บททดสอบจิตใจในหุบเขาเหมันต์

“วางกระบี่ในใจเจ้าลงเสีย มู่หรงเสวี่ย... ความเย็นชาที่เจ้าถือครองอยู่นั้น มิใช่เกราะป้องกัน แต่คือโซ่ตรวนที่ล่ามวิญญาณของเจ้าไว้กับอดีต!” เสียงตวาดก้องกังวานของไป๋เฉินมิได้เปี่ยมไปด้วยโทสะ ทว่ามันกลับหนักแน่นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ท่ามกลางหุบเขาเหมันต์ที่ปกคลุมด้วยไอเย็นเยือกแข็งระดับที่สามารถแช่แข็งวิญญาณของยอดฝีมือให้แตกสลายได้เพียงชั่วพริบตา มู่หรงเสวี่ยยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าประตูมิติมายา ร่างอรชรในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะแรกตกสั่นสะท้านเล็กน้อย ดวงตาหงส์ที่เคยเรียบเฉยดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่น บัดนี้กลับฉายแววสับสนวุ่นวาย เปลวเพลิงแห่งจิตมารสีดำสนิทกำลังคืบคลานจากปลายนิ้วขึ้นมาโอบรัดข้อมือของนาง ดั่งงูพิษที่เตรียมจะฝังเขี้ยวลงบนหัวใจ “เจ้า... เจ้าเข้ามาได้อย่างไร? ที่นี่คือเขตแดนปิดตาย จิตของข้ากำลังถูกกลืนกิน ท่าน... ท่านควรถอยไป!” นางเค้นเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นตามไรผมที่เปียกชื้น ไป๋เฉินไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงก้าวเท้าผ่านม่านไอเย็นที่แปรสภาพเป็นใบมีดน้ำแข็งนับพันที่กรีดลงบนร่างของเขาจนโลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากเสื้อผ้า ทว่าชายหนุ่มหาได้หวั่นไหว เขายังคงเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาทรเกินกว่าที่จอมยุทธ์ผู้ทะนงตนคนหนึ่งจะมีให้ใคร “ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าไม่ว่าเจ้าจะตกอยู่ในขุมนรกชั้นไหน ข้าก็จะตามไปฉุดรั้งเจ้ากลับมา” ไป๋เฉินหยุดยืนห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของโอสถล้ำค่าที่เขาหลอมขึ้นเองแผ่ซ่านออกมาจากกาย เขาคว้าข้อมือที่สั่นเทาของนางไว้มั่น สัมผัสจากมือที่อบอุ่นของเขาปะทะกับไอเย็นเยือกของนางจนเกิดเสียงดัง ‘ฉ่า’ ดั่งเหล็กร้อนถูกหย่อนลงในน้ำเย็น มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดจากการถูกจิตมารกัดกินถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง นางสัมผัสได้ถึงพลังปราณอันมหาศาลและอบอุ่นที่ไหลบ่าเข้าสู่ร่างของนาง พลังนั้นเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงบนยอดเขาที่หนาวเหน็บมาชั่วกัลปาวสาน “หยุดเถิด... หากเจ้าช่วยข้าด้วยวิธีนี้ ตบะบำเพ็ญเพียรนับร้อยปีของเจ้าจะพังทลายลง!” นางพยายามสะบัดมือออกด้วยความหวังดี ทว่าแรงของนางในยามนี้ช่างเบาหวิว “พังทลายหรือ? สำหรับข้า... ต่อให้ต้องแลกด้วยตบะทั้งหมดที่สะสมมา เพื่อให้เห็นรอยยิ้มที่ปราศจากความโศกเศร้าของเจ้าสักครั้ง ข้าก็ถือว่าคุ้มค่ายิ่งกว่าสิ่งใด” ไป๋เฉินขยับยิ้มมุมปาก ความมั่นใจที่เปี่ยมล้นฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขาโคจรพลังปราณอัคนีเก้าสี โคจรทะลุผ่านเส้นชีพจรของนางดั่งสายน้ำที่ชะล้างมลทิน ภาพมายาที่อยู่รอบกายของทั้งคู่เริ่มสั่นคลอน มารร้ายในใจของมู่หรงเสวี่ยที่สร้างขึ้นจากความสูญเสียและคำสาบานของสำนักเริ่มแผดเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้น แต่มันไม่อาจต้านทานกระแสพลังที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของไป๋เฉินได้ “จดจำไว้ มู่หรงเสวี่ย...” ไป๋เฉินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนาง เสียงของเขาแหบพร่าทว่าทรงพลัง “โลกนี้อาจเย็นชาต่อเจ้า แต่นับแต่วินาทีนี้ไป... เจ้ามีข้าเป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียว” ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเหมันต์ที่เคยปิดตายกลับถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นรอยแยกสีดำมืดมิดที่เป็นดั่งปากของอสูรที่รอคอยการตื่นขึ้นของบางสิ่ง ความกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจนพื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่แตกร้าวเป็นวงกว้าง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางรอยแยกนั้น เงาที่แผ่กลิ่นอายสังหารอันคุ้นเคย—มันคือเงาของ ‘อาจารย์’ ของนาง ผู้ที่เชื่อกันว่ามอดไหม้ไปพร้อมกับหุบเขาเมื่อร้อยปีก่อน มู่หรงเสวี่ยหน้าถอดสี ร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากวิกฤตกลับแข็งค้างไปในทันที “อาจารย์... เป็นไปไม่ได้...” ไป๋เฉินหันไปมองเงาร่างนั้น ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง เขาชักกระบี่ที่พกติดตัวออกมาเพียงหนึ่งนิ้ว กลิ่นอายกระบี่คมกริบที่ตัดผ่านความว่างเปล่าจนเกิดเสียงหวีดหวิวสั่นสะเทือนไปทั้งหุบเขา “ดูท่า... บททดสอบนี้จะมิใช่แค่เรื่องของจิตใจเสียแล้ว” ไป๋เฉินกล่าวพลางขยับตัวไปยืนบังร่างของนางไว้ “เพราะดูเหมือนจะมีใครบางคน ที่ไม่อยากให้เราจบเรื่องนี้ลงอย่างสงบ” เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด มือหนึ่งถือกระบี่ที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในหุบเขา และเมื่อแสงจากเพลิงเก้าสีของไป๋เฉินตกกระทบลงบนใบหน้าของร่างนั้น ดวงตาของมู่หรงเสวี่ยก็เบิกโพลงด้วยความสิ้นหวัง “จงระวังไป๋เฉิน... นั่นมิใช่คน... แต่นั่นคือร่างแยกที่ผนึกเอา ‘โทสะ’ ทั้งหมดของสำนักเหมันต์ไว้!” ปลายกระบี่ของเงาร่างนั้นจ่อตรงมาที่ลำคอของไป๋เฉิน พร้อมกับรอยยิ้มที่แสยะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม... ศึกตัดสินที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับข้า "เพลิงโอสถสวรรค์" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