งานอภิเษกสมบัติสวรรค์

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... ว่าจะเอาชีวิตที่เหลือฝากไว้กับบุรุษผู้ไม่อาจคาดเดาใจได้เช่นข้า?" เสียงทุ้มต่ำของไป๋เฉินเอ่ยท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักเมฆาคล้อย เขาไม่ได้หันไปมองร่างระหงที่ยืนอยู่เบื้องหลัง แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับบ่งบอกถึงความเปรมปรีดิ์ที่เอ่อล้น ท่ามกลางบรรยากาศงานมงคลที่กำลังจะอุบัติขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า มู่หรงเสวี่ยในชุดฉลองพระองค์สีแดงชาดปักลวดลายวิหคเพลิงดิ้นทองดุจดั่งอาทิตย์อุทัย นางก้าวเท้าแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง มือเรียวบางที่เคยจับเพียงกระบี่เย็นเฉียบ บัดนี้กลับเอื้อมมาแตะลงบนบ่ากว้างของบุรุษผู้เป็นดั่งเปลวไฟที่เผาผลาญหัวใจน้ำแข็งของนางจนละลาย "ชีวิตของข้า... เดิมทีก็เป็นเพียงฝุ่นผงในวิถีเซียนที่ไร้จุดหมาย" เสียงหวานล้ำทว่าเย็นเยือกดุจหยาดน้ำค้างยามราตรีเอ่ยขึ้น "ท่านมอบความหมายให้ข้า มากกว่าที่กระบี่เล่มใดเคยให้ได้ ไป๋เฉิน... ในเมื่อท่านกล้าท้าทายฟ้าดินเพื่อข้า เหตุใดข้าต้องลังเลที่จะก้าวเดินไปพร้อมกับท่านในเส้นทางนี้?" ไป๋เฉินหมุนกายกลับมา ดวงตาคมกริบดุจกระบี่หันไปสบกับนัยน์ตาสีรัตติกาลของนาง เขาหยิบโอสถเพลิงเก้าสีเม็ดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ โอสถเม็ดนั้นส่งประกายเจิดจรัสล้อไปกับแสงเทียนมงคล มันไม่ใช่เพียงโอสถระดับตำนาน แต่มันคือคำสัญญาที่หลอมรวมด้วยชีวิตและปราณเซียนอันบริสุทธิ์ "หากวันนี้ข้าคือเจ้าบ่าว แล้วท่านเป็นเจ้าสาว... เราจะหลอมรวมจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียว ไม่เพียงแค่ในชาตินี้ แต่คือชั่วนิรันดร์" นอกหน้าต่างตำหนัก ท้องฟ้าเหนือหุบเขากระบี่เหมันต์บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีทองและแดงชาดสลับซับซ้อน มวลเมฆมงคลรวมตัวกันดุจมังกรเริงระบำ เหล่าผู้นำสำนักทั่วทั้งยุทธภพต่างหลั่งไหลมาดั่งสายน้ำ ทุกคนต่างพากันมาเพื่อเป็นสักขีพยานให้แก่การแต่งงานที่สั่นสะเทือนสวรรค์และปฐพี ไม่มีใครกล้าคาดคิดว่า มหาเทพกระบี่ผู้ทะนงตนจะยอมก้มหัวให้แก่ความรัก และไม่มีใครคาดฝันว่า นางพญาหุบเขากระบี่ผู้เย็นชาจะยอมทิ้งดาบเพื่อสวมชุดวิวาห์ ทันใดนั้น เสียงบรรเลงดนตรีสวรรค์ก็กึกก้องไปทั่วทั้งแดนดิน กลิ่นหอมของดอกไม้เซียนพันปีอบอวลไปทุกหย่อมหญ้า ไป๋เฉินจูงมือนางก้าวออกมาสู่โถงใหญ่ สายตาของจอมยุทธ์นับหมื่นคู่ต่างจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความเกรงขามและอิจฉาในวาสนา "คารวะท่านเทพไป๋เฉิน! คารวะท่านหญิงมู่หรง!" เสียงตะโกนกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขา ไป๋เฉินยืนตระหง่านดุจขุนเขา รัศมีปราณกระบี่รอบกายของเขาไม่ได้ดูดุดันเหมือนยามปกติ หากแต่สงบนิ่งและเปี่ยมด้วยอำนาจที่ยากจะหยั่งถึง