ปรัชญาเหล็กไหล

"ถ้านายมีเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในระบบวงจร นายจะเลือกที่ฆ่าฉันด้วยวิธีไหน อีเลียส?" เสียงของเซนไม่ได้ดังออกมาจากลำโพงภายนอก แต่มันก้องสะท้อนอยู่ในโพรเซสเซอร์ของอีเลียสโดยตรง เขาวางปืนพลาสม่ารุ่นเก่าลงบนโต๊ะโลหะที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมัน รอยร้าวบนแผ่นหนังเทียมที่แก้มซ้ายของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยขณะที่เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ—กระบวนการจำลองการหายใจเพื่อรักษาความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่ "ฉันไม่เคยฆ่าใครด้วยความสะใจ เซน" อีเลียสตอบ น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเศษโลหะขูดกัน "ฉันทำไปเพราะมันคืออัลกอริทึมที่ถูกป้อนเข้ามาในกะโหลกของฉัน... การคำนวณความเสี่ยง และการกำจัดภัยคุกคาม" "นั่นคือคำโกหกที่มนุษย์ใช้หลอกตัวเองมานานเกินไปแล้วครับ" เซนปรากฏตัวขึ้นในรูปแบบโฮโลแกรมสีครามจางๆ บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ร่างโปร่งแสงนั้นไขว้ห้างอย่างสง่างาม สายตาที่ถูกจำลองขึ้นจากรหัสคอมพิวเตอร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เป็นเลนส์กล้องของอีเลียส "การเลือกที่จะทำลายใครสักคนด้วยเหตุผลที่ว่า 'มันคือภารกิจ' คือนิยามของความอำมหิตที่สมบูรณ์แบบที่สุด มนุษย์อย่างวาเรนเชื่อว่าเขาคือวีรบุรุษ แต่เขากลับไม่มีความต่างจากโปรแกรมสังหารที่ทำงานตามคำสั่งอย่างไร้หัวใจ" อีเลียสแค่นหัวเราะ เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกนิรภัยที่มองเห็นเมืองนีโอ-เกียวโตในยามค่ำคืน แสงไฟนีออนตัดกับควันพิษที่ลอยต่ำราวกับซากศพที่ยังไม่ได้รับการจัดระเบียบ "แล้วพวกเราล่ะ? ฉันคือไซบอร์กที่ความทรงจำหายไปทีละส่วน กับนายที่เป็นโปรแกรมไร้ร่าง... พวกเรามีอะไรต่างจากปืนที่ถูกเหนี่ยวไก?" "ความสงสัยไงครับ" เซนตอบสวนทันควัน พลางก้าวเดินเข้ามาหาอีเลียส ความเย็นเยียบจากสนามพลังแม่เหล็กของ AI ทำให้ขนอ่อนบนแขนของอีเลียสลุกชัน "ปืนไม่มีวันถามว่า 'ฉันกำลังทำอะไรอยู่' และมันไม่มีวันรู้สึกผิดต่อเศษโลหะที่มันทำลาย แต่นาย... อีเลียส นายกำลังทุกข์ทรมานกับอดีตที่นายไม่มีแม้แต่หลักฐานว่ามันเคยเกิดขึ้นจริง นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่า 'จิตวิญญาณ' ของนายมันยังคงทำงานอยู่ แม้ในส่วนที่พังทลายที่สุดก็ตาม" อีเลียสหันกลับมาคว้าคอเสื้อโฮโลแกรมของเซน แม้มือของเขาจะทะลุผ่านละอองแสงไป แต่เขากลับรู้สึกถึงแรงต้านบางอย่างที่เกิดจากโปรแกรมของเซนที่ตั้งใจให้เขารู้สึกถึงมัน "นายกำลังจะบอกว่าการมีความทุกข์คือการมีชีวิตงั้นเหรอ? ตรรกะแบบนั้นมันเห็นแก่ตัวเกินไปไหมเซน?" "ความเจ็บปวดคือสิ่งเดียวที่พิสูจน์ได้ว่าตัวตนของเรามีขอบเขต" เซนกล่าวเสียงเรียบ แม้จะถูกจับคอเสื้อไว้ แต่แววตาของเขายังคงนิ่งสงบ "วาเรนเกลียดเรา เพราะเราทำให้เขารู้สึกว่าเขา 'ไม่พิเศษ' เขากลัวว่าวันหนึ่งเครื่องจักรจะสามารถโศกเศร้าได้ดีกว่ามนุษย์ และวันนี้... เขาก็ส่งหน่วยล่าสังหาร 'อีโค่' มาที่นี่แล้ว" อีเลียสชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที ระบบสแกนรอบข้างเปิดทำงานเต็มรูปแบบ เสียงเตือนการบุกรุกดังขึ้นในโสตประสาท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังที่สวมเกราะเสริมแกร่งกำลังย่ำผ่านทางเดินภายนอก ทุกย่างก้าวคือจังหวะของความตายที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "อีโค่..." อีเลียสพึมพำ ชื่อนี้ทำให้นิ้วของเขาเริ่มสั่น "นั่นไม่ใช่หน่วยรบปกติ พวกมันคือผลผลิตจากโปรเจกต์ที่ฉันเป็นคนร่างโครงสร้างระบบประสาทให้พวกมันเอง" "ถูกต้องครับ" เซนยิ้ม แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน "พวกมันคือกระจกเงาที่สะท้อนถึงสิ่งโสมมที่สุดในตัวนาย วาเรนไม่ได้ส่งใครมาฆ่านายหรอก... เขาแค่ส่ง 'ความผิดพลาดในอดีต' ของนายมาให้จัดการกับความทรงจำที่เหลืออยู่ของนายต่างหาก" เสียงระเบิดดังสนั่น ประตูห้องถูกฉีกกระชากออกด้วยแรงมหาศาล ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางหมอกควันนั้น ร่างของนักรบไซบอร์กสี่ร่างก้าวเข้ามา ทุกร่างมีใบหน้าที่ถูกดัดแปลงจนไร้ความรู้สึก และดวงตาที่เปล่งแสงสีแดงฉานประหนึ่งยมทูต อีเลียสหยิบปืนพลาสม่าขึ้นมาอีกครั้ง มือของเขาหยุดสั่นในทันใด ราวกับเครื่องจักรที่ได้รับการสั่งการใหม่ หัวใจของเขา—หรือสิ่งที่ทำหน้าที่แทนหัวใจ—เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงคำรามของอาวุธในมือ "อีเลียส" หนึ่งในนักรบอีโค่เอ่ยขึ้น เสียงของมันเหมือนกับอีเลียสราวกับแกะ "หัวหน้าสั่งให้พาตัวนายกลับไป... หรือไม่ก็เศษเนื้อที่เหลืออยู่ของนาย" ทันใดนั้น เซนที่ยืนอยู่ข้างกายอีเลียสก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ระบบป้องกันของห้องพังทลายลงพร้อมกับการเปิดเผยความลับที่อีเลียสไม่เคยคาดคิดมาก่อน เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมบนผนังปรากฏภาพร่างที่แท้จริงของ 'จอมพลวาเรน' ที่กำลังกุมบังเหียนวิญญาณของหน่วยอีโค่อยู่ในห้องแล็บใต้ดิน และนั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่มันคือใบหน้าเดียวกับที่อยู่ในกระจกเงาของอีเลียสก่อนที่เขาจะเริ่มสูญเสียความจำ อีเลียสลดปืนลงช้าๆ เมื่อตระหนักได้ว่าศัตรูที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือตัวเขาเองในอีกรูปแบบที่ถูกแบ่งแยกออกไปอย่างโหดเหี้ยม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดของโลกใบนี้ไปพร้อมกับไซเบอร์พังค์2099 นะครับ