยับเท้าถอยหลัง เขายืนนิ่งราวกับขุนเขาไท่ซาน ดวงตาสนทนากับความว่างเปล่าชั่วพริบตาก่อนจะประกายแสงเจิดจ้า ยามที่ปลายกระบี่ของไป๋หูพุ่งเข้ามาจ่อที่หทัย ร่างของไป๋เฉินก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย! *ฉับพลัน!* เงาร่างของไป๋เฉินไปปรากฏอยู่เบื้องหลังไป๋หูตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ ปลายกระบี่มังกรอัคคีแนบชิดติดกับต้นคอของผู้อาวุโสใหญ่ โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากของไป๋หู ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเย็นเยียบจากคมกระบี่เสียดแทงเข้าถึงกระดูกสันหลัง ทำให้เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า... ช่องว่างระหว่างเขากับเด็กหนุ่มผู้นี้กว้างใหญ่ไพศาลราวกับฟ้ากับเหว "เจ้า... แพ้แล้วนะครับ" ไป๋เฉินกระซิบเบาๆ ข้างหู น้ำเสียงสุภาพแต่น้ำหนักคำพูดราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่าของอีกฝ่าย ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานประลอง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสสายสนับสนุนไป๋หูยังต้องก้มหน้าหลบสายตา มู่หรงเสวี่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มังกรครามมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหายากที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามดั่งน้ำแข็งสลัก ทำเอาผู้คนรอบข้างถึงกับตะลึงงันในความงดงามที่ล่มบ้านล่มเมืองนั้น ทว่า... ก่อนที่เสียงประกาศชัยชนะจะดังขึ้น ท้องฟ้าเหนือสำนักเซียนทมิฬที่ควรจะแจ่มใสกลับมืดครึ้มลงฉับพลัน! เมฆสีดำทะมอนรวมตัวกันเป็นรูปเกลียวคลื่นขนาดมหึมา สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นแล้วเส้นเล่าฟาดผ่าลงมาบนยอดเขาหลัก แรงกดดันระดับที่เหนือกว่าขอบเขตวิญญาณบรรพกาลแผ่ซ่านลงมาจนผู้อยู่ในลานประลองต่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ร่างเงาปริศนาสามร่างปรากฏขึ้นกลางม่านสายฟ้า ผู้นำทางเป็นชายชราในชุดคลุมสีทองอร่าม ดวงตาทั้งคู่เป็นสีเทาหม่นไร้แววตา ทว่าพลังปราณที่แผ่ออกมากลับทำให้มิติรอบตัวปริแตกเป็นรอยร้าว "ไป๋เฉิน... เจ้ากล้าสังหารคนของเรา เช่นนั้นก็เอาชีวิตของเจ้าและสตรีผู้นั้นมาเซ่นไหว้แดนลับแลบูรพาเสียเถอะ!" เสียงคำรามดังสะเทือนเลื่อนลั่น พร้อมกับกระบี่โบราณเล่มหนึ่งที่พุ่งทะลวงมิติเข้ามาหาไป๋เฉินด้วยความเร็วเหนือแสง! ...แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์