พบพานนางเซียนผู้เยือกเย็น

"กฎของสำนักกระบี่เหมันต์มีไว้เพื่อผู้ไร้ค่าแหกกฎ ผู้ใดกล้าก้าวล่วงเขตอาคมนี้อีกเพียงครึ่งก้าว... ศีรษะจะมิได้อยู่บนบ่าเป็นครั้งที่สอง" น้ำเสียงนั้นเย็นยะเยือกดั่งลมหนาวจากเก้าชั้นฟ้า ทะลวงผ่านม่านพลังปราณอัคคีที่โหมกระหน่ำจนมอดดับลงในพริบตาเดียว แรงกดดันระดับขอบเขตผสานวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งกดทับจนเหล่าผู้ฝึกตนรอบลานทดสอบถึงกับกระอักเลือด ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลาด้วยความหวาดกลัว ไป๋เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าสำราญที่มักประดับอยู่บนมุมปากเลือนหายไป เหลือเพียงแววตาสีทองประกายเพลิงเก้าสีที่วาดผ่านความสนใจระคนฉงน เขากวาดสายตามองร่างเพรียวระหงที่ยืนสง่าอยู่บนแท่นศิลาเบื้องบน นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายเกล็ดน้ำแข็ง เส้นผมสีดำสนิททิ้งตัวยาวถึงสะโพก ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติราวกับหยกสลักชั้นยอด ทว่ากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดวงตาคู่คมดุจกระบี่น้ำแข็งคู่หนึ่งกวาดมองฝูงชนราวกับพวกมันเป็นเพียงเศษธุลีดิน *มู่หรงเสวี่ย...* ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของไป๋เฉิน นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งหุบเขากระบี่เหมันต์ ผู้ที่แม้แต่เจ้าสำนักใหญ่หลายแห่งยังต้องไว้หน้าสามส่วน ชาติก่อนนางคือสตรีผู้ถือกระบี่โลหิตเคียงบ่าเคียงไหล่เขาฝ่าฟันอุปสรรคจนถึงขอบเขตเซียนแท้จริง ทว่าในเวลานี้... นางในยามนี้ยังคงเป็นแม่นางผู้เย็นชาไร้หัวใจ ปราศจากความทรงจำแห่งอดีตชาติสิ้นเชิง "น่าสนใจ..." ไป๋เฉินพึมพำกับตนเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา ความรู้สึกโหยหาที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดหัวใจพลحพุ่งพล่านขึ้นมาดั่งคลื่นใต้น้ำ "ผ่านไปกี่ร้อยปี แววตาที่มองผู้คนราวกับมดปลวกของเจ้าก็ยังไม่เปลี่ยนเลยนะ เสวี่ยเอ๋อร์" บรรยากาศรอบสนามทดสอบรอบสุดท้ายเงียบสงบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ เสียงหัวใจเต้นโครมครามของเหล่าอัจฉริยะจากร้อยสำนักดังสะท้อนก้อง การทดสอบรอบสุดท้ายนี้เดิมทีถูกกำหนดให้เป็นภารกิจล่าสัตว์อสูรบรรพกาลในหุบเขาอัคคีทมิฬ แต่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของมู่หรงเสวี่ยในฐานะผู้คุมกฎ ทำให้กฎเกณฑ์ทั้งหมดถูกพลิกคว่ำในพริบตา "การทดสอบรอบนี้ไม่มีการจับคู่ ไม่มีกฎเกณฑ์ซับซ้อน" มู่หรงเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความลังเล "ผู้ใดที่สามารถทนรับแรงกดดันจากกระบี่เหมันต์ของข้าได้เป็นเวลาหนึ่งก้านธูป และยืนหยัดอยู่บนลานประลองนี้ได้โดยไม่คุกเข่า... ผู้นั้นคือผู้ผ่านเข้ารอบ" *ฉึบ!* สิ้นเสียงคำประกาศ กระบี่สีครามใสราวกับน้ำแข็งบริสุทธิ์ในมือของนางก็ถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว พลังปราณกระบี่ที่คมกริบและหนทึงจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสพลلแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เกล็ดน้ำแข็งโปรยปรายลงมาจากอากาศธาตุทั้งที่มิใช่ฤดูเหมันต์ เหล่าผู้เข้าทดสอบนับร้อยชีวิตต่างใบหน้าซีดเผือด แรงกดดันระดับนี้... มันมิใช่การทดสอบเพื่อคัดคน แต่มันคือการสังหารหมู่ทางจิตวิญญาณชัดๆ! อัจฉริยะจากตระกูลใหญ่ผู้หนึ่งทนรับแรงกดดันไม่ไหว แผดเสียงคำรามปลดปล่อยพลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสูงออกมาจนสุดกำลัง หมายจะพุ่งทะยานหนีออกจากเขตอาคม ทว่า— *ฟรึบ!