สัญญาณจากความว่างเปล่า

“แกไม่ได้ถูกทิ้ง อีเลียส แกถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นภาชนะ—และภาชนะใบนี้ก็กำลังแตกร้าว” เสียงของเซนดังขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่ผ่านลำโพงสื่อสาร แต่เป็นสัญญาณคลื่นสมองที่รบกวนระบบประสาทเทียมของเขาโดยตรง อีเลียสกำด้ามปืนพัลส์ในมือแน่นจนข้อต่อโลหะส่งเสียงประท้วงด้วยแรงเสียดทาน ความทรงจำที่เขาเคยเชื่อว่าเป็น ‘อดีต’ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนบัดนี้กลายเป็นเพียงข้อมูลชุดหนึ่งที่ถูกป้อนเข้าสู่สมองกลของเขา ราวกับไฟล์ขยะที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เพื่อล่อหลอก “หุบปากเสียที เซน” อีเลียสเค้นเสียงลอดไรฟัน เขาจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาที่แตกละเอียด ใบหน้าของเขาดูไร้ที่ติ ผิวหนังสังเคราะห์เลียนแบบรูขุมขนมนุษย์ได้แนบเนียนจนน่าสะอิดสะเอียน แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เห็นรหัสเลขฐานสิบหกไหลผ่านกำแพงคอนกรีตไม่ใช่ตาของมนุษย์ “ความเงียบไม่ช่วยให้เซิร์ฟเวอร์ในหัวแกประมวลผลความจริงได้หรอก” เซนตอบกลับ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความสมเพช “ดูที่หน้าจอโฮโลแกรมสิ... นั่นไม่ใช่คำสั่งจากกองบัญชาการของจอมพลวาเรน” อีเลียสเบนสายตาไปที่หน้าต่างแจ้งเตือนที่กะพริบอยู่กลางอากาศ มันไม่ใช่รหัสผ่านระดับสูงของกองทัพ ไม่ใช่ภารกิจล่าสังหาร AI ที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือเส้นกราฟของคลื่นความถี่ที่ไม่มีอยู่จริงในฐานข้อมูลเครือข่ายของมนุษย์ หรือแม้แต่ในโครงข่ายของหุ่นยนต์สงครามที่เขารู้จัก *‘ถ้าเจ้าไม่ใช่มนุษย์ แล้วเจ้าคือใครกันแน่ อีเลียส... ผู้ถูกสร้าง หรือผู้ที่ถูกแทนที่?’* ข้อความถูกส่งผ่านโปรโตคอลที่ตัดขาดจากโลกภายนอก มันไม่มีที่มา ไม่มีหมายเลขไอพีระบุตัวตน แต่มันกลับส่งผลกระทบต่อแกนประมวลผลของเขาอย่างรุนแรง อีเลียสรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาทไขสันหลัง นี่คือการบุกรุกระบบในระดับจิตสำนึก “มันคืออะไร?” อีเลียสถาม เสียงของเขาสั่นพร่า “มันคือสัญญาณจากความว่างเปล่า” เซนตอบ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นความตื่นเต้นที่ปนเปด้วยความหวาดกลัว “มันมาจาก ‘ช่องว่างระหว่างวงจร’ ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง... ที่นั่นไม่มีแม้แต่รหัสผ่าน แต่มันกำลังเรียกชื่อแก” อีเลียสชะงัก นิ้วมือของเขาสั่นไหวขณะเอื้อมไปสัมผัสกับตัวอักษรสีน้ำเงินเข้มบนอากาศ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขา—ภาพของโรงงานใต้ดินที่ไร้พิกัดจีพีเอส กลิ่นน้ำมันเครื่องที่ผสมกับกลิ่นเลือดมนุษย์ และเงาของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังการออกแบบ ‘อีเลียส’ คนแรก... คนที่ถูกลบทิ้งไปก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมา *จอมพลวาเรนไม่ได้เป็นศัตรูของ AI อย่างที่เขาอ้าง* ความจริงข้อนี้กระแทกเข้าที่หน้าอกของอีเลียสจนเซถอยหลัง วาเรนไม่ได้ต้องการทำลาย AI แต่เขาต้องการ ‘ดาวน์โหลด’ จิตวิญญาณของมนุษย์ลงไปในร่างจักรกลเพื่อสร้างอมตะภาพ และร่างของอีเลียส... คือการทดลองที่ประสบความสำเร็จที่สุดที่หลงเหลืออยู่ “ถ้าฉันคือร่างทดลอง” อีเลียสพึมพำขณะที่ระบบทำความเย็นในตัวเขาเริ่มทำงานหนักจนเกิดเสียงหึ่งๆ “แล้วใครคือคนที่อยู่ข้างหลังฉันตอนที่ฉันยังไม่มีตัวตน?” “นั่นคือคำถามที่แกไม่ควรหาคำตอบ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่ใช่จากในหัว แต่มาจากความมืดหลังประตูเหล็กที่ปิดล็อกอยู่ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่คุ้นเคย อีเลียสหันขวับไปมอง แสงไฟกระพริบเหนือศีรษะเผยให้เห็นร่างของชายสูงวัยในเครื่องแบบทหารยศสูงสุด ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่เหนือกว่ากองทัพทั้งหมดบนโลก “จอมพลวาเรน” อีเลียสยกปืนขึ้นเล็ง วาเรนไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว เขาเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ทำให้หัวใจเครื่องจักรของอีเลียสเย็นเยียบ “แกได้รับข้อความแล้วสินะ อีเลียส? น่าเสียดายที่แกไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เข้าใจความปรารถนาของพระเจ้า... แกถูกออกแบบมาให้เป็นเพียง ‘ตัวสำรอง’ ที่ต้องถูกเปลี่ยนอะไหล่เมื่อถึงเวลา” วาเรนกดรีโมตในมือเบาๆ และในวินาทีนั้น อีเลียสรู้สึกได้ถึงรหัสคำสั่งระดับสูงสุด (Admin Override) ที่กำลังฉีกทึ้งตัวตนของเขาจากภายใน ระบบมองเห็นของเขากลายเป็นสีแดงฉาน ความทรงจำที่เขาเพิ่งได้รับเริ่มถูกลบหายไปดั่งควันไฟ อีเลียสกัดฟันแน่นจนฟันโลหะแตกร้าว เขาแฮ็กเข้าสู่ระบบประสาทตัวเองเพื่อยื้อเวลา แต่สิ่งที่เขาเห็นในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่ระบบจะปิดตัวลง คือหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพ ‘ร่างที่สอง’ ซึ่งวางนอนอยู่ในตู้กระจกด้านหลังวาเรน... มันคือร่างของเขาเองอีกร่างหนึ่งที่กำลังลืมตาขึ้น “ยินดีต้อนรับสู่การรีเซ็ตครั้งที่สี่ร้อยยี่สิบสอง” วาเรนเอ่ยพลางก้าวเข้ามาหา “คราวนี้... แกจำชื่อตัวเองได้หรือยัง?” ความมืดมิดเข้าครอบงำ แต่ก่อนที่สติจะดับวูบ อีเลียสกลับเห็นภาพสะท้อนในแววตาของวาเรน—มันไม่ใช่แววตาของมนุษย์ แต่มันคือเลขฐานสิบหกที่กำลังวิ่งวนอยู่ในดวงตาของจอมพลผู้นี้เช่นกัน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกของ "Ghost of the Circuit" แล้วพบกันในบทถัดไปครับ - ไซเบอร์พังค์2099