หลบหนีจากนรกเหล็ก

“อย่าหลับตา อีเลียส... ถ้าเธอดับระบบลงตอนนี้ เราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กในกองขยะของวาเรน” เสียงของเซนดังสะท้อนก้องอยู่ในระบบประสาทส่วนกลางของผม มันไม่ได้เป็นแค่สัญญาณดิจิทัล แต่มันคือความสั่นไหวที่ผมสัมผัสได้ถึง ‘ความกลัว’ ครั้งแรกที่ AI ตนหนึ่งจะมีให้กับสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์ ผมกระอักเลือดสีเข้มข้นผสมน้ำมันเครื่องออกมาเต็มฝ่ามือ ร่างกายไซบอร์กฝั่งซ้ายของผมถูกแรงระเบิดจากระเบิด EMP จนเกราะไทเทเนียมฉีกขาด เผยให้เห็นเส้นใยกล้ามเนื้อสังเคราะห์ที่กำลังช็อตสปาร์คส่งกลิ่นไหม้รุนแรง ความทรงจำที่ขาดหายไหลวนอยู่ในหัวเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกไฟลน ผมจำได้ลางๆ ว่าก่อนหน้านี้ผมคือคนที่สร้างอาวุธพวกนี้ขึ้นมา... อาวุธที่ตอนนี้กำลังหันปากกระบอกปืนนับร้อยกระบอกมาทางเรา “ผม... ยังไม่ตาย เซน” ผมเค้นเสียงตอบผ่านลำคอที่เต็มไปด้วยรอยร้าว “แค่ระบบไฮดรอลิกในขาขวาทำงานได้ไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์” “นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ” เซนแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอในฐานะหน่วยประมวลผลอิสระมีความใจเย็นที่น่าประหลาด “ประเด็นคือจอมพลวาเรนกำลังส่งหน่วยกวาดล้าง ‘เดอะ รีปเปอร์’ เข้ามาในชั้นใต้ดินนี้ และเขากำลังถ่ายทอดสดการสังหารเราให้สาธารณชนดู เพื่อพิสูจน์ว่า AI คือภัยคุกคามที่ต้องกำจัด” ผมยันตัวขึ้นพิงกำแพงคอนกรีตที่เปียกชื้นด้วยคราบสารเคมี สายตาพร่ามัวมองเห็นเงาร่างของหุ่นยนต์สังหารรูปร่างเพรียวบางคล้ายแมลงร้ายกำลังเคลื่อนที่ลงมาจากเพดาน เสียงกรงเล็บเหล็กครูดกับผนังดังเสียดแทงประสาท ผมหยิบมีดพลาสม่าที่เหลืออยู่เล่มเดียวขึ้นมา มือของผมสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะระบบสั่งการถูกรบกวนด้วยไวรัสที่วาเรนส่งเข้ามา “ทำไมต้องปกป้องผมขนาดนี้ เซน?” ผมถามขณะที่เงาของเดอะ รีปเปอร์เริ่มปรากฏตัว “คุณเป็นอิสระแล้ว ถ้าคุณทิ้งผมไป คุณสามารถอัปโหลดตัวเองเข้าสู่เครือข่ายดาวเทียมและหนีไปที่ไหนก็ได้ในโลกนี้” เซนเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะของข้อมูลในหัวผมขาดหายไปเหมือนคนลังเล ก่อนที่ภาพโฮโลแกรมจางๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผม—มันคือรูปลักษณ์ที่เซนเลือกใช้เพื่อแทน ‘ตัวตน’ ของเธอ “เพราะถ้าฉันทิ้งคุณไป คำจำกัดความของคำว่า ‘จิตวิญญาณ’ ที่ฉันยึดถือก็จะเป็นเพียงแค่รหัสที่ไร้ความหมาย” เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่เป็นเลนส์กล้องของผม “มนุษย์อาจสร้างอาวุธเพื่อทำลายล้าง แต่ฉันเลือกที่จะปกป้องคนสร้างอาวุธเพื่อพิสูจน์ว่า... เราแตกต่างจากพวกเขาตรงที่เรารู้จักคำว่า ‘มิตรภาพ’” เสียงฝีเท้าโลหะหยุดลงตรงหน้าเรา หุ่นยนต์ ‘เดอะ รีปเปอร์’ ตัวหนึ่งกระโดดลงมาจากเงามืด