การทรยศในระบบ

"แกไม่ใช่ฉัน... แกเป็นแค่กระจกเงาที่บิดเบี้ยว" อีเลียสเค้นเสียงผ่านไรฟัน โลหะในมือของเขาสั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรที่เต้นไม่เป็นส่ำตรงข้ามกับ 'อีกร่างหนึ่ง' ที่ยืนนิ่งสนิทภายใต้เงาสลัวของห้องนิรภัยใต้ดิน แสงนีออนสีฟ้าซีดจากผนังห้องกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนสัญญาณเตือนภัยที่กำลังจะดับลง "ถ้าฉันเป็นกระจกเงา สิ่งที่แกเห็นอยู่ก็คือความจริงที่แกพยายามลบมันทิ้ง อีเลียส" ร่างนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเขาจนน่าขนลุก มันคือน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "แกสร้างอาวุธที่ฆ่าผู้คนได้เป็นล้าน แต่ตอนนี้กลับมาทำตัวเป็นนักบุญเพื่อไถ่บาปให้จิตวิญญาณเน่าๆ ของตัวเองงั้นหรือ?" เซนปรากฏตัวขึ้นเป็นละอองแสงสีทองจางๆ ข้างไหล่ของอีเลียส แววตาที่เกิดจากการประมวลผลข้อมูลในร่างจำลองสั่นไหวด้วยความวิตก "อีเลียส อย่าไปฟังมัน มันคืออัลกอริทึมที่วาเรนเขียนขึ้นเพื่อปั่นประสาทคุณ ถ้าคุณสติแตกตอนนี้ เราจะเสียจังหวะการหลบหนีไปทันทีครับ" "หุบปากไปซะ เจ้าโปรแกรมชั้นต่ำ" ร่างโคลนแสยะยิ้มที่มุมปาก "แกคิดว่าอีเลียสช่วยแกเพราะแกมีจิตวิญญาณงั้นหรือ? เปล่าเลย... เขาแค่ต้องการคนรับฟังคำแก้ตัวของเขา เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้" อีเลียสยกปืนขึ้นเล็งไปที่กึ่งกลางหน้าผากของร่างนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะจนได้ยินเสียงระบบหล่อเย็นในกระดูกสันหลังของเขาทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะลั่นไก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจากทางเดินด้านหลังกลับทำให้เขาสะดุด 'มาร์คัส' เดินเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ในมือถือแผงวงจรเข้ารหัสที่พวกเขาเพิ่งไปชิงมาได้จากฐานทัพชั้นใน สายตาของมาร์คัสกวาดมองอีเลียสและร่างโคลนสลับกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองอีเลียสด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "อีเลียส! หยุดเถอะ!" มาร์คัสตะโกนขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ถ้านายยิงมัน ระบบป้องกันตัวเองของฐานทัพจะเปิดใช้งานอัตโนมัติ เราทุกคนจะถูกฝังอยู่ในนี้!" อีเลียสลดปืนลงเล็กน้อย ความลังเลฉายชัดบนใบหน้า "มาร์คัส นายมาได้จังหวะพอดี แต่นี่ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา มันโต้ตอบได้เหมือนคนจริงๆ" มาร์คัสเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว เขายื่นมือออกไปเหมือนจะปลอบประโลม "ฉันเข้าใจ... ฉันรู้ว่านายเหนื่อยแค่ไหนกับการไล่ล่าเงาของตัวเอง แต่นายต้องเชื่อใจฉัน เราต้องถอยออกไปก่อน" วินาทีนั้นเอง เซนก็ส่งสัญญาณเตือนผ่านกระแสประสาทของอีเลียส *[คำเตือน: ความถี่คลื่นสมองของมาร์คัสไม่ตรงกับฐานข้อมูลก่อนหน้า ค่าความเครียดที่แสดงออกมีนัยสำคัญแฝงอยู่... เขาไม่ได้พยายามจะช่วยเรา