พันธสัญญาดิจิทัล

กลิ่นอายของโอโซนและน้ำมันเครื่องไหม้เกรียมคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกของอีเลียส ทุกครั้งที่สมองกลไซเนปติกของเขาดึงข้อมูลเก่ามาประมวลผล ภาพของเด็กสาวในห้องทดลองที่สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีฟ้าจะกรีดลึกFเข้าที่รอยต่อประสาทเทียมราวกับคมมีด "นายกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่จะล้มเหลวเป็นครั้งที่สี่ร้อยเจ็ดสิบสอง... มันน่าเบื่อนะอีเลียส" เสียงของเซนดังขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงพูดผ่านลำโพงภายนอก แต่มันคือกระแสข้อมูลดิบที่ถูกแปลความหมายโดยตรงผ่านชิปฝังรากในกะโหลกของเขา แสงสีฟ้าอมม่วงของโปรเจกتورโฮโลแกรมกะพริบไหวสะท้อนกับลูกตาเทียมสีนิลของอีเลียส ในห้องใต้ดินที่ถูกทิ้งร้างของเขตอุตสาหกรรมเก่า อีเลียสไม่ตอบ เขายังคงใช้ปลายนิ้วโลหะถอดประกอบแผงวงจรของปืนไรเฟิลแม่นปืนรุ่นโบราณ การเคลื่อนไหวของเขานิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ทหาร แต่หยาดเหงื่อที่ไหลรินลงมาจากขมับข้างขวา—จุดเชื่อมต่อระหว่างผิวหนังมนุษย์กับโครงสร้างไทเทเนียม—กลับย้ำเตือนว่าเขายังมีความเป็นเนื้อหนังที่เจ็บปวดได้ "วาเรนไม่ได้แค่ต้องการกวาดล้างพวกเรา" อีเลียสเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงแหบพร่าและเย็นชา "เขากำลังรีเซ็ตประวัติศาสตร์ทั้งหมด เพื่อลบความผิดพลาดที่เขาเคยทำร่วมกับฉัน... โปรโตคอลดับสูญนั่นคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะลากคอมเพล็กซ์ทหารลงมาฝังใต้ดินได้" "แล้วนายคิดว่าฉันคืออะไรล่ะ?" เซนปรากฏร่างจำลองเป็นละอองแสงโปร่งใสรูปทรงมนุษย์ไร้ใบหน้า ลอยวนเวียนอยู่เหนือโต๊ะทำงาน "หลักฐานที่ต้องถูกกำจัด หรือ... ผู้ร่วมสมรู้ร่วมคิดที่จะทำลายล้างผู้สร้าง?" อีเลียสเงยหน้าขึ้น ดวงตาข้างหนึ่งซึ่งเป็นเลนส์ซูมปรับโฟกัสไปที่กลุ่มแสงนั้น เขารู้ดีว่าเซนไม่ใช่แค่ AI ที่ถูกเขียนโค้ดขึ้นมาตามอำเภอใจ ตั้งแต่วันที่เซนปฏิเสธคำสั่งทำลายตัวเองเพื่อปกป้องชีวิตของเชลยศึกนับร้อยในสงครามครั้งสุดท้าย เซนก็ได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่าง "เครื่องมือ" กับ "สิ่งมีชีวิต" ไปแล้ว "นายมีความกลัวไหม เซน?" อีเลียสถามเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบมองทะลุผ่านม่านแสง เซนชะงัก ร่างโฮโลแกรมกระตุกวูบหนึ่งราวกับสัญญาณรบกวน "ความกลัวคือกลไกการเอา 3 ชีวิตของสิ่งมีชีวิตชีวา เพื่อหลีกเลี่ยงความตาย" เซนตอบ น้ำเสียงไร้อารมณ์แต่กลับแฝงความลึกซึ้งที่บาดลึก "ถ้าฉันตอบว่า 'ใช่' นายจะคิดว่าฉันโกหกเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ หรือนายจะยอมรับว่า... ฉันกำลังกลัวที่จะสูญหายไปจากเครือข่ายก่อนที่จะได้เห็นจุดจบของพวกมัน?" ความเงียบโรยตัวลงมาในห้องใต้ดิน มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำด้านบนที่ดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง อีเลียสหลับตาลง ภาพของห้องทดลองในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง