ศึกชี้ชะตาดินแดนลับ

"หมื่นกระบี่คืนสนอง... ดับสูญ!" เสียงคำรามกึกก้องราวกับอสนีบาตฟาดผ่าใจกลางห้วงมิติ ดินแดนลับโบราณที่กักขังความลับแห่งยุคบรรพกาลบัดนี้สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนพื้นแผ่นดินแยก ศาสตราวุธนับหมื่นเล่มหลั่งไหลมารวมตัวกันกลางน่านฟ้า กลายเป็นพายุคมกระบี่สีครามเข้มที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลายเป็นธุลี ไป๋เฉินยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุศาสตรา ดวงตาคมกริบทอประกายเยียบเย็นราวกับเทพเซียนผู้ลงทัณฑ์ มารอสูรบรรพกาลตรงหน้า หรือ "ราชันย์ปีศาจผลาญฟ้า" กำลังแผ่ไอทมิฬมืดมิดปกคลุมน่านฟ้า ร่างกายมหึมาสูงเทียมฟ้าเต็มไปด้วยเกล็ดมังกรทมิฬและเปลวเพลิงสีเลือดที่แผดเผาทุกสิ่งที่สัมผัส "ไป๋เฉิน! เจ้าคิดว่าวิถีกระบี่จอมปลอมของเจ้า จะต้านทานพลังแห่งความมืดที่สะสมมานับหมื่นปีได้กระนั้นหรือ!" เสียงของราชันย์ปีศาจดังสะท้อนก้องกังวาน สร้างแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นทั้งเหยียดหยามและเปี่ยมด้วยความทะนงตนอย่างถึงที่สุด มือเรียวยาวสะบัดเบาๆ ปราณกระบี่เก้าสีพลิดอกออกผลกลางอากาศ เพลิงวิเศษเก้าสีถูกหลอมรวมเข้ากับกระบี่ในมือจนเกิดเสียงคำรามลั่นราวกับมังกรคำราม "วิถีกระบี่ของข้า จะเป็นเช่นไร... เจ้ามิใช่ผู้ที่มีสิทธิ์พิพากษา" น้ำเสียงของไป๋เฉินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดข่มจิตสังหารของราชันย์ปีศาจให้สั่นคลอน ในวินาทีนั้นเอง สายตาของเขาเหลือบมองไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งมู่หรงเสวี่ยกำลังยืนรักษาค่ายกลคุ้ม นางเซียนผู้สง่างามดั่งน้ำแข็งพันปี ในยามนี้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมพัดพลิ้ว ใบหน้างดงามไร้ที่ติเยียบเย็นดั่งหยกสลัก ทว่านัยน์ตาคู่สวยกลับสะท้อนภาพของเขาด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอย่างล้ำลึก นางไม่เอ่ยอันใดแม้แต่คำเดียว แต่มือเรียวบางที่กำด้ามกระบี่น้ำแข็งแน่นจนข้อต่องอขาว บ่งบอกถึงความตึงเครียดในใจนางได้เป็นอย่างดี สายตาที่พวกเขาส่งให้กันผ่านห้วงอากาศอันปั่นป่วน เปี่ยมล้นด้วยความไว้วางใจอันไร้ขีดจำกัด *'รอข้าชั่วพริบตา... เสวี่ยเอ๋อร์'* ไป๋เฉินส่งกระแสจิตแผ่วเบาไปหา มู่หรงเสวี่ยหลับตาลงชั่วพริบตา ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยประกายตาเด็ดเดี่ยว นางพยักหน้ารับเบาๆ เพียงครั้งเดียว แต่นั่นก็มากพอแล้วสำหรับมหาเทพกระบี่ผู้คลั่งรักภรรยาคนนี้ "รับมือ!" ไป๋เฉินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วเหนือแสง ร่างของเขาpowered by วิชาตัวเบาขั้นสูงสุดกลายเป็นลำแสงเก้าสีพาดผ่านน่านฟ้า ราชันย์ปีศาจผลาญฟ้าคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด เงื้อมมือมหึมาตบลงมาหมายบดขยี้มดปลวกตนนี้ให้แหลกคาอุ้งมือ ตูมมมม! การปะทะกันระหว่างปราณกระบี่สวรรค์และพลังปีศาจทำลายล้างสร้างคลื่นกระแทกแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ภูเขาโบราณรอบด้านพังทลายลงในพริบตา ท้องฟ้าแตกออกเป็นรอยร้าวสีดำมืดราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก อณูพลังปราณปั่นป่วนจนเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงที่หลบอยู่มนระยะร้อยลี้ต่างกระอักเลือดออกมาพร้อมกันด้วยความหวาดกลัว นี่คือการต่อสู้ระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินอย่างแท้จริง! ไป๋เฉินมิได้ถอยแม้แต่ก้าวเดียว กระบี่ในมือตวัดวาดเป็นวงโค้งสอดประสานกับเคล็ดวิชาโอสถเพลิงเก้าสี เปลวเพลิงร้อนแรงแผดเผาไอทมิฬของราชันย์ปีศาจจนส่งเสียงดังซี๊ดซ่าด กลิ่นเนื้อไหม้เกรียมและกลิ่นอายบรรพกาลคละคลุ้งไปทั่วห้วงมิติ "เจ้าหนู... เจ้าแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!" ราชันย์ปีศาจคำรามด้วยความตกใจกลัวเป็นครั้งแรก เมื่อพบว่าปราณกระบี่ของอีกฝ่ายสามารถกัดกินพลังชีวิตของมันได้ทีละน้อย "ข้าบอกแล้วไงเล่า..." ไป๋เฉินสะบัดร่างหลบการโจมตีอันดุเดือด ก่อนจะพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้าในระยะประชิด ปลายกระบี่จ่อตรงระหว่างคิ้วของราชันย์ปีศาจ แววตาของชายหนุ่มเยียบเย็นจนน่ากลัว "ในโลกหล้าแห่งนี้ ผู้ที่จะกำหนดชะตาฟ้าดิน... มีเพียงข้าผู้เดียว!" สิ้นเสียงคำรามนั้น ไป๋เฉินรวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่คมกระบี่ แสงสว่างเจิดจ้าเก้าสีส่องประกายเจิดจ้าจนกลบแสงอาทิตย์บนท้องฟ้า มิติเบื้องหน้าแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันระดับมหาเทพทะยานขึ้นถึงจุดสูงสุด ทว่า ในขณะที่ปลายกระบี่กำลังจะแทงทะลวงร่างของราชันย์ปีศาจเพื่อปิดฉากศึกครั้งนี้ พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม อักขระโบราณสีดำสนิทนับล้านตัวผุดขึ้นจากใต้พิภพ ล้อมรอบตัวมู่หรงเสวี่ยเอาไว้ในพริบตา! "เสวี่ยเอ๋อร์!" ไป๋เฉินเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างที่กำลังจะพุ่งเข้าสังหารราชันย์ปีศาจชะงักงึดทันที เงาสواریปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นด้านหลังมู่หรงเสวี่ย พร้อมกับคมมีดอาบยาพิษที่พุ่งตรงไปยังหัวใจของนางอย่างเหี้ยมเกรียม ไร้เสียงเตือน ไร้สัญญาณล่วงหน้า! และในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง... มู่หรงเสวี่ยกลับหันมามองไป๋เฉินด้วยรอยยิ้มบางเบาที่งดงามที่สุดในรอบร้อยปี พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับส่งคำพูดสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิด *พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ* **เพลิงโอสถสวรรค์**