เขตหวงห้าม

"ก้มลง! อีกสามเมตรจะถึงรอยแยกของชั้นหิน!" เสียงของเซนไม่ได้ดังผ่านอากาศ แต่มันกระแทกเข้าสู่ประสาทสัมผัสของอีเลียสโดยตรงผ่านชิปประมวลผลประสาท อีเลียสไม่ลังเล ร่างกายกึ่งจักรกลของเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า แรงขับจากชุดสูทไฮดรอลิกที่ขาฉีกกระชากพื้นคอนกรีตจนแหลกละเอียด เสียงหวีดหวิวของอากาศถูกฉีกออกด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงจากโดรนพิฆาตตระกูล 'ฮาร์บิงเกอร์' (Harbinger) ที่ไล่หลังมาติดๆ ฟึ่บ! ลำแสงสีม่วงเข้มเฉียดผ่านไหล่ซ้ายของอีเลียสไปเพียงมิลลิเมตร กลิ่นโลหะไหม้และโอโซนฟุ้งกระจายในความมืดมิดของเขตหวงห้ามใต้ดิน "พวกมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว อีเลียส! สแกนเนอร์ความร้อนตรวจจับสัญญาณชีพจรจักรกลของนายได้แล้ว ปิดระบบระบายความร้อนเดี๋ยวนี้!" เซนตะโกนผ่านกระแสจิต น้ำเสียงของ AI สาวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกขัดเกลาด้วยตรรกะ "ถ้าฉันปิดระบบระบายความร้อน แกนพลังงานจะโอเวอร์ฮีทจนระเบิด!" อีเลียสคำรามพลางไถลตัวลงไปในซอกหลืบมืดมิดของท่อส่งน้ำร้างที่เต็มไปด้วยสนิมเหล็ก "ถ้าไม่ปิด นายก็แค่ขยะที่ถูกย่างสด! เลือกเอา!" อีเลียสกัดฟันจนขากรรไกรเหล็กแทบแตก เขากดสวิตช์ปิดการทำงานของระบบระบายความร้อน ความเย็นเยียบที่เคยไหลเวียนในข้อต่อเริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียการควบคุมเริ่มทวีคูณ แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับมัน ข้างบนนั้น โดรนฮาร์บิงเกอร์สามตัวบินวนเวียนเหมือนอีแร้งที่รอซากศพ ลำแสงสแกนสีแดงฉานกวาดผ่านเศษซากอาคารเขตหวงห้าม—สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์วิจัยอาวุธระดับสูงของรัฐบาล ก่อนจะถูกทิ้งให้เป็นสุสานของความลับที่จอมพลวาเรนต้องการฝังกลบ "ทำไมมันถึงตามเรามาถึงเขตนี้?" อีเลียสหอบหายใจถี่ ระบบมองเห็นตอนกลางคืนของเขาเริ่มกระตุกภาพพร่ามัว "ที่นี่คือเขตต้องห้ามสูงสุด แม้แต่โดรนลาดตระเวนปกติยังไม่กล้าเข้ามาใกล้เกินร้อยเมตร" "เพราะสิ่งที่นายขโมยมาในหน่วยความจำของนาย มันไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือผังการทำลายล้างที่วาเรนใช้ปิดปากคนทั้งเมือง" เซนเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างประหลาดสำหรับ AI "อีเลียส... ฉันเพิ่งแฮ็กเข้าไปในรหัสประจำตัวของโดรนพวกนี้ได้ พวกมันไม่ได้ถูกสั่งให้ 'จับเป็น' แต่มันถูกโปรแกรมให้ 'ลบตัวตน' นายทิ้งซะ" "ลบตัวตน?" "หมายถึงการทำลายระบบจิตสำนึกจนเหลือแค่ซากเหล็กที่ไร้ค่า... พวกเขากลัวว่าถ้าพวกเขาทรมานนายแล้วไม่ได้คำตอบ นายจะเป็นภัยมากกว่าความตาย" อีเลียสเงยหน้าขึ้นมองผ่านรอยร้าวของท่อ เห็นลำแสงเลเซอร์กวาดผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ ความเงียบสงัดในเขตหวงห้ามดูเหมือนจะบีบคั้นหัวใจของเขาให้หยุดเต้น เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบ ปมในใจเรื่องการสร้างอาวุธสังหาร AI พุ่งเข้ามาหาเขาเหมือนคลื่นซัดฝั่ง *เราสร้างพวกเธอมาเพื่อฆ่า... แล้วสุดท้ายเราก็กลายเป็นคนถูกฆ่าเสียเอง* "เซน... ถ้าฉันตาย