ทลายม่านฟ้าครองคู่ชั่วนิรันดร์

“เจ้ามิใช่เสวี่ยเอ๋อร์ของข้า... เจ้าเป็นเพียงเงาสะท้อนแห่งโชคชะตาที่เน่าเฟะของสวรรค์ชั้นฟ้าเท่านั้น!” สุ้มเสียงของไป๋เฉินดังก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาด ร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยแรงโกรธา กระบี่ในมือมิได้สั่นคลอนด้วยความกลัว ทว่าสั่นสะท้านด้วยกระหายเลือดที่รอการปลดปล่อย เพลิงเก้าสีลุกโชนขึ้นทั่วกาย ปราณกระบี่หลอมรวมเข้ากับเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์จนเกิดเป็นรัศมีที่แม้แต่ทวยเทพยังต้องก้มหัวหลบเร้น สตรีชุดขาวผู้มีใบหน้าดุจเดียวกับมู่หรงเสวี่ยแย้มยิ้มเยือกเย็น นางยกมือขึ้นช้าๆ มิติรอบกายแตกกระจายราวกับแก้วที่ถูกค้อนเหล็กทุบ “ความรักคือพันธนาการที่ไร้ค่า ไป๋เฉิน... เจ้าถือครองวิถีกระบี่ที่ไร้เทียมทาน แต่กลับยอมก้มหัวให้แก่ความรู้สึกงมงาย เจ้ามันก็น่าสมเพชไม่ต่างจากเหล่าทวยเทพที่เจ้ากำลังเข่นฆ่าอยู่ตอนนี้” “ความรักคือเหตุผลเดียวที่ข้ายังคงหายใจ และคือเหตุผลเดียวที่ข้าจะพาสตรีของข้าก้าวข้ามวัฏสงสารนี้ไป!” มู่หรงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างกายเขา บัดนี้ใบหน้าเย็นชาดั่งน้ำแข็งของนางกลับเผยรอยยิ้มบางเบา นางก้าวเข้ามาใกล้ แตะมือลงบนด้ามกระบี่เดียวกับที่ไป๋เฉินถืออยู่ ปลายนิ้วเรียวงามของนางสั่นสะท้านด้วยไอเย็นยะเยือกที่ไหลเวียนเข้าสู่กระบี่เล่มเดียวกัน พลังเย็นเยียบและเพลิงร้อนแรงประสานเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นสภาวะที่สวรรค์ต้องสั่นสะเทือน—วิถีกระบี่หยินหยางนิรันดร์ “เสวี่ยเอ๋อร์...” ไป๋เฉินกระซิบเรียก เสียงของเขาแผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น “ข้าอยู่ตรงนี้” นางตอบสั้นๆ ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังร่างเงาเบื้องหน้าด้วยสายตาเฉยเมย “ไม่ว่าจะเป็นมิติใด ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน... แม้ต้องเป็นศัตรูกับฟ้าดินข้าก็ไม่หวั่น” ทั้งสองขยับร่างพร้อมกัน ประหนึ่งเป็นหนึ่งเดียว กระบี่เล่มเดียวที่ผสานจิตวิญญาณของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนและนางเซียนผู้สูงส่ง พุ่งทะยานออกไปดุจดาวตกที่ย้อนศรขึ้นสู่ห้วงเวหา แรงปะทะมหาศาลทำให้รอยแยกมิตินั้นขยายกว้างขึ้นจนเห็นดวงดาวที่แตกสลายอยู่ภายใน *เปรี้ยง!* เสียงทัณฑ์สวรรค์คำรามลั่นราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของผู้ที่กล้าท้าทายกฎเกณฑ์ แต่ไป๋เฉินมิได้ถอยหลังแม้เพียงครึ่งก้าว เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดที่หลอมรวมจากโอสถเพลิงเก้าสี ปล่อยให้มันระเบิดออกมาเป็นคลื่นกระบี่สีทองอร่ามที่ตัดผ่านร่างเงาของมู่หรงเสวี่ยปลอมจนสลายกลายเป็นละอองแสง “กฎแห่งสวรรค์งั้นหรือ? หากมันขวางทางรักของเรา