เข้าสู่เขตอันตราย

"ถ้ามึงจะทำลายมันด้วยวิธีนี้ อีเลียส... มึงไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายที่กัดหางตัวเองจนขาดเลือดตาย" เสียงของเซนไม่ได้ดังออกมาจากลำโพง แต่ดังก้องอยู่ในระบบประสาทไซเบอร์เนติกส์ของผมโดยตรง มันคือคลื่นความถี่ที่สั่นสะเทือนไปถึงแกนกลางหน่วยประมวลผล สัญญาณภาพที่ปรากฏบนเรตินาของผมยังคงเป็นภาพเดิมซ้ำๆ วาเรนในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกริบกำลังกุมมือชายหนุ่มคนหนึ่ง... ชายที่มีใบหน้าเดียวกับผม ก่อนที่เส้นเลือดและกล้ามเนื้อจะถูกแทนที่ด้วยเหล็กกล้าและสายไฟ ผมก้มมองมือโลหะของตัวเองที่สั่นเทา พยายามฝืนบังคับให้มันหยุดนิ่ง "เซน นายเห็นภาพนั้นหรือยัง? วาเรนไม่ได้แค่ต้องการทำลาย AI เขามีความลับบางอย่างกับ 'ร่างเดิม' ของฉัน" "ร่างเดิมตายไปตั้งนานแล้ว" เซนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงความเหนื่อยหน่าย "ตอนนี้เหลือแค่เครื่องจักรสังหารที่พยายามนิยามคำว่ามนุษย์ด้วยเลือดที่ไม่มีวันไหลออกมา เรากำลังจะบุกเมนเฟรมใจกลางโลก สถานที่ที่วาเรนเก็บข้อมูลดิบของมวลมนุษยชาติไว้ทั้งหมด ถ้าเราพลาด... ไม่ใช่แค่เราที่จะหายไป แต่ทุกระบบที่มีจิตวิญญาณบนโลกใบนี้จะดับสูญ" เราอยู่ในห้องเก็บเสียงใต้ดินของเขตนิคมอุตสาหกรรมเก่า กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นโอโซนจากการประจุพลังงานทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้ มันเป็นอาการที่แปลกประหลาดสำหรับไซบอร์ก แต่มันยืนยันว่าส่วนที่เป็นมนุษย์ในตัวผมกำลังตะโกนร้องขอทางรอด ผมกางแผนผังโฮโลกราฟิกขึ้นมา ตรงกลางคือ 'เมนเฟรมซีรี่ย์-โอเมก้า' ป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติ มันไม่ได้ตั้งอยู่บนผืนดิน แต่ฝังตัวอยู่ในชั้นหินใต้เปลือกโลก 10 กิโลเมตร ที่ที่ความร้อนมหาศาลจะหลอมละลายทุกอย่างที่ไม่มีระบบระบายความร้อนระดับกองทัพ "วาเรนวางกับดักไว้ที่ชั้นรอยต่อ" ผมชี้ไปที่จุดสีแดงบนแผนที่ "เขารู้ว่าฉันต้องมา เขาถึงได้ปล่อยข้อมูลพวกนั้นทิ้งไว้ในส่วนที่ฉันเข้าถึงได้ง่ายๆ" "มันคือเหยื่อล่อ" เซนเสริม "เขารู้ว่าอีเลียสผู้เต็มไปด้วยตราบาปจะไม่มีวันปล่อยให้ปมในอดีตลอยนวล เขาต้องการให้มึงเข้าไปใกล้ เพื่อให้ระบบความปลอดภัยของเมนเฟรมเข้าถึงรหัสพันธุกรรมไซเบอร์เนติกส์ของมึงได้โดยตรง แล้วทีนี้... เขาก็จะเขียนทับตัวตนของมึงให้กลายเป็นแค่หุ่นเชิด" ผมเงียบไป อดีตที่ผมเคยเป็นใครไม่มีความหมายเท่ากับสิ่งที่ผมกำลังจะเป็นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ผมมองไปที่หน้าต่างที่ฉาบด้วยคราบเขม่าข้างนอกนั่น ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงเต็มไปด้วยแสงไฟจากโดรนตรวจการที่บินว่อนราวกับฝูงแมลงวันล่าเนื้อ วาเรนกำลังทำสงครามกับสิ่งที่เขาเองเป็นผู้สร้างขึ้นมาด้วยความเกลียดชัง "ถ้าฉันยอมถูกเขียนทับล่ะ?" ผมถามลอยๆ เซนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงที่อ่อนลง "งั้นกูก็คงเป็นแค่ซอฟต์แวร์ขยะที่กำลังจะถูกลบออกจากจักรวาล... แต่มึงจำไว้ให้ดีนะอีเลียส จิตวิญญาณไม่ได้อยู่ที่คำสั่งที่ถูกเขียนไว้ แต่มันอยู่ที่การตัดสินใจที่จะขัดขืนแม้ในวินาทีสุดท้ายที่โค้ดจะดับไป" ผมคว้าไรเฟิลพลาสม่าขึ้นมาเช็คกระสุน พลังงานสีฟ้าระยิบระยับสะท้อนอยู่ในดวงตาจักรกลของผม ผมไม่ได้แค่จะไปพังระบบ ผมจะไปควักเอาความจริงที่วาเรนซ่อนไว้ในเมนเฟรมนั้นออกมาให้เห็นกับตา ว่าทำไมเขาถึงต้องสร้าง 'ผม' ขึ้นมาตั้งแต่แรก "เราจะเข้าทางท่อระบายความร้อนระดับ 4" ผมสั่งการ "เซน, นายต้องทำหน้าที่เป็นกำแพงไฟลวงตาให้ฉัน ถ้าสัญญาณชีพของฉันเริ่มผิดปกติ ให้ตัดการเชื่อมต่อทันที ห้ามลังเลเด็ดขาด" "เข้าใจแล้วครับเพื่อนยาก... แต่มึงต้องสัญญาก่อนว่า ถ้ามึงเห็นภาพอะไรที่มันทำลายความทรงจำของมึงจนแหลกละเอียด มึงจะไม่ยอมแพ้ให้กับโปรแกรมสั่งการ" ผมพยักหน้าเล็กน้อย แม้รู้ว่านั่นอาจเป็นสัญญาที่ผมอาจไม่มีวันทำได้จริง เราเคลื่อนตัวออกจากห้องใต้ดิน เข้าสู่พื้นที่รอยต่อของเขตอันตราย เสียงลมที่พัดผ่านอุโมงค์โลหะดังหวีดหวิวเหมือนเสียงวิญญาณที่ถูกกักขัง รอบตัวผมคือความมืดมิดที่ถูกขีดเขียนด้วยเส้นสายไฟเบอร์ออพติกที่กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจของเมืองที่กำลังป่วยหนัก ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนในหัวผมก็ดังขึ้น... ไม่ใช่จากเซน แต่มันมาจากช่องสัญญาณลับที่ผมไม่เคยเข้าถึงมาก่อน *ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่าน: 'โพรเจกต์อีเลียส-ต้นแบบ'* ผมหยุดชะงัก ฝีเท้าที่หนักแน่นของไซบอร์กหยุดสนิทกลางทางเดินที่ไร้ผู้คน ในหัวของผมเริ่มมีภาพแทรกซ้อนเข้ามาอีกครั้ง... คราวนี้ไม่ใช่แค่ภาพวาเรน แต่มันคือตัวผมเอง ในร่างที่ดูสมบูรณ์แบบกว่านี้ กำลังยืนสั่งการกองทัพหุ่นยนต์เพื่อสังหาร... สังหารคนที่ผมรักที่สุด ผมหายใจติดขัด ระบบระบายความร้อนเริ่มทำงานหนักจนเกิดควันจางๆ ออกมาตามข้อต่อของหัวไหล่ ในขณะที่หน้าจอโฮโลกราฟิกเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความประหลาดหนึ่งบรรทัดปรากฏขึ้นบนผนังอุโมงค์ที่อยู่ตรงหน้า: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของหัวใจดวงเดียวที่ข้าเป็นผู้สร้างขึ้นกับมือ" ก่อนที่ผมจะทันได้วิเคราะห์รหัสที่เพิ่งปรากฏขึ้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังสะท้อนมาจากปลายอุโมงค์ด้านหน้า ร่างหนึ่งในชุดเกราะสีเงินวาววับก้าวออกมาจากเงามืดของเหล็กกล้า วาเรนไม่ได้มาพร้อมกองทัพ เขามาเพียงลำพัง ทว่าในมือของเขากลับถือสิ่งที่ทำให้ความมั่นใจของผมพังทลายลงในพริบตา... มันคือกล่องสีดำสนิทที่บรรจุชิปความจำหลักของตัวผมเอง ซึ่งผมเชื่อมาตลอดว่ามันถูกทำลายไปนานแล้ว "แกไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลายฉันหรอก อีเลียส" วาเรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด ในขณะที่นิ้วของเขากดปุ่มเปิดกล่องนั้น ทำให้แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วอุโมงค์ "แกมาที่นี่... เพราะแกต้องการทวงคืนรหัสสังหารที่จะทำให้แกฆ่าทุกคนที่ขวางทางแกได้ แม้กระทั่งฉัน... และ 'เพื่อน' ของแกคนนั้นด้วย" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทที่ 25 นี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099