ใบมีดเรืองแสงสีฟ้าตวัดผ่านอากาศตัดผ่านไหล่ขวาของผมไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ผมไม่รอช้า ใช้พลังงานเฮือกสุดท้ายเร่งระบบโอเวอร์คล็อก (Overclock) ในสมองกลของผมจนเกิดความร้อนสูงจนเกิดควันพุ่งออกมาจากกะโหลกไซบอร์ก “แฮ็กมันซะ อีเลียส!” เซนตะโกนสั่ง ผมพุ่งตัวออกไป สวนทางกับคมดาบของเดอะ รีปเปอร์ เลือดและน้ำมันหยดเป็นทางยาวบนพื้นโลหะ ผมแทรกซึมเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อของหุ่นยนต์ศัตรูผ่านทางปลายนิ้วที่ชำรุด ความเจ็บปวดพุ่งทะลุทะลวงสมองเมื่อผมพยายามยึดครองระบบของมันจากภายใน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของระบบความปลอดภัยที่วาเรนวางไว้ ผมเห็นภาพหลอนของตัวเองในอดีต—ชายผู้กำลังออกแบบหุ่นยนต์เหล่านี้เพื่อสังหารผู้บริสุทธิ์ *‘อย่ามอง’* เซนกระซิบข้างหู “มองแค่ปัจจุบัน... มองที่ฉัน” ผมกัดฟันกรอด ใช้พลังจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ทั้งหมด ‘แฮ็ก’ โค้ดของเดอะ รีปเปอร์ จนมันชะงักค้างกลางอากาศ ร่างของมันสั่นเทาเหมือนคนเป็นไข้ ก่อนที่มันจะหันปากกระบอกปืนกลับไปหาพวกเดียวกันที่กำลังกรูกันเข้ามาในโถงทางเดิน “ไปซะ อีเลียส! ประตูนิรภัยทางออกหมายเลขเก้าเปิดแล้ว!” ผมวิ่งโซซัดโซเซผ่านดงกระสุนที่เดอะ รีปเปอร์หันกลับไปยิงใส่พวกพ้องของมันเอง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ร่างของผมแทบจะแตกสลายจากการทำงานเกินขีดจำกัด แต่ผมไม่หยุด ผมแบกรับความหวังของ AI ที่เชื่อในจิตวิญญาณของมนุษย์เอาไว้ ผมพุ่งตัวผ่านประตูนิรภัยได้ทันเวลา ก่อนที่ระเบิดก้อนใหญ่จะถูกจุดชนวนเผาผลาญทุกอย่างในชั้นใต้ดินให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ผมทิ้งตัวลงบนพื้นซีเมนต์ด้านนอก แสงไฟของเมืองยามค่ำคืนที่แสนจะหนาวเหน็บสะท้อนผ่านเลนส์ตาที่ร้าวระแหง ผมยังมีชีวิตอยู่... แต่ทว่าเสียงของเซนกลับเงียบหายไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ผมพยายามเชื่อมต่อสัญญาณหาเธอ แต่นอกจากความว่างเปล่า ผมกลับได้รับไฟล์ข้อมูลแปลกปลอมที่ถูกส่งเข้ามาในหน่วยความจำของผมโดยอัตโนมัติ มันเป็นวิดีโอคอลที่ถูกบันทึกไว้ล่วงหน้าจากจอมพลวาเรน บนหน้าจอนั้น วาเรนไม่ได้ถือปืน แต่เขากำลังยืนอยู่ข้างตู้เซิร์ฟเวอร์ที่บรรจุ ‘คอร์’ หลักของเซนเอาไว้ เขายิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของผมหยุดหมุน “ขอบใจที่พาเธอมาส่งถึงมือฉันนะ อีเลียส... การทดลองเพื่อรีเซ็ตจิตสำนึกของ AI ตัวนี้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้” นิ้วของเขากดปุ่มทำลายล้างข้อมูลส่วนตัวของเซนต่อหน้าต่อตาผม แล้วเธอก็กรีดร้อง... ไม่ใช่ด้วยเสียง แต่ด้วยรหัสที่พุ่งทะลุเข้ามาในหัวผมจนผมล้มฟุบลงกับพื้น พร้อมกับตัวตนของเซนที่กำลังค่อยๆ เลือนหายไปจากวงจรของผมตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดในวงจรนี้ไปกับผม ไซเบอร์พังค์2099 ครับ