* ลำแสงกระบี่สีครามพุ่งผ่านอากาศไปเพียงชั่วพริบตา ร่างของอัจฉริยะผู้นั้นแข็งค้างกลางอากาศ ก่อนที่เส้นผมครึ่งศีรษะจะค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับรอยแผลบางเฉียบที่กลางหน้าผาก เลือดสีแดงสดหยดหนึ่งไหลรินลงมากระทบพื้นศิลา "ข้าบอกแล้ว... ผู้ใดกล้าขยับก่อนได้รับอนุญาต ศีรษะจะมิได้อยู่บนบ่า" มู่หรงเสวี่ยกล่าวซ้ำ ประโยคเดิม ทว่าทรงพลังยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ไม่มีใครกล้าหายใจดัง ทั่วทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า แรงกดดันจากกระบี่เหมันต์บดขยี้กระดูกและเส้นชีพจรของทุกคนจนแทบแตกสละ ทว่า ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่าทีละคน กลับมีร่างหนึ่งยืนหยัดอยู่อย่างสง่างาม สองมือไขว้หลัง รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างไร้ความกังวล ไป๋เฉินก้าวเท้าเดินผ่านร่างของผู้คนที่กำลังนอนโอatครวญด้วยความเจ็บปวดทีละก้าว... ทีละก้าว อย่างเชื่องช้าและมั่นคง ราวกับเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน การเคลื่อนไหวของเขาดึงดูดสายตาทุกคู่บนลานประลองทันที ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาระคนตกตะลึงและหวาดผวา บ้าไปแล้ว! นั่นคือกระบี่เหมันต์ของนางพญาผู้ไร้ความปรานีเชียวนะ! การเดินเข้าไปหาคือกาลีทมิฬดีๆ นี่เอง! มู่หรงเสวี่ยหันขวับมามอง ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววเย็นชาไร้กะapp นางไม่เคยพบผู้ใดที่กล้าท้าทายอำนาจของนางเช่นนี้มาก่อนในรอบร้อยปี "เจ้า..." มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงต่ำ กระบี่ในมือขยับออก1นิ้วเต็ม แรงกดดันมหาศาลพุ่งตรงไปยังไป๋เฉินราวกับภูเขาน้ำแข็งถล่มลงมา "รนหาที่ตายนักรึ?" ไป๋เฉินหยุดฝีเท้าลง ห่างจากนางเพียงส้าวเดียว ดวงตาสีทองประกายเพลิงเก้าสีสบประสานเข้ากับดวงตาสีนิลคู่สวยที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา—รอยยิ้มที่ในอดีตเคยหลอมละลายหัวใจที่ด้านชาของนางมาแล้วครั้งหนึ่ง "แม่นางมู่หรง..." ไป๋เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่คนนอกไม่มีวันเข้าใจ "ลมหนาวปีนี้... เหตุใดจึงเหน็บหนาวกว่าทุกปีเช่นนี้เล่า? หรือเป็นเพราะ... เจ้ายังหาคนกอดเพื่อให้ความอบอุ่นมิได้กันแน่?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ทุกคนบนลานประลองอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ กล้าหยอกล้า 'นางพญาเย็นชา' เช่นนี้ นี่คือการรนหาที่ตายระดับปรมาจารย์! มู่หรงเสวี่ยชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าที่เคยไร้ความรู้สึกปรากฏรอยคลื่นอารมณ์วูบหนึ่งด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ปราณกระบี่ในมือสั่นระริกด้วยความรุนแรงจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู "เจ้าเด็กสารเลว... วันนี้ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเสีย!" นางสะบัดข้อมือ พลังกระบี่เหมันต์พุ่งแหวกอากาศเข้าประชิดร่างของไป๋เฉินด้วยความเร็วราวดาราตก ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ไป๋เฉินกลับไม่หลบเลี่ยง เขากลับก้าวประชิดตัวนางด้วยวิชาตัวเบาเหนือมนุษย์ มือหนายื่นออกไปคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ! *ตึกตัก... ตึกตัก...* ลมหายใจของมู่หรงเสวี่ยสะดุดกึก ร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งหินผาพลันแข็งทื่อเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยอย่างประหลาดโชยเข้าจมูก นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด กำลังจะระเบิดพลังปราณสังหารออกไป ทว่าเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูของนางกลับทำให้ร่างทั้งร่างของนางชาวาบ ราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสองจนความทรงจำอันเลือนรางบางอย่างในห้วงลึกของวิญญาณเริ่มสั่นคลอน "...เสวี่ยเอ๋อร์ ข้ากลับมาหาเจ้าแล้ว... ตามสัญญาของเรา" ดวงตาของมู่หรงเสวี่ยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ ปราณกระบี่ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นศิลาเสียงดังสนั่น ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากถามบางสิ่ง— *เปรี้ยง!* ท้องฟ้าเหนือหุบเขากระบี่เหมันต์จู่ๆ ก็คำรามลั่นด้วยเสียงอสุนีบาตสีม่วงเข้ม เมฆทัณฑ์สวรรค์หนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันราวกับมีบางสิ่งต้องการขัดขวางการพบพานครั้งนี้ และในวินาทีนั้นเอง เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติกลางอากาศ พร้อมกับกระบี่มารโลหิตที่พุ่งตรงมาปักลงตรงหน้าของทั้งสองคนอย่างจัง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับข้า "เพลิงโอสถสวรรค์" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