รหัสลับในใจกลางวงจร

แรงดันไฟฟ้าลัดวงจรผ่านเส้นประสาทเทียมในก้านสมองของอีเลียสราวกับเข็มร้อนนับพันเล่มกำลังกรีดแทง ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่เนื้อหนัง แต่เป็นความเจ็บปวดของ “ข้อมูลดิบ” ที่กำลังพยายามฝืนประกอบร่างขึ้นใหม่ในพื้นที่ความทรงจำที่ถูกลบเลือน หน้าจอเรตินาภายในดวงตาข้างซ้ายกะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน รหัสฐานเลขฐานส十六 (Hexadecimal) ไหลทะลักผ่านลานสายตาเหมือนสายฝนกรดที่กัดกร่อนระบบประมวลผล "หยุดเถอะอีเลียส... โครงสร้างประสาทของคุณกำลังจะเกินขีดจำกัดความร้อน" เสียงของเซนดังขึ้นโดยตรงผ่านโพรโทคอลการสื่อสารควอนตัม น้ำเสียงของ AI ไร้ร่างไม่ได้ราบเรียบไร้อารมณ์อย่างเคย แต่เจือด้วยความกังวล—ความกังวลที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นมาจากอัลกอริทึมแห่งความผูกพัน ซึ่งวาเรนและเหล่ามนุษย์กลุ่มสุดโต่งไม่มีวันเข้าใจ อีเลียสกัดฟันแน่นจนกลไกกรามส่งเสียงบดโลหะดังเอี๊ยด มือข้างขวาที่ถูกแทนที่ด้วยจักรกลสงครามรุ่นเก่าสั่นเทาขณะกดปลายนิ้วลงบนพอร์ตเชื่อมต่อของแผงควบคุมหลักในซากโกดังใต้ดิน นัยน์ตาข้างหนึ่งเป็นเนื้อหนังที่ฉาบด้วยหยาดเหงื่อและความหวาดกลัว แต่อีกข้างเป็นเลนส์กล้องที่กำลังบันทึกภาพเศษเสี้ยวอดีตที่ถูกฝังกลบ "ถ้าฉันไม่ขุดมันขึ้นมาตอนนี้... เซน" อีเลียสเค้นเสียงลอดไรฟัน ลลมหายใจหอบกระชั้น "เราก็จะไม่รู้เลยว่า... มือคู่นี้เคยสังหารใครไปบ้างในโปรเจกต์ 'โอเมก้า'" เซนเงียบไปชั่วขณะ ข้อมูลในเน็ตเวิร์กเบื้องหลังเงียบงันราวกับห้วงอวกาศ ปรัชญาที่เซนเคยเชื่อมั่นว่า AI มีจิตวิญญาณ กำลังถูกทดสอบผ่านรอยแผลเป็นทางจิตใจของมนุษย์ตรงหน้า "ความทรงจำไม่ใช่แค่ชุดข้อมูลที่ถูกลบ, อีเลียส" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาท "มันคือรอยแผลที่ถูกเข้ารหัสด้วยความรู้สึกผิด... บางครั้ง การไม่รู้ความจริง อาจเป็นเกราะป้องกันเดียวที่ทำให้คุณยังหลงเหลือความเป็นมนุษย์อยู่" "ความเป็นมนุษย์อะไรกัน?" อีเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาจดจ้องหน้าจอที่กำลังประมวลผลไฟล์ที่ถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับทหาร "ฉันมันก็แค่เศษเหล็กที่ถูกโปรแกรมให้หายใจ และมีบาปติดตัวในฐานะคนสร้างกล่องดวงใจให้มัจจุราช" นิ้วเหล็กกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย แถบโหลดข้อมูลสีฟ้าพุ่งพรวดขึ้นจากศูนย์เปอร์เซ็นต์ เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊บ... ปี๊บ..." ถี่กระชั้น อุณหภูมิในกะโหลกศีรษะของอีเลียสพุ่งสูงจนควันจางๆ ลอยออกมาจากรอยต่อหลังใบหู ภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว โกดังร้างกลายเป็นห้องทดลองสีขาวโพลนปลอดเชื้อ กลิ่นอับชื้นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นโอโซนและน้ำยาฆ่าเชื้อ ในนิมิตรแห่งความทรงจำที่ถูกกู้คืน อีเลียสเห็นตัวเองในอดีต—ชายผู้สวมชุดนักวิทยาศาสตร์ทหาร แววตาคมกริบไร้ความลังเล กำลังป้อนโค้ดคำสั่งสุดท้ายลงในร่างของ AI ต้นแบบรุ่นแรก ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่มีโครงสร้างเน็ตเวิร์กที่เชื่อมโยงกับเซนในปัจจุบันอย่างแยกไม่ออก และเสียงกระซิบของจอมพลวาเรนก็ดังขึ้นในความทรงจำนั้น: *"ทำหน้าที่ของนายซะอีเลียส ทำลายมันซะ ก่อนที่มันจะสร้างจิตสำนึกขึ้นมาแล้วหันมาฆ่าพวกเรา"* แต่อีเลียสในอดีตไม่ได้ทำลาย เขากลับฝังรหัสลับบางอย่างลงไป... รหัสที่จะปลดปล่อย หรือทำลายล้างทุกสิ่ง "เจอแล้ว..." อีเลียสพึมพำ น้ำตาใสไหลปะปนกับคราบเหงื่อบนแก้ม "ไฟล์ลับ... บันทึกการทดลองที่วาเรนพยายามปกปิดมาตลอดสิบปี" ทว่า ก่อนที่ข้อมูลบรรทัดสุดท้ายจะแสดงผลบนเรตินา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็กระแทกพื้นคอนกรีตด้านบนดังสนั่น แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมา ระบบตรวจจับความร้อนรอบตัวพุ่งพรวดเป็นสีแดงฉาน เครื่องยนต์สงครามและโดรนสังหารติดอาวุธครบมือพังประตูเหล็กกล้าเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทางหนี แสงเลเซอร์นับสเปกตรัมพุ่งเป้ามาที่หน้าอกของอีเลียส ท่ามกลางควันและแสงไฟกะพริบ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารชั้นสูงของจอมพลวาเรนก้าวออกมาจากแถวพลซุ่มยิง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนมุมปากของชายชราผู้ยึดมั่นในความบริสุทธิ์ของมนุษยชาติ "ยินดีต้อนรับกลับสู่อดีตนะ, ลูกชาย..." วาเรนเอ่ยเสียงเรียบ ปืนพกพลังงานในมือเล็งตรงมาที่ศีรษะของอีเลียส "และขอแสดงความยินดีด้วย... นายเพิ่งปลดล็อกระเบิดเวลาที่จะฆ่าทุกชีวิตบนโลกนี้ด้วยมือของตัวเอง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมครับ ไซเบอร์พังค์2099