เขาปรายตามองไปยังเหล่าปรมาจารย์ที่นั่งอยู่แถวหน้า ก่อนจะกระซิบกับคนข้างกาย "เสวี่ยเอ๋อร์... วันนี้ยุทธภพสงบสุขที่สุดในรอบพันปี แต่ข้าสังเกตเห็นบางอย่าง" มู่หรงเสวี่ยหรี่ตาลง สัญชาตญาณนักฆ่าและเซียนกระบี่ทำให้นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ "ท่านหมายถึง... ความเงียบที่ผิดธรรมชาติในเขตแดนห้ามของหุบเขา?" "ถูกต้อง" ไป๋เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ "อักขระเวทที่ข้าลงไว้รอบหุบเขาถูกแทรกแซงโดยคนใน... ดูเหมือนจะมีผู้ไม่ประสงค์ดีอยากให้งานมงคลครั้งนี้กลายเป็นงานศพของข้าและเจ้า" บรรยากาศรอบงานที่ดูเหมือนจะรื่นเริงกลับเย็นเยียบลงฉับพลัน ไป๋เฉินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขายังคงประคองมือมู่หรงเสวี่ยเดินเข้าสู่แท่นพิธีอย่างสง่างาม ทว่าในใจของเขากลับหมุนวนด้วยเพลิงเก้าสีที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่เข้ามาใกล้ เมื่อทั้งคู่ก้าวขึ้นสู่แท่นพิธีฟ้าดินที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ทันใดนั้น รอยแยกมิติทมิฬก็ฉีกกระชากออกมาเหนือท้องฟ้า เมฆมงคลถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดดุจหมึกจีน กลิ่นอายสังหารพุ่งทะยานจากรอยแยกนั้นลงมาดั่งสายฟ้าฟาด "งานอภิเษกสมบัติสวรรค์ของเจ้า... จะจบลงด้วยน้ำตาของภรรยาเจ้า ไป๋เฉิน!" เสียงแหบพร่าดังก้องออกมาจากความมืด มันเป็นเสียงที่ไป๋เฉินไม่เคยลืมเลือน มือที่เคยโอบประคองมู่หรงเสวี่ยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะปล่อยมือและชักกระบี่เพลิงเก้าสีออกมาจากฝักที่ไม่มีอยู่จริงกลางอากาศ ประกายคมกระบี่สีรุ้งสว่างจ้ากลบรัศมีดวงอาทิตย์ "ไม่ว่าจะเป็นมารจากไหนที่บังอาจแทรกแซงงานของข้า" ไป๋เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนแก้วหูของผู้คนแทบแตกสลาย "จงเตรียมตัวรับกรรมที่เจ้าได้ลงมือทำไว้เสีย เพราะวันนี้... กระบี่ในมือข้าจะไม่เพียงแต่ปกป้องภรรยา แต่จะส่งเจ้าไปสู่ความดับสูญนิรันดร์!" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะฟาดฟันกระบี่ออกไป มือของมู่หรงเสวี่ยกลับแตะลงที่แผ่นหลังของเขา ร่างของนางสั่นสะท้านเล็กน้อยพร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้ไป๋เฉินต้องชะงัก "ระวัง... คนที่เปิดประตูมิติให้พวกมัน... คืออาจารย์ของข้าเอง" ปลายกระบี่ของไป๋เฉินค้างอยู่กลางอากาศ พลังมหาศาลปะทะกับรอยแยกมิติเกิดเป็นแรงสั่นสะเทือนไปทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ในขณะที่เหล่าแขกเหรื่อต่างตื่นตระหนกจนเสียสติ ไป๋เฉินเหลือบมองร่างเงาที่ก้าวออกมาจากรอยแยก—สตรีชุดขาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายมู่หรงเสวี่ยอย่างน่าขนลุก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของจอมยุทธ์และนางเซียนมาจนถึงบทนี้ด้วยนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์