ข้าก็จะทำลายมันให้สิ้นซาก!” ฉับพลันนั้นเอง กลิ่นอายแห่งความเป็นอมตะก็ทะลักออกมาจากรอยแยกมิติที่ถูกทำลายลงไป ท้องฟ้าเก้าชั้นฟ้าเริ่มทลายลงเหมือนผนังถ้ำที่พังครืน แสงสว่างจ้าเจิดจ้าเสียจนเหล่าผู้ที่เฝ้ามองต้องหลับตาแน่น กระแสธารแห่งกาลเวลาหยุดนิ่ง ทุกอย่างเงียบงันราวกับจักรวาลกำลังกลั้นหายใจ ท่ามกลางความว่างเปล่าที่มีเพียงพวกเขาสองคน ไป๋เฉินโอบเอวของมู่หรงเสวี่ยไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเขา กระบี่ในมือบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแสงสีขาวนวลทอประกายอบอุ่น ทั้งสองก้าวข้ามผ่านขอบเขตของความเป็นความตาย ก้าวผ่านกฎเกณฑ์ที่เคยผูกมัดชีวิตมานานนับพันปี ทว่า... ในวินาทีที่พวกเขาจะก้าวเท้าเข้าไปยังดินแดนอมตะ มือของมู่หรงเสวี่ยที่กุมมือเขาอยู่กลับเย็นเฉียบลงอย่างกะทันหัน “ท่านไป๋เฉิน...” นางเอ่ยเสียงสั่น สายตาของนางเหม่อมองไปยังเบื้องหลังของเขา ซึ่งบัดนี้รอยแยกมิติที่เพิ่งปิดไปกลับมีรอยร้าวสายใหม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง รอยร้าวที่ไม่ได้นำพาไปสู่ดินแดนอมตะ แต่เป็นสิ่งที่ดำมืดและเก่าแก่ยิ่งกว่าทวยเทพที่พวกเขารู้จัก ไป๋เฉินหันกลับไปมอง ร่างของใครบางคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างขึ้นจากซากกระบี่โบราณค่อยๆ เลือนหายจากความมืดมิด เขาผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนกับไป๋เฉินในชาติภพแรก... ชาติภพที่เขาเคยทำลายทุกสรรพสิ่งด้วยน้ำมือตนเอง “เจ้าทำสำเร็จแล้ว ไป๋เฉิน...” เสียงนั้นดังก้องอยู่ในมิติที่บิดเบี้ยว “แต่การก้าวข้ามสวรรค์ไปสู่ความเป็นอมตะ ไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคือการเริ่มต้นชดใช้กรรมที่เจ้าเคยทำไว้เมื่อหมื่นปีก่อน” รอยยิ้มของบุรุษบนบัลลังก์นั้นเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความสมเพช ก่อนที่เขาจะตบมือเบาๆ และความมืดมิดก็กลืนกินร่างของมู่หรงเสวี่ยไปต่อหน้าต่อตา! “เสวี่ยเอ๋อร์!” ไป๋เฉินแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง เขากระชากกระบี่กลับมาหมายจะแทงทะลวงมิติที่เพิ่งกลืนกินนางไป แต่ทว่า... ปลายกระบี่ที่เคยทรงพลังกลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่แตกกระจายในมือของเขาเอง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจ เมื่อเขาตระหนักได้ว่าดินแดนอมตะที่เขาดิ้นรนจะไปถึง... แท้จริงแล้วเป็นเพียงกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอคอยให้เขาเดินเข้ามาติดกับดักด้วยน้ำมือของตัวเอง ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตายกำลังเปิดเปลือยอยู่เบื้องหน้า หรือนี่คือบททดสอบสุดท้ายที่สวรรค์มอบให้แก่จอมยุทธ์ผู้ทะนงตน? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เพลิงโอสถสวรรค์" ในบทสรุปที่กำลังจะมาถึงนี้ครับ