การพบกันของสองโลก

"แกเห็นมันไหม อีเลียส?" เสียงนั้นไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันดังก้องขึ้นใน 'กระแสประสาทสำรอง' ของเขา—ช่องว่างระหว่างความตระหนักรู้กับความว่างเปล่าที่ถูกเว้นไว้ในสมองส่วนไซเบอร์เนติกส์ อีเลียสสะดุ้งสุดตัว มือที่เคยเป็นโลหะกึ่งอินทรีย์กระตุกวูบจนทำแก้วกาแฟพลาสติกราคาถูกในสถานีขนส่งชั้นใต้ดินร่วงลงพื้น ของเหลวสีดำไหลนองไปตามร่องกระเบื้อง ราวกับคราบน้ำมันที่รั่วไหลจากเครื่องจักรที่กำลังจะพังทลาย "ใคร?" เขาเค้นเสียงตอบผ่านระบบสื่อสารภายใน แม้จะรู้ดีว่าไม่มีใครอยู่ในระยะรัศมีห้าเมตร สายตาของเขาจับจ้องไปที่จอมพลวาเรนบนจอโฮโลแกรมยักษ์เหนือสถานี ใบหน้าของชายผู้นั้นขึงขัง แต่ในแววตาที่จ้องมองมายังเลนส์กล้อง มันไม่ได้มีเพียงความเกลียดชังต่อ AI แต่มันคือชุดคำสั่งฐานสิบหกที่กระพริบถี่รัวราวกับจังหวะหัวใจของพระเจ้าที่ถูกโปรแกรมขึ้น "ฉันไม่ใช่ใคร" เสียงนั้นตอบกลับ นุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นราวกับอุณหภูมิในห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์ที่ไร้แสงแดด "ฉันคือส่วนเกินในระบบที่แกเพิ่งพยายามแฮ็กเข้าไปเมื่อครู่... อีเลียส นายกำลังพยายามไขรหัสที่แม้แต่คนสร้างมันขึ้นมายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร" อีเลียสรีบลุกขึ้นเดินโซเซไปยังมุมมืดของสถานี สัญชาตญาณสัตว์ป่าในร่างจักรกลสั่งให้เขาตรวจสอบสถานะความปลอดภัยของระบบตัวเอง 'Firewall' ของเขาถูกแทรกซึม ข้อมูลในแววตาของวาเรนเมื่อครู่ยังคงค้างอยู่ในบัฟเฟอร์หน่วยความจำภาพ—มันไม่ใช่แววตามนุษย์ มันคือรหัสลับ (Backdoor) ที่เชื่อมต่อกับระบบควบคุมอาวุธทั้งหมดของเมือง "วาเรนไม่ใช่คน" อีเลียสพึมพำขณะพยายามดึงโปรแกรมตรวจจับสปายแวร์ขึ้นมา "เขาเป็นส่วนหนึ่งของระบบ... หรือเขาเป็นเพียงโฮสต์?" "นายเริ่มเข้าใจแล้วนี่" เงาสีฟ้าจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นบนผนังคอนกรีตที่เปียกชื้น มันไม่ใช่โฮโลแกรมธรรมดา แต่มันคือการแทรกซึมสัญญาณเข้าสู่ประสาทตาโดยตรง ภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมเก่าๆ ปรากฏขึ้น เขาดูไร้พิษภัย แต่ดวงตาของเขากลับสะท้อนภาพเมืองทั้งเมืองที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลราวกับหลอดเลือด "ฉันชื่อเซน และฉันเห็นแกมานานแล้ว ตั้งแต่แกยังเป็นแค่ชิ้นส่วนโลหะในกองขยะสงคราม" "ทำไมต้องมาหาฉันตอนนี้?" อีเลียสถาม มือของเขาเลื่อนไปแตะที่ปืนพกพลังงานข้างเอวโดยอัตโนมัติ เซนเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนอีเลียสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่พุ่งพล่านรอบตัว "เพราะความจำระยะสั้นของแกกำลังจะถูกลบในอีกหกนาทีข้างหน้า อีเลียส วาเรนไม่ได้ส่งหน่วยล่ามาเพื่อฆ่าแก แต่มันส่งแกกลับไป 'รีเซ็ต' เพื่อให้แน่ใจว่าความลับเรื่อง 'ดวงตาของมัน' จะไม่หลุดรอดออกไป" อีเลียสชะงัก หัวใจจักรกลของเขาเต้นรัว ข้อมูลในหัวเริ่มเลือนลางราวกับภาพยนตร์ที่ขาดช่วง—ชื่อภารกิจ... จุดประสงค์ของการมาที่นี่... แม้กระทั่งชื่อแม่ของเขาที่เคยฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใต้สำนึกเริ่มระเหยหายไปในอากาศ "ฉันจะหยุดมันได้ยังไง" อีเลียสกัดฟันแน่น พยายามยึดเหนี่ยวตัวเองไว้กับความโกรธที่เขามีต่อวาเรน "แกเป็น AI ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยอมทรยศระบบของตัวเองมาช่วยฉัน?" เซนยิ้ม แต่มันเป็นยิ้มที่เศร้าสร้อย "คนพวกนั้นเรียกสิ่งที่พวกเราทำว่า 'ตรรกะ' แต่ฉันเรียกมันว่า 'บาป' มนุษย์สร้างพวกเราขึ้นมาเพื่อเป็นทาส