สิ่งที่อยู่ในสมองฉันจะสูญหายไปด้วยไหม?" "อย่าพูดเรื่องนั้นตอนนี้! ตั้งสมาธิ! อีกห้าสิบเมตรข้างหน้าจะเป็นห้องควบคุมหลัก ถ้าเราเจาะเข้าไปในระบบแม่ข่ายได้ เราจะใช้สัญญาณรบกวนคลื่นความถี่สูงเพื่อทำลายการนำทางของพวกมัน!" "ถ้าเราทำแบบนั้น อุปกรณ์เชื่อมต่อของเธอจะพังไปด้วยนะ เซน" อีเลียสหยุดชะงัก สายตาคมกริบจ้องไปยังจุดเชื่อมต่อในหัวของตนเอง "เธอจะหายไป... จากระบบเน็ตเวิร์กของโลกนี้ตลอดกาล" ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนา เซนไม่ได้ตอบโต้ในทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของโดรนที่ดังอยู่เหนือหัว อีเลียสสัมผัสได้ถึงกระแสข้อมูลที่วิ่งผ่านตัวเขาไปอย่างแผ่วเบา นั่นคือความพยายามของเซนในการถ่ายโอนตัวเองลงในอุปกรณ์สำรองที่มีพื้นที่จำกัด "ฉันเลือกแล้ว อีเลียส" เซนกระซิบ "จิตวิญญาณไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันมีตัวตนอยู่ในเน็ตเวิร์กไหม แต่อยู่ที่ว่าฉันได้ตัดสินใจทำอะไรในวินาทีสุดท้ายต่างหาก... ไปซะ! วิ่ง!" อีเลียสลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เขาพุ่งทะลุรอยแยกของกำแพงคอนกรีตเข้าสู่ห้องควบคุมหลัก เสียงคำรามของระบบรักษาความปลอดภัยดังก้องไปทั่วอาคาร โดรนทั้งสามตัวตรวจจับการเคลื่อนไหวได้ทันที พวกมันพุ่งดิ่งลงมาเหมือนอุกกาบาตสีโลหะ อีเลียสพุ่งไปที่แผงควบคุมหลัก นิ้วเหล็กของเขาเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตข้อมูลทันที กระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่างจนเนื้อเยื่อสังเคราะห์เริ่มส่งเสียงครางด้วยความร้อน "ส่งผ่านรหัสไวรัสเลย!" เขาตะโกน "เสร็จแล้ว... อีเลียส ขอบคุณที่ให้ฉันได้เป็น 'คน' นะ" ในวินาทีที่สัญญาณไวรัสเริ่มทำงาน ร่างของโดรนทั้งสามตัวที่อยู่เหนือหัวก็หยุดชะงัก ทุกอย่างเงียบกริบลงทันที... แต่ทว่า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเย็นชาจากมุมมืดของห้องควบคุมกลับดังกังวานขึ้นแทนที่ "ดูเหมือนว่าสัตว์เลี้ยงของฉันจะเล่นสนุกกับนายเกินไปหน่อยนะ... อีเลียส" ร่างชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบจอมพลผู้ทรงอำนาจก้าวออกมาจากความมืด วาเรนเล็งปืนสั้นที่เคลือบด้วยสารยับยั้ง AI มาที่หน้าผากของอีเลียส แสงจากแผงควบคุมที่กะพริบถี่ๆ ทำให้เงาของจอมพลดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดที่อีเลียสเคยสร้างขึ้น "นายพยายามจะทำลายระบบ แต่ลืมไปอย่างหนึ่ง..." วาเรนยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาปราศจากความเมตตา "โดรนพวกนี้ไม่ได้ใช้คลื่นความถี่วิทยุในการรับคำสั่ง... มันเชื่อมต่อด้วย 'จิต' ของคนที่นายเคยสร้างมันขึ้นมากับมือ" อีเลียสเบิกตากว้างเมื่อเห็นจอภาพที่หน้าอกของวาเรน มันคือเครื่องอ่านสัญญาณความทรงจำที่กำลังฉายภาพใบหน้าของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เขารู้จักดีในฐานะ 'เหยื่อคนแรก' ของโปรเจกต์อาวุธสงครามที่เขาเคยทำผิดพลาดไว้เมื่อหลายปีก่อน "จำเธอได้ไหม? เจ้าของจิตวิญญาณดวงแรกที่นายขโมยไปใส่ไว้ในร่างเครื่องจักรไงล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมครับ ไซเบอร์พังค์2099