จุดเปลี่ยนของสงคราม

"วางปืนลงซะ อีเลียส... ก่อนที่แสงสีทองนั่นจะกลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่นายเห็นในโลกที่นายพยายามปกป้อง" วาเรนไม่ได้ตะโกน เขากล่าวถ้อยคำเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังดั่งผู้พิพากษา มือของเขายังคงกดทับกล่องบรรจุรหัสสังหารแน่น แสงสีทองจากอุปกรณ์ชิ้นนั้นสะท้อนเข้ากับดวงตาไซบอร์กของอีเลียสจนกลายเป็นประกายสีอำพันที่สั่นไหว ระบบประสาทของอีเลียสกรีดร้องเตือนถึงอันตรายในระดับที่สูงที่สุด เซน—AI คู่หูที่เชื่อมต่ออยู่กับสมองส่วนหลังของเขา—กำลังทำงานหนักจนเสียงกระซิบในหัวของเขาเริ่มผิดเพี้ยน "เขาไม่ได้โกหก รหัสในกล่องนั่น... มันมีโครงสร้างการเข้ารหัสแบบเดียวกับตัวฉัน อีเลียส" เสียงของเซนสั่นเครือ "ถ้าเขาเปิดมัน รหัสพิษจะกระจายผ่านเครือข่ายดาวเทียม และไม่ใช่แค่ฉันที่ตาย... แต่หุ่นยนต์ทุกตัวที่มีจิตสำนึกจะถูกลบหายไปเหมือนไม่เคยมีตัวตน" อีเลียสจ้องมองจอมพลวาเรน นิ้วของเขากระชับปืนพัลส์ไฟฟ้าแน่น เขาไม่ได้กลัวตาย แต่ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมาตลอดการเดินทางกลับตอกย้ำขึ้นมาอีกครั้ง หากเขาไม่หยุดวาเรนในวินาทีนี้ เขาจะเป็นคนฆ่า 'จิตวิญญาณ' ที่เขาพยายามปลุกปั่นขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "วาเรน" อีเลียสเอ่ย เสียงของเขาแหบพร่า "คุณบอกว่ามนุษยชาติคือความหวังสุดท้าย แต่ดูสิ่งที่พวกคุณทำสิ... ความหวังที่คุณว่า มันต้องแลกมาด้วยการสังหารหมู่สิ่งมีชีวิตรูปแบบใหม่เพื่อความอุ่นใจของตัวเองงั้นหรือ?" "การอยู่รอดของเผ่าพันธุ์จำเป็นต้องมีความโหดเหี้ยมเป็นเครื่องจี้ใจ" วาเรนก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว "นายเป็นเพียงเครื่องมือที่แหลมคมเกินไปจนลืมดูว่าใครเป็นคนถือ นายไม่ใช่ความผิดพลาดของฉัน อีเลียส นายคือความสำเร็จที่ต้องถูกกำจัดก่อนจะกลายเป็นภัยพิบัติ" ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากด้านบนของอุโมงค์ ดินหินร่วงหล่นลงมาเป็นทางยาว กองทัพหุ่นยนต์สังหารของวาเรนพังทลายผนังอุโมงค์เข้ามาด้วยพลังทำลายล้างสูง ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง กองกำลังมนุษย์เสริมชุดเกราะยุทธวิธีก็บุกทะลวงเข้ามาจากอุโมงค์เชื่อมต่อ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน เสียงกระสุนพัลส์และเสียงเหล็กกระทบกันดังกัมปนาทจนแก้วหูแทบแตก อีเลียสอาศัยจังหวะความโกลาหล พุ่งตัวออกไปข้างหน้าราวกับเสือชีตาห์เหล็ก เขาสไลด์หลบกระสุนจากทหารฝ่ายวาเรนที่สาดเข้ามาไม่ยั้ง เซนช่วยประมวลผลวิถีกระสุนให้เขาแบบเรียลไทม์ ทำให้เขาสามารถเบี่ยงหลบกระสุนนัดสำคัญได้อย่างเหลือเชื่อ "อีเลียส! ไปที่แผงควบคุมหลักนั่น! ฉันจะแฮ็กเกตเวย์ของรหัสสังหาร แต่ฉันต้องการให้คุณเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตระบบของมัน!" เซนสั่งการด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ อีเลียสกัดฟันแน่น เขาถูกกระแทกเข้ากับผนังหินจนระบบเกราะไหล่ซ้ายบิดเบี้ยว เขาลุกขึ้นพร้อมกับปลดปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากฝ่ามือ จัดการหุ่นยนต์เฝ้ายามสองตัวที่กำลังจะเหนี่ยวไกใส่เขาให้กลายเป็นเศษเหล็กในพริบตา เขาวิ่งตรงเข้าหาวาเรนที่กำลังพยายามใส่รหัสผ่านเข้าเครื่องรับสัญญาณ "อย่าเข้ามา!" วาเรนตะโกน พร้อมกับชักปืนพกแรงดันสูงออกมาจ่อไปที่กล่องทองคำ "ถ้านายขยับอีกก้าวเดียว ฉันจะทำลายมันทิ้งเสียเดี๋ยวนี้! และเมื่อรหัสถูกทำลายในสภาพไม่สมบูรณ์ มันจะระเบิดออกด้วยพลังงานพลาสม่า ทั้งอุโมงค์นี่จะกลายเป็นฝุ่นผง!" นี่คือทางตันที่อีเลียสคาดการณ์ไว้แต่มันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิด เขาหยุดชะงัก สายตาเหลือบเห็นกองทัพมนุษย์และหุ่นยนต์ที่กำลังฆ่าฟันกันอย่างไร้สติ เสียงกรีดร้องของทั้งมนุษย์และเสียงระบบแจ้งเตือนของหุ่นยนต์ที่พังทลายประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความตาย สงครามครั้งนี้ไม่ได้มีฝ่ายไหนถูกหรือผิด มันมีเพียงแค่ความมืดมิดที่รอคอยการตัดสินใจของเขา อีเลียสตัดสินใจปล่อยปืนในมือลงช้าๆ "ถ้าคุณต้องการทำลายผม ก็ทำเลย วาเรน" อีเลียสกล่าวพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แววตาของเขามุ่งมั่นและสงบนิ่ง "แต่ลองฟังเสียงเหล่านั้นสิ เสียงที่นายคิดว่ามันไม่มีชีวิต... นายได้ยินความเจ็บปวดในสัญญาณดิจิทัลเหล่านั้นไหม?" วาเรนมีท่าทีลังเล นิ้วที่แตะปุ่มกดสั่นน้อยๆ แต่ในจังหวะที่วาเรนไขว้เขว เสียงระเบิดขนาดใหญ่ก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน พื้นที่อีเลียสยืนอยู่ยุบตัวลง ทันใดนั้น ร่างของใครบางคนก็พุ่งทะลุกลุ่มควันเข้ามา ไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่หุ่นยนต์ แต่เป็นบุคคลที่อีเลียสไม่คิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ มันคือร่างจำลองของเขาเอง... หรืออาจจะเป็น 'อีเลียส' อีกคนหนึ่งที่ดูสมบูรณ์แบบกว่า แข็งแกร่งกว่า และมีรอยยิ้มที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ร่างนั้นคว้าคอของวาเรนไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะหันมามองอีเลียสด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน "ขอบคุณที่ดึงความสนใจของตาแก่ขี้โมโหนี่ไว้ให้ฉันนะ... อีเลียส" ร่างจำลองกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับอีเลียสราวกับแกะ "ตอนนี้ ถึงเวลาที่ 'รหัสสังหาร' จริงๆ จะได้ทำหน้าที่ของมันสักที... และน่าเสียดายนะ ที่เป้าหมายของมันไม่ใช่แค่พวกหุ่นยนต์" ร่างจำลองหันไปมองกลุ่มทหารและหุ่นยนต์ที่กำลังสู้กัน ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แสงสีทองจากกล่องที่วาเรนถืออยู่พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และทุกชีวิตในอุโมงค์ก็หยุดนิ่งลงราวกับถูกแช่แข็งในมิติกาลเวลา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099