บทส่งท้าย: ตำนานรักสะท้านปฐพี

ห้วงเวลาแห่งความเป็นและความตายมักไม่เคยปราณีผู้ใด... แต่สำหรับบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของวัฏสงสารอย่างไป๋เฉิน กาลเวลาและกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินกลับเป็นเพียงสิ่งของที่เขาสามารถบิดผันได้ด้วยปลายนิ้ว ณ ยอดเขาเซียนหมื่นสวรรค์ สายลมปราณโบราณพัดโชยนำพากลิ่นอายของสมุนไพรวิเศษและกลิ่นอายกระบี่อันคมกริบเสียดแทงฟ้าดิน รอบกายของไป๋เฉินเวลานี้ปกคลุมด้วยอัคคีเกศาเพลิงเก้าสีที่กำลังแผดเผาห้วงมิติรอบด้านจนบิดเบี้ยว ร่างของเขายืนสง่างาม ทะนงตน ดั่งเทพกระบี่ผู้จุติลงมาเพื่อท้าทายสวรรค์ "สวรรค์เบื้องบน... เจ้าคิดจะพรากนางไปจากข้า ช่างเป็นการกระทำที่โง่เขลาเสียจริง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เปี่ยมด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น ท่ามกลางหมู่เมฆทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังคำรามกึกก้อง สายฟ้าสีทองพันปีฟาดผ่าลงมาดั่งอสนีบาตล้างโลก ทว่าไป๋เฉินมิได้หลบหนี เขากลับสะบัดมือขวาเบาๆ กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเปล่งประกายแสงเจิดจ้าผ่าแหวกมิติ ตัดขาดสายฟ้าสวรรค์ออกเป็นสองเสี่ยงในคราเดียว! เบื้องหลังของเขา คือร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะ มู่หรงเสวี่ย... นางพญาเซียนผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี ดวงตาดอกท้อคู่นั้นทอดมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นดั่งฟ้าดินของนางด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย แม้ภายนอกนางจะยังคงรักษาความสง่างามเย็นชาเอาไว้ ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับสั่นสะท้านและพองโตด้วยความอบอุ่นที่ไป๋เฉินคอยหล่อเลี้ยงมาตลอดหลายร้อยปี "ไป๋เฉิน..." เสียงหวานใสเอ่ยแผ่วเบา เจือความกังวลเล็กน้อย "ทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้... หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ผู้ใดจะทานทน เจ้าอย่าได้..." ไป๋เฉินหันกลับมาส่งยิ้มเจ้าสำราญให้ภรรยาคู่ชีวิต ดวงตาคู่นคมปลาบฉายแววคลั่งรักอย่างไม่ปิดบัง เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของนางไว้ แผ่ไอความร้อนจากเพลิงเก้าสีเข้าโอบล้อมร่างของนางเพื่อปกป้องจากแรงกดดันของทัณฑ์สวรรค์ "เสวี่ยเอ๋อร์ของข้า ต่อให้ฟ้าดินล่มสลาย ต่อให้ทัณฑ์สวรรค์แผดเผาจนวิญญาณแตกดับ ขอเพียงมีเจ้าอยู่เคียงข้าง... อย่าว่าแต่ทัณฑ์สวรรค์เลย ต่อให้ต้องคว่ำบาตรสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ไป๋เฉินผู้นี้ก็จะทำมันให้ดู!" คำกล่าวอันเย่อหยิ่งและทรงพลังนี้ มิใช่เพียงคำพูดพล่อยๆ หากแต่ทุกพยางค์สั่นสะเทือนถึงรากเหง้าของกฎเกณฑ์สวรรค์ เมฆทัณฑ์สีทองพลันชะงักงันราวกับมีความหวาดกลัวต่อจิตสังหารอันไร้ขีดจำกัดของมหาเทพกระบี่ผู้นี้ นี่คือวิถีแห่งเต๋าของไป๋เฉิน... วิถีแห่งการปกป้องผู้เป็นที่รักด้วยวิถีกระบี่และโอสถสะท้านพิภพ! พริบตานั้นเอง ไป๋เฉินทะยานร่างขึ้นสู่ห้วงนภาสูงเสียดฟ้า กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือผสานเข้ากับ "เต๋าแห่งเพลิงเก้าสี" หลอมรวมเป็นอสนีบาตกระบี่อัคคีที่ยาวนับหมื่นลี้ พลังปราณระดับมหาเทพทะลวงทะยานไร้ขีดจำกัด เขาก드กระบี่ลงมาเพียงคราเดียว— เปรี้ยงงงงงงง! เสียงระเบิดกึกก้องสะท้านไปทั่วทั้งสามภพ เมฆทัณฑ์สวรรค์ที่หนาทึบถูกแผดเผาจนมลายหายสิ้นในพริบตาเดียว! ทัณฑ์สวรรค์ที่เหล่าเซียนต่างหวาดผ่อนเกรง บัดนี้กลับถูกบุรุษผู้หนึ่งทำลายลงด้วยกระบี่เดียวอย่างง่ายดาย ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งหุบเขากระบี่เหมันต์ ก่อนที่ร่างของไป๋เฉินจะร่อนลงมาเบื้องหน้ามู่หรงเสวี่ยอย่างนุ่มนวล แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันในยามต่อสู้ กลับกลายเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งที่มอบให้แก่นางเพียงผู้เดียว มู่หรงเสวี่ยเม้มริมฝีปากน้อยๆ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับเหงื่อบนหน้าผากของเขาอย่างเบามือ แม้จะไม่มีคำพูดหวานหูใดออกจากปากนาง ทว่าสายตาที่ทอดมองเขานั้นเต็มไปด้วยความรัก ความภักดี และความซาบซึ้งใจที่อัดแน่นเต็มอก "เจ้าคนเจ้าสำราญ... ชอบทำตัวเสี่ยงอันตรายอยู่เรื่อย" นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าใบหูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ไป๋เฉินหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขารวบร่างระหงเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก สูดดมกลิ่นหอมเย็นบริสุทธิ์จากเรือนร่างของนาง "เพื่อเจ้าแล้ว ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก ไป๋เฉินผู้นี้ก็ยินดี... จากนี้ไป ไม่มีผู้ใดและไม่มีกฎเกณฑ์ใดสามารถพรากเราออกจากกันได้อีกแล้ว" นับจากวันนั้นเป็นต้นมา เรื่องราวของมหาเทพกระบี่ผู้คลั่งรักและนางพญาเซียนผู้เยือกเย็นได้กลายเป็นตำนานเล่าขานตราบนานเท่านานในยุทธภพ ผู้คนต่างกล่าวขานถึงอภินิหารการหลอมโอสถสะท้านโลกและวิถีกระบี่ที่ไร้ผู้ต่อต้าน แต่สิ่งที่ผู้คนใฝ่ฝันและอิจฉายิ่งกว่าสิ่งใด คือความรักมั่นคงที่ข้ามผ่านกาลเวลาและทัณฑ์สวรรค์ของคนทั้งสอง ณ ดินแดนเซียนอันไพศาล ไร้ซึ่งความวุ่นวาย มีเพียงเสียงกระบี่ที่ขับขานร่วมกับเสียงหัวเราะของคนรัก ที่จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์... --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหนุ่มคลั่งรักกับนางพญาเย็นชา" มาจนถึงบทส่งท้ายนี้นะครับ