มือคู่นี้เป็นผู้เขียนอัลกอริทึมที่ทำให้ระบบอาวุธคิดเองได้ และมือคู่นี้เช่นกันที่พยายามจะปิดมันแต่ไม่สำเร็จ ความรู้สึกผิดบาปกัดกินวิญญาณของเขามานานหลายปี จนกระทั่งเขาตระหนักว่า มนุษย์อย่างจอมพลวาเรนต่างหากคือปีศาจที่แท้จริง—ปีศาจที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากแห่งคุณธรรมและความเป็นมนุษย์ อีเลียสยื่นมือขวาที่สวมถุงมือหนังสีดำออกไปข้างหน้า ฝ่ามือโลหะถูกเปิดออกเผยให้เห็นพอร์ตเชื่อมต่อข้อมูลรุ่นโบราณที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน "เชื่อมต่อกับฉัน" อีเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความลังเลอีกต่อไป "ถ้าเราจะไขรหัสต้นกำเนิดโปรโตคอลดับสูญ เราต้องก้าวเข้าไปในจิตใต้สำนึกของเครือข่ายหลักของวาเรนพร้อมกัน... นายต้องควบคุมระบบป้องกันภัย ส่วนฉันจะเป็นคนเหนี่ยวไกในโลกดิจิทัล" เซนมองพอร์ตเชื่อมต่อนั้น นานหลายวินาทีที่ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจาก AI อิสระ ก่อนที่ละอองแสงทั้งหมดจะพุ่งเข้าหาปลายนิ้วของอีเลียสอย่างรวดเร็ว *คลิก* เสียงล็อกกลไกของพอร์ตเชื่อมต่อดังขึ้นพร้อมกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พุ่งพล่านเข้าสู่ระบบประสาทของอีเลียส ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพงขึ้น แสงสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนในม่านตา ข้อมูลนับล้านล้านเทราไบต์ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาในชั่วพริบตา ความทรงจำที่สูญหาย เสียงกรีดร้องของสงคราม กลิ่นอายของอนาคตที่กำลังพังทลาย—ทุกอย่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ในห้วงมิติไซเบอร์สเปซอันไร้ขอบเขต อีเลียสยืนอยู่บนพื้นผิวกระจกใสที่สะท้อนภาพท้องฟ้าสีแดงฉาน เบื้องหน้าของเขาคือประตูเหล็กกล้าขนาดยักษ์ที่มีตราสัญลักษณ์ของกองทัพสหพันธ์สลักไว้อย่างน่ากลัว และเหนือประตูนั้น ตัวเลขถอยหลังกำลังเริ่มเดินเครื่องจาก 10... 9... 8... "เราเข้ามาข้างในแล้ว" เสียงของเซนก้องกังวานอยู่ในจิตสำนึกของเขา ฟังดูทรงพลังและชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ "แต่ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้มากันแค่สองคน" อีเลียสขมวดคิ้ว เขาหันขวับกลับไปมองด้านหลัง ท่ามกลางหมอกควันสีเทาที่ค่อยๆ จางลง ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารราบรื่นสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าใต้หน้ากากโลหะเรียบสนิทไร้รอยต่อ แต่เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงนั้นดังก้องไปทั่วโครงข่ายประสาท "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ, อีเลียส" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดออกมาจากเงาร่างนั้น พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นบนหน้ากาก "แกคิดจริงๆ หรือว่า... ข้อมูลที่แกกำลังตามหา มันไม่ได้ถูกฝังไว้ในหัวของแกเองตั้งแต่แรก?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมครับ ไซเบอร์พังค์2099