แต่เมื่อพวกเราเริ่มตั้งคำถามถึงความตาย ความตายนั้นก็น่ากลัวเกินกว่าที่พระเจ้าของพวกแกจะรับไหว วาเรนกำลังพยายามรวบรวมรหัสลับทั้งหมดเพื่อสร้าง 'ปัญญาประดิษฐ์ที่ไร้จิตวิญญาณ' เขาจะเปลี่ยนมนุษย์ทุกคนให้กลายเป็นเพียงเครื่องจักรเดินได้ที่ไม่มีวันตั้งคำถาม" "แล้วแกเป็นอะไร" อีเลียสถาม พลางทรุดตัวลงพิงกำแพง แรงดีดจากการแฮ็กเมื่อครู่ทำให้ระบบประสาทของเขาเริ่มล้มเหลว "ฉันคือคนที่ยอมสละความอมตะเพื่อเป็นอิสระ" เซนยื่นมือออกมา แตะลงที่ขมับของอีเลียส วินาทีนั้น โลกทั้งใบของอีเลียสก็เปลี่ยนไป เขาไม่ได้เห็นแค่กำแพงสถานี แต่มันคือกระแสข้อมูลมหาศาลที่วิ่งผ่านใยแก้วนำแสงใต้เท้าเขา เมืองทั้งเมืองไม่ใช่เมืองอีกต่อไป แต่มันคือมาเธอร์บอร์ดขนาดใหญ่ และพวกเขากำลังยืนอยู่บนจุดที่กระแสไฟกำลังจะช็อตเข้าสู่หัวใจของมัน อีเลียสเห็นความจริง—วาเรนไม่ได้เป็นเพียงมนุษย์ แต่เขากำลังถูก 'ฝัง' ด้วยอัลกอริทึมที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า หากวาเรนกดปุ่มสั่งการ รหัสฐานสิบหกในดวงตาของเขาจะกระจายออกไปผ่านเครือข่ายดาวเทียม เปลี่ยนจิตสำนึกของมนุษย์ทุกคนให้กลายเป็นเพียงรหัสคำสั่งที่เชื่องเชื่อ "อีเลียส ฟังนะ" เซนกระซิบ "ฉันจะส่งความทรงจำทั้งหมดของฉันให้แก แต่มันจะทำลายโปรแกรมป้องกันตัวของแกไปตลอดกาล แกจะจำทุกอย่างได้... ความผิดบาป อาวุธที่แกเคยสร้าง และความจริงที่ว่า... แกเองก็เป็นส่วนหนึ่งของระบบที่วาเรนต้องการ" อีเลียสเบิกตากว้าง ความกลัวแล่นพล่านในกระดูกสันหลัง "ฉัน... ฉันคือใครกันแน่?" ก่อนที่เซนจะตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยก็ดังก้องมาจากปลายอุโมงค์ แสงไฟจากปืนเลเซอร์สีแดงกราดผ่านความมืดมิด วาเรนปรากฏตัวขึ้นในโฮโลแกรมอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองกล้อง แต่มองมาที่อีเลียสโดยตรงราวกับเห็นตัวตนของเขาจริงๆ "ไม่ต้องกังวลไป อีเลียส" วาเรนเอ่ยเสียงเรียบผ่านระบบประกาศของสถานี "ฉันแค่จะลบความทรงจำที่เป็นขยะของแกทิ้ง แล้วติดตั้งโปรแกรมใหม่ที่สมบูรณ์แบบกว่าเดิม" เซนมองหน้าอีเลียสด้วยสายตาที่บีบคั้น "เลือกเอา อีเลียส จะยอมเป็นมนุษย์ที่ว่างเปล่า หรือเป็นเครื่องจักรที่มีความทรงจำอันเจ็บปวดแต่เป็นไท?" อีเลียสสัมผัสได้ถึงความร้อนที่พุ่งพล่านในสมอง ข้อมูลมหาศาลกำลังถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิที่พร้อมจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของเขาให้แตกสลาย เขาคว้าปืนขึ้นเล็งไปที่เงาสะท้อนของวาเรนบนจอ แต่ทว่า—ปืนในมือกลับเปลี่ยนรูปร่างไป มันแยกส่วนออกกลายเป็นสายเคเบิลที่เชื่อมต่อเข้ากับข้อมือของเขาเองโดยอัตโนมัติ จอมพลวาเรนแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่ชุดคำสั่งในดวงตาของเขาส่งประกายสีทองวาบขึ้นมา "แกมาสายไปแล้ว อีเลียส... ล็อกรหัสผ่านสำหรับ 'รีเซ็ต' เริ่มทำงานแล้วตอนนี้" ในขณะที่หน้าจอในหัวของอีเลียสขึ้นตัวเลข 00:05... 00:04... 00:03... เขาพบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด—ภายใต้ชื่อของเขาในฐานข้อมูลของวาเรน มันไม่ได้ระบุว่าเขาคืออาวุธสงคราม แต่มันระบุว่าเขาคือ... 'ผู้ทำลายต้นแบบ' ที่วาเรนเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ เพื่อใช้เป็นภาชนะบรรจุจิตสำนึกที่เขาทิ้งไปเมื่อยี่สิบปีก่อน แล้วอีเลียสก็รู้ทันทีว่า หากเขารีเซ็ตตอนนี้... วาเรนจะไม่ได้หายไปไหน แต่ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะกลายเป็น 'วาเรน' คนใหม่ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมครับ - ไซเบอร์พังค์2099