ดินแดนลับเซียนโบราณ

เสียงคำรามกึกก้องราวกับมังกรปฐพีพลิกตัวดังสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งผาหมื่นศิลา อักขระโบราณสีทองนับล้านตัวหลุดลอยออกมาจากรอยแยกมิติราวกับฝูงผีเสื้อเพลิงที่กำลังเริงระำบ แผ่นดินเบื้องหน้าสั่นสะเทือนจนเกิดรอยปริร้าวลึกนับพัน丈 พลังปราณโบราณอันหนาแน่นและกดดันถึงขีดสุดแผ่ซ่านออกมาจนเหล่าสัตว์อสูรในรัศมีร้อยลี้ต่างหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว "ประตูสวรรค์เปิดออกแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ไป๋เฉินยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดศิลา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมปราณที่พัดกระโชกจนปลิวไสว ในมือของเขาคือกระบี่บินที่ส่งเสียงร้องครางฮือราวกับกระหายเลือด รัศมีกระบี่เจิดจ้าเสียดแทงนภากาศจนเมฆหมอกรอบกายแตกกระเจิง เบื้องหลังของเขาคือหุบเหวไร้ก้นบึ้งที่บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยม่านพลังแสงสีครามหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น มันคือทางเข้าสู่ 'ดินแดนลับเซียนโบราณ' สถานที่ซึ่งบรรพชนยุคบรรกาลใช้หลบเร้นจากทัณฑ์สวรรค์ และเป็นเป้าหมายสูงสุดในการเดินทางครั้งนี้ของเขากับนาง มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาเคียงข้าง นางสวมอาภรณ์ยาวสีฟ้าครามดั่งน้ำแข็งพันปี ไisร้ซึ่งความรู้สึกหวาดหวั่นบนใบหน้างามล้ำเลิศนั้น มีเพียงดวงตาสุกสกาวดั่งดาราในห้วงจักรวาลที่สะท้อนเงาของร่างสูงโปร่งเบื้องหน้า นางยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้ไป๋เฉินอย่างเบามือ แม้การกระทำจะดูเย็นชาและไร้คำหวาน แต่สัมผัสที่อบอุ่นนั้นกลับสั่นสะเทือนหัวใจของมหาเทพผู้ทะนงตนยิ่งนัก "ระวังตัวด้วย... พลังกดดันภายในนั้นไม่ธรรมดา" น้ำเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำของนางเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาคู่นคมองลึกลงไปในดวงตาของนาง "ต่อให้เบื้องหน้าคือขุมนรกอเวจี หรือทัณฑ์อัสนีเก้าชั้นฟ้า หากข้ามีเจ้าเคียงข้าง... ข้าก็ไม่เคยหวั่นเกรงสิ่งใด" พูดจบ มือหนาอบอุ่นก็เอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบดั่งหยกขาวของนางไว้แน่น มู่หรงเสวี่ยสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ทว่านางมิได้สะบัดออก กลับปล่อยให้ปลายนิ้วของเขาประสานเข้ากับนิ้วของตนเองอย่างแนบแน่น ไอร้อนจากเคล็ดวิชาเพลิงโอสถสวรรค์ไหลซึมผ่านฝ่ามือเข้าสู่ร่างของนาง ช่วยขับไล่ไอเย็นยะเยือกของวิชากระบี่เหมันต์ที่มักจะกัดกินชีพจรของนางยามใช้พลังสูงส่งออกไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ "ไปกันเถอะ" สิ้นเสียงคำรามดังก้อง ทั้งสองร่างพุ่งทะยานเข้าสู่ม่านแสงสีครามเบื้องหน้าพร้อมกันดั่งสายฟ้าฟาด! วูบ! มิติรอบกายบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนตกลงไปในห้วงเหวไร้ก้น ภูติลมและพายุอักษรเวทพัดผ่านร่างจนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู ไป๋เฉินปล่อยพลังปราณกระบี่คุ้มกันร่างของตนและหญิงสาวไว้ในคราวเดียวกัน รัศมีกระบี่เก้าสีส่องประกายเจิดจ้าแหวกฝ่าความมืดมิดของห้วงมิติ จนในที่สุด... ทั้งสองก็ตกลงสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างนุ่มนวล ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้แม้แต่ไป๋เฉินผู้ผ่านโลกมานับหมื่นปียังต้องอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นี่มิใช่ดินแดนรกร้างว่างเปล่าอย่างที่คิด ทว่ามันคือสรวงสวรรค์ที่ถูกแช่แข็งในกาลเวลา! เบื้องหน้าคือมหานครโบราณลอยฟ้า ยอดเจดีย์สูงเสียดฟ้าสร้างจากหยกสวรรค์บริสุทธิ์ แหล่งน้ำทิพย์ไหลรินส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ต้นไม้วิเศษออกผลเป็นผลึกปราณบริสุทธิ์ ทว่าทั่วทั้งบริเวณกลับปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดไร้ซึ่งสรรพเสียง ไม่มีแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิต มีเพียงเศษซากของค่ายกลโบราณที่ยังคงส่งแสงริบหรี่ "ปราณฟ้าดินที่นี่หนาแน่นกว่าภายนอกถึงร้อยเท่า..." มู่หรงเสวี่ยกล่าวด้วยความตกตะลึง นางสัมผัสได้ทันทีว่าการบำเพ็ญเพียรเพียงหนึ่งวันในที่แห่งนี้ อาจเทียบเท่ากับการเก็บตัวเป็นเวลาหลายปีโลกภายนอก "ระวัง!" ไป๋เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน เขาดึงร่างบางของมู่หรงเสวี่ยเข้าสู่อ้อมอกทันที พร้อมกับสะบัดแขนเสื้อส่งกระบี่บินพุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้า เคร้ง! ประกายไฟสาดกระเซ็น! ร่างเงาโปร่งแสงร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า มันสวมชุดเกราะโบราณที่ผุกร่อน ถือหวนยาวที่สลักลวดลายมังกร ดวงตาสร้างจากเปลวเพลิงสีครามว่างเปล่าไร้จิตวิญญาณ ทว่าพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างกลับอยู่ในระดับจักรพรรดิเทพขั้นสมบูรณ์! "หุ่นเชิดพิทักษ์สุสาน?" มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น กระบี่เหมันต์ในมือสั่นระริกพร้อมชักออกจากฝัก "ไม่ต้องลงมือ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีผู้นี้เอง" ไป๋เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมปลิดชีพศัตรู เขาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ฝ่ามือขวาแบออก ปรากฏเปลวเพลิงเก้าสีลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่น อุณหภูมิที่สูงลิ่วตัดกับบรรยากาศหนาวเหน็บของดินแดนโบราณอย่างสิ้นเชิง หุ่นเชิดเกราะโบราณคำรามด้วยเสียงแหบพร่า พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือแสง หวนยาวในมือแทงทะลวงอากาศจนเกิดเสียงระเบิดดังก้อง เป้าหมายคือจุดตายระหว่างคิ้วของไป๋เฉิน! "รวดเร็วไม่เลว... น่าเสียดายที่เจ้าไร้ซึ่งจิตวิญญาณแห่งวิถีกระบี่" ไป๋เฉินไม่หลบเลี่ยง เขายกนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นประสานกันเป็นกระบี่ดัชนี เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าทว่ากลับแฝงไว้ด้วยสัจธรรมฟ้าดิน ท่วงท่าเรียบง่ายแต่ไร้ช่องโหว่ นี่คือวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ที่หลอมรวมเข้ากับเพลิงโอสถสวรรค์! นิ้วเรียวยาวปะทะเข้ากับคมหวนยาวอย่างแม่นยำราวกับจับวาง เปรี้ยง! คลื่นกระบี่ระเบิดออกเป็นวงกว้าง หุ่นเชิดเกราะโบราณที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ากลับหยุดชะงักลงทันที รอยแตกร้าวสีทองลามเลียไปทั่วทั้งร่างจากจุดที่ถูกสัมผัส เปลวเพลิงเก้าสีแผดเผาทำลายล้างโครงสร้างภายในของมันจนแหลกละเอียดในพริบตา ก่อนที่หุ่นเชิดจะสลายกลายเป็นผงธุลี ประกายแสงสีทองสายหนึ่งก็พุ่งออกจากอกของมัน ตรงเข้าสู่หว่างคิ้วของไป๋เฉินอย่างรวดเร็วจนหลบไม่พ้น "ไป๋เฉิน!" มู่หรงเสวี่ยอุทานด้วยความตกใจ รีบพุ่งเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ ดวงตางามฉายแววกังวลเป็นครั้งแรก ไป๋เฉินหลับตาลงรับกระแสข้อมูลมหาสารที่ไหลทะลักเข้าสู่ห้วงความคิด มันคือภาพความทรงจำและแผนที่ส่วนหนึ่งของมหานครโบราณ รวมถึงวิชาลับที่สูญหายไปของสำนักเซียนบรรพกาล ครู่ต่อมา เขาลืมตาขึ้น แววตาล้ำลึกขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับกระชับมือที่จับนางไว้แน่นขึ้น "ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไร... ดูเหมือนว่าเราจะได้พบกับของดีเข้าให้แล้ว" เขากวาดสายตามองไปยังใจกลางมหานครโบราณ ที่ซึ่งเจดีย์เก้าชั้นตั้งตระหง่านเสียดฟ้า เหนือยอดเจดีย์นั้น มีกระบี่เล่มหนึ่งลอยนิ่งอยู่ มันเปล่งแสงสีทองอร่ามและกลิ่นอายกดดันที่ทำให้ดวงดาวบนท้องฟ้าสั่นสะเทือน นั่นคือมรดกเทพที่แท้จริงของดินแดนแห่งนี้! ทว่า ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินต่อไปนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกก็ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทิศทาง "ฮ่าๆๆๆ... ขอบใจพวกเจ้ามากที่ช่วยเปิดทางให้ มรดกเทพชิ้นนี้... ตกเป็นของสำนักอสูรโลหิตเช่นข้าแล้ว!" สิ้นเสียง เงาร่างนับสิบทะยานขึ้นมาจากความมืดมิดรอบด้าน ปราณโลหิตพวยพุ่งย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดงฉาน ผู้นำกลุ่มคือชายชราหน้าตาอัปลักษณ์ สวมชุดคลุมลายกระดูก ส ายตาจ้องมองมาที่ทั้งสองด้วยความโลภโมโทสัน และที่สำคัญ... หนึ่งในนั้นคือศัตรูคู่อาฆาตที่หลบหนีไปจากหุบเขากระบี่เหมันต์เมื่อครั้งก่อน! แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ เพลิงโอสถสวรรค์