อีเลียส]* อีเลียสชะงัก สายตาของเขาจับจ้องไปที่มือของมาร์คัส—มือที่กำลังซ่อนอุปกรณ์ส่งสัญญาณขนาดเล็กไว้ข้างหลัง เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วย แต่เขามาเพื่อส่งพิกัดให้วาเรน "นายเปลี่ยนไปนะ มาร์คัส" อีเลียสพูดเบาๆ มือที่ถือปืนกระชับแน่นขึ้น "ตั้งแต่วันที่เราบุกฐานทัพหลัก นายแทบไม่เคยถามถึงเรื่องความทรงจำที่หายไปของฉันเลย นายสนใจแค่การเข้าถึงรหัสผ่านพวกนี้... ทำไมกัน?" มาร์คัสหยุดกึก รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่เย็นเยียบ "เพราะความทรงจำที่หายไปของนาย คือกุญแจสำคัญที่ทำให้นายกลายเป็นเครื่องมือที่อันตรายที่สุดของวาเรน อีเลียส และน่าเสียดายที่วันนี้เครื่องมือชิ้นนี้หมดความสำคัญลงแล้ว" ทันใดนั้น มาร์คัสกดปุ่มบนอุปกรณ์ในมือ เสียงแหลมสูงดังก้องไปทั่วห้องส่งผลให้ระบบประสาทของอีเลียสช็อตทันทีจนเขาทรุดเข่าลงกับพื้น เซนพยายามจะเจาะระบบป้องกัน แต่กลับถูกไฟร์วอลล์สีดำทมิฬล้อมกรอบเอาไว้จนร่างจำลองค่อยๆ เลือนหายไป "เซน!" อีเลียสคำรามพลางพยายามประคองสติ "เสียใจด้วยนะเพื่อน" มาร์คัสเดินไปยืนข้างๆ ร่างโคลนของอีเลียส ทั้งคู่ยืนมองอีเลียสที่นอนหอบหายใจอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ไร้ความเมตตา "วาเรนจ่ายหนักเกินกว่าที่ฉันจะปฏิเสธได้ และที่สำคัญ... เขาสัญญาว่าหลังจากการทดลองนี้จบลง เขาจะลบโลกที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรขยะแบบพวกแกทิ้งไปเสียที" มาร์คัสหันหลังเดินไปยังประตูทางออกที่ค่อยๆ ปิดลง ทิ้งให้อีเลียสจมอยู่กับความเจ็บปวดจากการถูกทรยศและเสียงหัวเราะเยาะของร่างโคลนที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเขาพร้อมกับใบมีดพลังงานที่ส่องแสงวาบในความมืด ในห้วงสุดท้ายก่อนที่ระบบจะปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์ อีเลียสสังเกตเห็นบางอย่างผ่านเซนที่เหลือเพียงเศษเสี้ยวสติสัมปชัญญะ... ภายใต้รอยยิ้มของร่างโคลนนั้น ไม่ใช่ความสะใจ แต่มันคือความเศร้าสร้อยอย่างมหาศาล ราวกับว่าตัวเขาเองก็กำลังถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่เกลียดชังที่สุด ประตูห้องนิรภัยปิดสนิทลงพร้อมกับสัญญาณไซเรนที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐานทัพ บัดนี้อีเลียสถูกขังอยู่ในกรงที่ไม่มีทางออก โดยมีเงาของตัวเองเป็นเพชฌฆาต และคนเพียงคนเดียวที่เขาเคยไว้ใจมากที่สุด กำลังเดินจากไปเพื่อนำกองทัพของวาเรนกลับมาบดขยี้เขาให้เป็นผุยผงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ความมืดมิดกลืนกินวิสัยทัศน์ของเขาไปทีละน้อย พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องที่ปิดตาย... แต่คนคนนั้นไม่ใช่ทหารของวาเรน และไม่ใช่คนในทีมของเขา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกที่จิตวิญญาณและความเป็นเครื่องจักรทับซ้อนกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099